Op een bepaald moment komen de discipelen bij Jezus en vragen wie de belangrijkste is in het Hemelrijk. Dan haalt Hij een kind naar voren en zegt:
“Luister heel goed! Ik zeg jullie: als jullie niet veranderen en jezelf gering achten en geloven als een kind, dan zullen jullie het Koninkrijk van God niet kunnen binnengaan.” (Matth. 18; 3)

Dit is echt zo’n tekst waar je een warm gevoel bij krijgt, als je er al niet overheen leest… zo lief van Jezus en leuk voor kinderen en hun ouders.
De Heer sprak echter wel een zeer ernstig en dringend woord aan het adres van Zijn discipelen, die al jaren met Hem optrokken en nog steeds rivaliserend op de hoofdrol uit waren. Het antwoord van de Heer moet dan ook als een mokerslag aangekomen zijn en als ik die woorden van Jezus goed tot me door laat dringen, dan zit ik ook te suizebollen… Feitelijk zegt Hij dat voor mij als ‘volwassene’, terend op mijn verworvenheden zoals opleiding, kennis, gaven, carrière, status en bezit en met mijn verstandige genuanceerde geloofsopvatting de Hemelpoort helaas gesloten is…

Heftig! Want hoe doe je dat; weer als een kind worden? Moeten we dan weer kinderlijk gedrag vertonen; kindje spelen? Leuk om dat eens met elkaar uit te proberen. Het zou een vermakelijke – maar vooral bizarre vertoning worden. Volwassenen die gaan spelen dat ze kinderen zijn, dat kan Jezus niet bedoeld hebben. En bovendien; kinderen kunnen er onder elkaar ook wat van als het om rivaliteit gaat.
Maar wat bedoelt Jezus dan met ‘worden als een kind’?

Kenmerkend voor Jezus’ onderwijs is dat Hij het onderwerp tastbaar maakt. Stel je voor, zo’n kluit zeer volwassen mensen in een soort kerkdienst, waarvan de meesten heel wat tegenover elkaar op te houden hebben en Jezus kiest uit hen een voorbeeld: het prototype van de hemelbewoner; een klein kind. Wat Jezus hier kennelijk doet, is een rolmodel aanbieden. En daar staat het dan, als lichtend middelpunt. Een klein kwetsbaar ukkie, onder de indruk van al die grote mensen en zonder besef van het belang van zijn rol.
Leef je maar eens in, hoe dat kind zich voelde en zichzelf zag; te midden van al die grote mensen, maar met de volle aandachtige acceptatie van Jezus… Genoeg stof om dagen op te mediteren.

Rolmodellen... wie heeft ze niet? Voor een kind zijn dat meestal de ouders of andere ‘grote mensen’ of minstens grotere kinderen. En ook als we opgegroeid zijn, hebben we onze rolmodellen; als een soort iconen. Doorgaans zijn dat personen die we groter, sterker, begaafder, stoutmoediger, succesvoller, geliefder, aantrekkelijker of wijzer vinden dan onszelf. Maar we worden nooit ons rolmodel. Op zijn best worden we een povere kopie…

Omdat ik best wel wil worden als een kind, zouden mijn rolmodellen mensen kunnen zijn, die in mijn ogen als een kind geworden zijn. Zoals Paulus, die besloten heeft niets te weten, dan het kruis. Of Franciscus van Assisi, die alle status opgaf en in gehoorzaamheid het evangelie verkondigde aan al wat leeft; zelfs aan de dieren in het bos. Of in onze tijd iemand als Heidi Baker, gepromoveerd theologe en beproefd zendelinge, die weer is gaan geloven als een kind en voor wie haar Heer en Verlosser absoluut centraal staat. Of Jezus zelf met een onwankelbaar vertrouwen in Zijn Vader en die kwam als een bediende. Als degene die zich voor jou en voor mij opofferde.

Toch zette Jezus niet Zichzelf in het midden, maar een kindje. Waarom? Een beter rolmodel dan Hij is er toch niet?
Ik denk, dat Jezus ons in deze passage vooral een spiegel voorhoudt en ons laat zien hoe we echt zijn. Nog steeds zijn we diep van binnen dat naïeve, afhankelijke, kwetsbare en spontane kind, bedekt onder een vastgekoekte laag beschermingsmateriaal, dat in feite een dikke isolator is.

Maar het goede nieuws is, dat onze Vader nog steeds dat kind ziet, dat we zijn en ons als zodanig tot Zich roept.
En die comfortabele, maar tegelijkertijd zo knellend isolerende bedekking dan?
Er is maar een beetje kinderlijk geloof voor nodig om te geloven, dat Jezus aan het kruis die isolatielaag verscheurd heeft en dat we vrij en onbevangen bij onze Vader binnen mogen huppelen. We zijn immers Zijn onvervreemdbare kindertjes…

Gaaf nummer: I am no longer a slave of fear, i am a child of God.

Dit artikel is afkomstig uit de nieuwsbrief van Oasis Trails. In een Spaans dorpje, aan het pelgrimspad naar Santiago de Compostela, runt de Oasis Trails gemeenschap een kleine herberg. Het is een gemeenschap van gelovigen, die de gasten zowel praktisch als geestelijk met Jezus, het Levende Woord, in contact wil brengen. Heel praktisch en betrokken, op een manier die bij de gasten past. Lees hier meer over de Oasis Trails.