Misdadige oorlog
In april 2023 barstte het geweld in Soedan los. De strijd tussen de Rapid Support Forces (RSF) en de Sudanese Armed Forces (SAF) heeft aan mogelijk meer dan vierhonderdduizend mensen het leven gekost. Verschillende steden, waaronder Darfur en Khartoem, zijn verwoest. Verschillende buitenlandse machten zijn nu ook betrokken in het conflict, waaraan nog geen einde lijkt te komen.

“Voor onze ogen ontvouwt zich de grootste menselijke ramp van ons tijdperk”, verklaarde de Duitse buitenlandminister Annalena Baerbock in 2025. In datzelfde jaar waarschuwden de Verenigde Naties (VN) dat verkrachting wordt ingezet als een oorlogswapen. In januari 2026 vertelde de aanklager van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag dat de “gruwelijkheden in de Soedanese regio Darfur zich verspreiden van dorp naar dorp in een georganiseerde geweldscampagne, bestaande uit massa-executies, verkrachting en etnisch geweld. Dit komt neer op oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.”

Miljoenen mensen zijn gevlucht voor het geweld. De Soedanese vluchtelingencrisis is met meer dan elf miljoen vluchtelingen een van de grootste in de wereld. Meer dan vier miljoen mensen kwamen terecht in buurlanden als Egypte, Tsjaad, Ethiopië, Oeganda en Zuid-Soedan. Volgens de VN zijn 1,6 miljoen mensen onlangs teruggekeerd naar Khartoem. De humanitaire omstandigheden blijven nijpend en de behoeften torenhoog, terwijl internationale steun tekortschiet, stellen de VN.

Trouw aan Gods roeping
Te midden van het lijden blijft voorganger Tariq trouw aan zijn roeping voor Gods Koninkrijk, zoals hij dat ook al was voordat de oorlog losbarstte: “We leidden toen nieuwe kerkleiders op. Nieuwe, jonge voorgangers om Gods werk in het land te kunnen doen.”

Hij herinnert zich hoe hij voor de oorlog vervolgd werd vanwege zijn geloof. “Ik ben sinds 2015 vaak gearresteerd, achtervolgd door veiligheidsmensen en ondervraagd. Ze hebben onderzocht wat we doen en waarom. Wij doen niets tegen de overheid. We doen gewoon ons werk voor God en preken eenvoudigweg het Woord van God. We proberen de mensen te onderwijzen, hetzij op school of in de kerk.”

Door de oorlog is dit belangrijke werk deels stil komen te vallen, maar Tariq blijft volharden in zijn missie om de volgende generatie kerkleiders voor te bereiden. “Veel mensen kunnen de kosten van de training niet betalen, dus zoeken we nu naar andere manieren en middelen om toch nieuwe leiders te trainen.”

Zorg voor vluchtelingen
Tegelijk richt Tariq zich ook op de vele gevluchte Soedanezen. “Waar we ook naartoe gaan, daar zijn we beschikbaar. We staan klaar om het Woord van God te delen met allerlei mensen op welke plek dan ook. In de plaats waar ik nu woon leven vluchtelingen in kampen, ik probeer te werken met een aantal van hen.”

Hoewel ze daar nu veilig zijn, moeten gevluchte christenen in de kampen veel andere problemen het hoofd bieden. De omstandigheden in vluchtelingenkampen zijn zwaar. Het is moeilijk om voedsel, schoon water en onderdak te vinden. Tussen de gelovigen in de kampen bevinden zich ook christenen met een moslimachtergrond, die behoefte hebben aan discipelschapstraining.

Volgens Tariq hebben de vluchtelingen in de kampen hulp en bemoediging nodig. “We bezoeken mensen en delen het Woord van God. Met de weinige middelen die we hebben organiseren we soms een soort training voor jongeren en kinderen. We proberen gewoon bij hen te zijn en hen te bemoedigen met het Woord van God.”

Voortdurende druk en verleiding
Rafat Samir, een andere Soedanese kerkleider, vertelt over de uitdaging die de voortdurende onzekerheid vormt voor de christelijke gemeenschap. “De epicentra van de oorlog verschuiven iedere dag. De oorlogsgebieden worden ook groter. De kerk in die gebieden lijdt onder de oorlog.”

Volgens Samir zijn er veel mensen niet overleden door kogels, maar door een gebrek aan voedsel, medicijnen en de vaak totale afwezigheid van medische zorg. “En waar dit wel aanwezig is, zijn de kosten schrikbarend hoog en kan bijna niemand het betalen. Veel christenen lijden onder de zorgen die boven het land hangen. Dagelijks horen velen over familieleden die gedood zijn in de gevechten.”

Hij legt uit dat in Khartoem sommige groeperingen, die trouw zijn aan de islamitische overheid, proberen delen van de christelijke gemeenschap onder controle te krijgen. “Deze groeperingen rekruteren noodlijdende christenen, om de strijd te kunnen voortzetten. De gelovigen hebben het moeilijk door werkloosheid. Daardoor hebben ze weinig andere keuze dan zich bij gewapende groepen en milities aan te melden. Ook de vele vluchtelingen in het noorden staan onder voortdurende druk en voelen de verleiding om bij gewapende groepen te gaan.”

Versterkt door noodhulp
Tegen het einde van 2025 had Open Doors met hulp van lokale partners hulpgoederen verspreid onder meer dan 1.300 gezinnen in heel Soedan. Hieronder waren weduwen, vrouwen en kinderen die alleen moeten zorgen voor een huishouden. Daarnaast ontvingen ouderen, diabetici, mensen met beperkingen en de kwetsbaarste teruggekeerde vluchtelingengezinnen hulp. Ook voorgangers, die anderen proberen te helpen maar ondertussen hun eigen gezin niet konden voeden, ontvingen hulp.

Een gevluchte vrouw uit Khartoem, die ziek en bedlegerig was en geen geld had voor behandeling, zegt: “De hulp kwam op het moment dat ik veel pijn leed. Ik was erg blij en dankte de Here God vanuit het diepst van mijn hart voor deze gebedsverhoring. Ik kon hierdoor direct naar het ziekenhuis gaan. Dank jullie voor jullie ruimhartige hulp in deze moeilijke omstandigheden.”

Een partner uit een van de kerken deelde: “We zijn diep dankbaar voor jullie beslissing om naast ons te staan in deze tragische tijd, vooral nu de kerk in Darfur en door heel Soedan onder immense druk blijft staan. Jullie vrijgevigheid heeft niet alleen praktische nood gelenigd, maar het heeft ook geloof versterkt, hoop hersteld en velen die lijden eraan herinnerd dat ze niet alleen zijn.”

*Naam vanwege veiligheidsredenen gefingeerd

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website van Open Doors