Eind maart was ik met ruim honderd mannen in Schotland om te wandelen, genadeloos af te zien en samen diepe gesprekken te voeren. Een zogeheten ‘karakterweekend’ van 4M Nederland. Het was intens, uniek en onvergetelijk.

Storm, sneeuw, hagel en heel soms zomaar een zonnetje wisselden elkaar razendsnel af. Als constante factor viel de regen eindeloos door. Slapen op een berghelling. Hopen dat de storm je tent niet wegbeukt, wat niet bij iedereen gelukt is. ’s Nachts telkens naar hetzelfde hoekje glijden omdat je op schuin terrein staat. Je tent opzetten en afbreken in de stromende regen. Heel de dag zompende sokken in je schoenen. Je natte thermobroek toch maar weer aantrekken omdat je één droge wilt houden voor de nacht. En uitzichtloos sjokken en sjouwen met een zware rugzak, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat.

Twee weken geleden keek ik Inside the Manosphere, de nieuwste documentaire van Louis Theroux. Daarin zie je afgetrainde, gespierde en ‘succesvolle mannen’: rijk, prachtige auto’s, mooie huizen en meerdere vrouwen. Maar iedereen die de documentaire ook gezien heeft, zag hopelijk hetzelfde als ik: een façade van diepe onzekerheid, eenzaamheid, maskers, bluf en egoïsme.

Tijdens het weekend stonden we met elkaar stil bij wat het betekent om man te zijn in deze tijd. Wat ik daaruit meeneem, is vooral dit: verantwoordelijkheid nemen. Voor je relatie, je kinderen, je werk en je omgeving. Niet weglopen als het moeilijk wordt, maar juist instappen en volhouden als het zwaar wordt. Niet in je telefoon wegduiken, vluchten in werk en carrière of je gevoel verdoven met vluchtige relaties, drank of drugs.

Maar het leven pakken zoals het komt. Echt aanwezig zijn, als man, vader en vriend. Tijd nemen. Luisteren. Doorvragen. Aandacht hebben. Elkaar steunen en op elkaar leunen. Het beste zoeken voor je geliefden. Daardoor ontvang je vaak meer dan wanneer je alleen op jezelf gericht blijft. Opstaan tegen onrecht. Vechten voor alles wat van waarde is, zoals liefde en vriendschap. Zo anders dan die mannen uit de documentaire.

Dit weekend zag ik échte sterke mannen. Mannen die heel klein waren in een overweldigende omgeving en onder omstandigheden die je nederig maken. Mannen die huilen als een kind. Die het uitschreeuwen naar hun Schepper, althans zij die daarin geloven. Mannen die ervoor kiezen om eerlijk te zijn en toegeven dat ze diep vanbinnen eenzaam of onzeker zijn. Moe van het altijd maar sterk en onafhankelijk moeten zijn.

Mannen die van totale uitputting vallen, met knieën, voeten en handen in de modder. Maar telkens weer opstaan, met hulp van anderen. Besmeurd en vies, maar zonder op te geven.

We hebben gehuild, gezongen, ongelooflijk hard gelachen, gestonken, gedronken en geleden. Alles wat het leven echt, rauw en de moeite waard maakt.

Ik ga het niet snel nog een keer doen. Maar ik raad het iedereen aan om het tenminste één keer mee te maken.