Het is een warme zondagochtend als ik voor de derde keer in een kerk kom die vol zit. Niet halfvol, niet beleefdheidsvol zoals wij dat in Nederland kennen, met een handvol trouwe zielen verspreid over een zaal die ooit tweehonderd mensen herbergde, maar echt vol. Zingen waardoor de muren trillen. Een gemiddelde leeftijd die hooguit de dertig haalt. En een voorganger die het woord neemt alsof hij ergens van overtuigd is.