De opgraving vond plaats bij Ain Al-Sabil, in het westen van Egypte. Volgens de Egyptische autoriteiten gaat het om een van de best bewaard gebleven steden uit de Byzantijnse periode die ooit in de Egyptische woestijn is gevonden.

Kerk uit de vierde eeuw
In het midden van de oude stad ontdekten archeologen een basiliek die dateert uit het midden van de vierde eeuw na Christus. De kerk vormde waarschijnlijk het centrum van de christelijke gemeenschap. 

Een bijzondere vondst is het huis van een man die Tisus heette. Op basis van archeologische aanwijzingen denken onderzoekers dat hij diaken was. Mogelijk werd zijn woning eerst gebruikt als huisgemeente, nog voordat de grotere kerk werd gebouwd. Dit geeft volgens de onderzoekers meer inzicht in de manier waarop de eerste christenen samenkwamen.

Goed georganiseerde gemeenschap
De stad was zorgvuldig aangelegd. Er waren brede straten, pleinen, woningen en verdedigingswerken. Ook vonden de archeologen wachttorens en een zwaar versterkt gebouw. Dat wijst erop dat de bewoners zich niet alleen richtten op het dagelijks leven, maar ook op hun veiligheid.

Daarnaast zijn veel voorwerpen opgegraven die een beeld geven van het leven van de inwoners. Zo werden broodovens, keukens, maalstenen en munten uit de Byzantijnse tijd gevonden. Sommige munten dragen christelijke symbolen en Latijnse opschriften. Ook werden gouden munten gevonden uit de regeerperiode van de Romeinse keizer Constantius II (337-361 na Christus).

Inscripties geven kijkje in dagelijks leven
Een van de belangrijkste ontdekkingen bestaat uit bijna tweehonderd zogenoemde ostraca. Dit zijn scherven van aardewerk waarop werd geschreven. De teksten zijn opgesteld in het Koptisch en Grieks en bevatten onder meer brieven, handelsgegevens en andere informatie over het dagelijks leven. Volgens de onderzoekers vormen deze inscripties een waardevolle bron van informatie over de christelijke gemeenschap die daar woonde.