“De pijn die ik voelde, was niet te verzachten met een paracetamol”, vertelt Emmeline. “Het was de pijn van het loslaten van de droom die ik had. Ik was getrouwd, overtuigd dat we samen als gezin door het leven zouden gaan. En dan sta je ineens alleen, met drie kleine kinderen van 1, 2 en 3 jaar oud.”

Haar man, die ze uit bescherming voor haar kinderen Daan noemt, kon de druk van het gezinsleven niet aan. Hij kwam in een burn-out terecht en kreeg uiteindelijk suïcidale gedachten. “Hij heeft meerdere keren aangegeven uit het leven te willen stappen en ons mee te nemen”, zegt Emmeline. “Dat is niet iets waar je mee naar buiten treedt. Je probeert te overleven, alleen, met drie jonge kinderen, terwijl iedereen zegt: drie is te veel om op te passen.”

De eenzaamheid was groot. Net teruggekeerd uit Engeland had ze geen stevig sociaal vangnet om op terug te vallen. Tegelijkertijd voelde ze hoe weinig oog er in de maatschappij is voor de uitdagingen van alleenstaande ouders. “Als huisarts hoor je dat je het financieel wel redt, maar niemand zag de dagelijkse strijd. Als een kind ziek werd, kon ik niet zomaar zorgverlof opnemen. Dat betekende simpelweg: geen inkomen.”

Een weg van verlies en hoop
Emmeline ziet hoe diep het gemis van een vader haar kinderen raakt, vooral haar oudste zoon Tobias. “Dat gemis kan ik niet voor ze oplossen”, zegt ze. “Je kunt pleisters plakken, helpen met schoolkeuzes, maar het verdriet over hun vader is hun weg. Daar kan ik alleen maar voor bidden.”

Tobias bevestigt dat het als kind lastig was om zonder vader op te groeien. “Vooral als puber miste ik hem”, zegt hij. “Inmiddels is het contact al tien jaar verbroken.” Ondanks het gemis, vond Tobias zijn weg. “Ik ben me op school en mijn sociale leven gaan richten”, zegt hij. “En ik weet dat mijn moeder en zusjes er altijd voor me zijn.”

Kracht uit geloof
Het geloof speelt een grote rol in het leven van Emmeline. “Mijn gebed is altijd geweest dat mijn kinderen zich gedragen mogen voelen, dat God hen niet loslaat”, vertelt ze. “Ik geloof dat Hij ons deze kinderen heeft toevertrouwd en dat ik die taak, hoe moeilijk ook, mag volbrengen.”

Haar geloof gaf haar ook perspectief op de situatie met haar ex-man. “Ik ben nooit verbitterd geraakt”, zegt Emmeline. “Verdrietig wel, maar nooit verbitterd. Ik zie zijn gedrag als onderdeel van zijn ziekteproces. Ik heb mijn kinderen altijd verteld dat ze uit liefde geboren zijn en heb nooit kwaad gesproken over hun vader.”

Emmeline haalt kracht uit de verhalen van lijden en hoop die ze in de Bijbel vindt. “Mijn pijn is niet uniek”, zegt ze. “Door de eeuwen heen hebben mensen geleden, dat geeft troost. Jezus heeft ook pijn gekend. Die herkenning helpt om je eigen situatie te dragen.”

Eenzaamheid en veerkracht
Als coach voor alleenstaande ouders hoort Emmeline telkens hetzelfde: “Eenzaamheid en frustratie.” Ouders lopen tegen regels aan waar niemand over praat. “Geen alimentatie ontvangen, geen flexibiliteit vanuit werkgevers, het gevoel dat alles op jouw schouders rust”, somt ze op. Daarom richtte ze ‘Happy Mappa Company’ op, een non-profit platform dat praktische hulp en bemoediging biedt aan alleenstaande ouders. “Op de website vind je alles bij elkaar: van regelingen en rechten tot simpele weetjes zoals gratis reizen met kinderen onder de twaalf”, legt ze uit. “Maar vooral willen we ouders met elkaar verbinden, zodat niemand zich alleen voelt.”

Tobias deelt het geloof van zijn moeder. “God is voor mij een vaderfiguur, Iemand die me steunt als het moeilijk is”, zegt hij. “Die me helpt om door te zetten, ook op zware dagen.” Tobias studeert criminologie en werkt aan zijn toekomst, gedreven door de veerkracht die hij van huis uit heeft meegekregen.

Boeken vol hoop en herstel
De ervaringen van Emmeline hebben geleid tot twee boeken, die ze onder pseudoniem schreef. “In mijn eerste boek, *De geur van witte fresia’s*, heb ik mijn verhaal opgeschreven”, vertelt ze. “Fresia’s waren mijn trouwboeket, en schrijven hielp mij om alles een plek te geven.”

Onlangs verscheen haar tweede boek: *Met liefde. Drie kinderen, één moeder, onze weg naar hoop en herstel*. “Ik wil laten zien dat er altijd hoop is”, zegt Emmeline. “Ook als je diep in de put zit, is er iemand die met je meegaat. En dat herstel vaak ook komt via de mensen om je heen.”

“Er is altijd nog iets over”
Zelf vergelijkt Emmeline die kracht met een bijna lege fles cola. “Zelfs als je denkt dat het op is, zit er nog een restje in”, lacht ze. “Dat beetje, dat is de kracht van boven. Daarmee kun je toch verder.”

Voor Emmeline blijft haar droom helder: “Ik hoop dat mijn kinderen mogen uitgroeien tot liefdevolle, zorgzame volwassenen met een rotsvast vertrouwen”, zegt ze. “En ja, dat ik op een dag een gelukkige oma mag worden.” Haar boodschap is duidelijk: “Houd hoop, bemoedig elkaar en heb vertrouwen. Het komt goed.”

Bekijk hieronder het interview met Emmeline en Tobias terug in Hour of Power.