Lang geleden gaf God de volken hun grenzen. Hij plaatste hen onder geestelijke machten, zoals Deuteronomium 32 zegt. Maar die machten kwamen in opstand. Ze eisten aanbidding op. Ze lieten zich eren als goden. Baäl, Moloch, Dagon. Geen mythes, geen verzinsels, maar demonische machten die zichzelf boven God plaatsten. Moloch, de afgod die vroeg om het bloed van kinderen. Baäl, de god van de storm, die Israël steeds weer probeerde weg te trekken van JHWH. Dagon, de afgod van de Filistijnen, die in stukken viel voor de ark van God. Zij regeerden over de naties. Maar Israël viel onder niemand anders dan JHWH.

Daarom was Israël altijd het doelwit. Babylonië, Assyrië, Rome - elk rijk dacht dat het sterker was dan de God van Israël. En nu? De vijanden hebben nieuwe namen, maar de strijd is dezelfde. Assyrië viel aan. Babylonië kwam. Rome verbrandde de tempel. Hitler probeerde Gods volk te vernietigen. Vandaag heet de vijand Iran. Morgen zal die weer een andere naam dragen. De machten achter de troonzalen, achter de systemen van onderdrukking, achter de afgoderij van onze tijd, zijn dezelfde machten die ooit in het Oude Testament opdoken.

De machten die denken dat ze heersen, zullen ontdekken dat ze slechts schaduwen zijn. Want uiteindelijk blijven ze allemaal achter in het stof van de geschiedenis.

En Israël? Israël is er nog steeds.