“Ik weet wat het is om wanhopig te zijn”, vertelde hij recent in een interview. “Ik ken het gevoel van gevangenschap, hopeloosheid, verlorenheid en gebrokenheid. Maar ik weet ook wat het betekent om verlost te worden door Jezus Christus, om vrijheid te voelen aan de andere kant van pijn.”

Dit inzicht, voortgekomen uit persoonlijke ervaring, vormt de kern van zijn boodschap. Kaymakcian wil anderen inspireren om hun eigen worstelingen het hoofd te bieden door hen mee te nemen in zijn persoonlijke verhaal van vallen en opstaan. “Mijn diepste verlangen is om hoop te geven aan hen die geen hoop meer hebben”, benadrukt hij.

Jeugd vol wonden
De geschiedenis van Kaymakcian is er een van diepe wonden die al op jonge leeftijd werden toegebracht. Seksueel misbruik in zijn jeugd dreef hem de wereld van drugs in, een spiraal die escaleerde tijdens zijn jonge jaren. De overgang van marihuana naar zwaardere narcotica was geleidelijk, maar onverbiddelijk.

Toen hij zich bovendien in de drugshandel begaf, raakte hij verder verstrikt in een chaotische levensstijl die uiteindelijk leidde tot een heroïneverslaving. Tijdens deze duistere periode was zijn geestestoestand een absolute ramp. Zijn gedrag en acties hadden destructieve gevolgen voor de mensen om zich heen.

“Ik heb iedereen bestolen”, bekent hij. “Ik had voortdurend problemen met de wet en problemen op straat. Het was een ellendig bestaan. Je zou de straat zijn overgestoken als je me zag aankomen. Wanhopigheid, hopeloosheid en absolute misère op elk denkbaar vlak. Het was een verschrikkelijke fase in mijn leven.”

Suïcidaal en radeloos
Op 27-jarige leeftijd bereikte hij het absolute dieptepunt. “Ik was suïcidaal, zo ellendig door de verslaving”, herinnert hij zich. “Elke ochtend als ik ontwaakte, vanaf het moment dat ik mijn ogen opendeed, was het pure ellende tot ik weer sliep. De ontwenningsverschijnselen van drugs zijn een vreselijke beproeving.”

Op een dag, na zijn laatste portie heroïne te hebben geïnjecteerd, nam Kaymakcian een definitief besluit. Hij zou een einde maken aan zijn leven. Woonachtig in Long Branch, New Jersey, voelde hij zich volkomen verloren. “Ik besloot: dit is het, ik spring voor de trein. Ik kan dit niet langer aan.”

Op weg naar het treinstation passeerde hij echter een ziekenhuis. Een onverklaarbare innerlijke drang bewoog hem om te stoppen en naar binnen te gaan. Een beslissing die alles zou veranderen. “Ik ging naar binnen en vertelde wat er aan de hand was”, zegt Kaymakcian. “Ze namen me op op de psychiatrische afdeling. Ik bleef daar twee of drie nachten.”

Psalm 88
Tijdens een van die nachten nam zijn moeder contact met hem op en vroeg of hij iets nodig had. Tot zijn eigen verbazing vroeg hij om de Bijbel die op zijn nachtkastje lag. Zijn moeder bracht het boek.

“Ik opende de Bijbel op een willekeurige pagina”, zegt hij. “Het was Psalm 88. Toen ik die psalm las, was het alsof, als ik God op dat moment een brief had kunnen schrijven, het alles was wat ik voelde en dacht. Ik brak volledig. Ik viel op de grond en mijn tranen stroomden. Ik smeekte Jezus om me te redden.”

Na deze diepgaande ervaring zocht hij professionele hulp in een afkickkliniek om zijn leven weer op de rails te krijgen. De God die ooit zo afstandelijk leek, werd plotseling een intieme Vader.

“Ik heb nooit getwijfeld aan het bestaan van God. Dat was nooit een probleem. Maar Hij voelde zo ver weg”, legt Kaymakcian uit. “Het was alsof je een vader had in een andere staat die je nooit had ontmoet. Hij bestaat, je hebt verhalen over hem gehoord, maar je kent hem niet persoonlijk.”

Hij vervolgt: “En dan verschijnt Hij op een dag en zegt: ik ga tijd met je doorbrengen en we gaan elkaar leren kennen. Dat is totaal anders. Dat is wat God met mij heeft gedaan.”

Een nieuw begin
Kaymakcian moest van nul af aan beginnen. Zonder middelbareschooldiploma, zonder vooruitzichten, zonder werk of een thuis stelde hij een lijst op van wat hij hoopte te bereiken. Naast een baan, een vrouw en kinderen schreef hij ook: een boek schrijven over hoe Jezus Christus mijn leven heeft gered. Op dat moment voelde het belachelijk. Jaren later promoot en bespreekt hij precies dat boek, waarin hij vertelt hoe God zijn chaotische leven heeft verlost.

“Mijn leven is de afgelopen vijftien jaar een absolute zegen geweest”, zegt hij. Hij heeft nu een vrouw en drie kinderen. “We hebben zoveel ongelooflijke dingen gedaan. We hebben gereisd en tijd doorgebracht als gezin. Het is een onvergetelijke ervaring geweest sinds ik mijn hart aan de Heer gaf.”

Nieuwe schepping
Kaymakcian gelooft vast dat hij is bevrijd van zijn vroegere worstelingen en een stevig fundament heeft gekregen om zijn leven op te bouwen. “Ik word niet elke ochtend wakker en hoef niet te vechten om geen drugs te gebruiken”, zegt hij. “Het is een complete verschuiving in denken. Ik leid een nieuw leven. Ik ben een nieuwe schepping.”

Met zijn boek He Calls Me Redeemed hoopt hij mensen diep te raken. “Mijn hoop is dat mensen na het lezen van dit boek zullen stilstaan en zichzelf moeilijke vragen zullen stellen”, zegt hij. “Ik hoop dat mensen zich de vraag stellen: wie is Jezus?”

Bekijk het interview met Arman Kaymakcian: