Voor Djarno betekende Pasen lange tijd weinig meer dan traditie. "Met mijn kinderen chocoladeeitjes eten en paastakjes maken, meer niet." Tegelijk groeide er van binnen een diepere onrust. "Ik leefde eigenlijk voortdurend in angst en wilde mij beter voordoen dan ik was. Ik ben van nature een gevoelige jongen." Achter het succes ging volgens hem een gevoel van leegte schuil.

De wereld waarin hij zich bewoog bood weinig echte houvast. "Dure spullen, dure auto's en alles wat daarbij hoort. Dingen waarvan je diep van binnen voelt dat het niet goed is." De innerlijke strijd werd zwaarder. "Het werd voor mij een moeilijke en donkere periode waarin ik worstelde met angstige gedachten." Hij beschrijft hoe hij jarenlang een masker droeg om die kwetsbaarheid te verbergen.

Een onverwachte ontmoeting bracht verandering. "Een vrouw zei tegen mij: 'Geloof me, jij bent niet deze jongen en ik bid dat je jouw weg gaat vinden.' Dat zette mij aan het denken." Uiteindelijk kwam hij in De Meerkerk terecht. "Ik ben een echte familieman. Als ik de Meerkerk in één woord moet omschrijven, dan is dat familie."
"Ik werd als christen voor gek verklaard"

De ontvangst in de kerk raakte hem diep. "Ik werd daar zo warm ontvangen. Ik kwam er op een zondag en ben daar nooit meer weggegaan." Ook het spreken van Patrick maakte indruk. "Je kunt veel praten, maar als iemand vanuit zijn hart spreekt, voel je dat. Dat voelde ik hier."

De Alpha-cursus werd een volgende stap. "Die heeft mijn leven echt veranderd." Toch had zijn keuze ook een prijs. "Sinds ik mijn masker heb afgezet, merk ik dat mensen zeggen dat ik ben doorgedraaid en dat ik naar de kerk ga." Hij verloor contacten, maar vond tegelijk iets anders. "Ik ben veel kwijtgeraakt, maar mijn gezin is gebleven. Ik voel me nu rijker, meer vervuld in mijn hart en gezegend. Dat geeft mij rust."

De doop markeerde een nieuw begin. "Dat ik erin ben gegaan en eruit ben gekomen, dat is voor mij het teken dat ik alles achter mij heb gelaten en een nieuw leven heb gekregen." Hij verbindt dat direct aan zijn verleden. "Ik heb dingen gedaan waar ik mee worstelde, ook naar mijn gezin en mijn vrouw. Ik had altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was."

Juist daarom betekende de doop voor hem een breuk met het verleden. "Ik kijk vooruit en hoef niet meer te blijven hangen in wat ik fout heb gedaan." Die verandering raakt ook zijn identiteit als vader. "Ik kan mijn kinderen nu het gevoel geven dat ik een echte vader ben. Dat ik er ben met mijn hart." Daarmee verschuift de nadruk van succes naar relatie. "Ik voel me nu veel rijker, veel meer vervuld in mijn hart en gezegend."

Van hopeloos einde naar eindeloze hoop
Ook voor Patrick van der Laan begon de geloofsreis in een diepe crisis. "Op twaalfjarige leeftijd werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Mijn zus en ik bleven achter met een zieke moeder en moesten zelf voor het gezin zorgen." Kort voor haar overlijden vertelde zij dat ze tot geloof was gekomen. "Ze zei: 'Ik heb Jezus toegelaten in mijn leven.' Ik begreep daar niets van." Toch zag hij verandering. "Ze veranderde zichtbaar, van nacht naar dag."

Na haar overlijden gleed hij weg. "Ik had geen dromen meer en leefde van dag tot dag. Voor mijn gevoel ging ik richting een hopeloos einde." Hij beschrijft hoe hij zonder perspectief leefde, totdat zijn blik veranderde. "Nu heb ik in Christus eindeloze hoop gevonden. Dat is een enorm verschil, van een hopeloos einde naar eindeloze hoop."
Hij volgde een Alpha-cursus met de intentie om het geloof te ontkrachten. "Ik ging erheen in de overtuiging dat God niet bestaat. Het werd mijn missie om dat te bewijzen."

Toch kwam hij tot een andere conclusie. "Het kwam uiteindelijk neer op een wilsbesluit om te geloven, ondanks de vragen die blijven." Die vragen zijn er nog steeds. "Als ik kinderen zie die ernstig ziek zijn, roept dat veel vragen op. Daar heb ik geen antwoord op." Maar juist daar leerde hij een andere houding. "Het is voor mij goed om te leven met mysteries."

Pasen van hoofd naar hart
Voor Patrick ligt de betekenis van Pasen in een persoonlijk beeld. Hij verwijst naar Maria Magdalena bij het graf. "Zij dacht dat Jezus de tuinman was. Dat beeld spreekt mij aan. Jezus wil niet alleen een nieuwe tuin ontwerpen, maar ook aanleggen en onderhouden. Die nieuwe tuin is mijn hart en mijn leven." Volgens hem raakt Pasen pas echt wanneer het persoonlijk wordt. "Het moet van je hoofd naar je hart gaan om het evangelie echt te begrijpen."

In dat licht ziet hij ook de weg die Djarno ging. Van succes en status naar kwetsbaarheid en geloof. Van een masker naar rust. Aan het einde klinkt de uitnodiging die volgens Patrick centraal staat. "God zegt altijd: welkom thuis. Wat je ook gedaan hebt en wie je ook bent, een nieuw leven is mogelijk."

Kijk hieronder het interview terug in Hour of power.