In de eerste jaren speelde gebed om genezing een grote rol. “Je bent dan heel actief aan het bidden. Vrienden bidden mee, je bezoekt samenkomsten, je zoekt plekken waar hoop is.” Toch veranderde dat gaandeweg. Niet omdat hij het geloof in wonderen losliet, benadrukt Koornstra, maar omdat het leven met een zorgintensief kind andere keuzes vraagt. “Als ik alleen maar blijf zitten aan de kant van genezing, heb ik te weinig ruimte en energie voor hoe het nu is.”

Die verschuiving was geen moment van opgeven, maar van leren omgaan met de werkelijkheid. “Onze zorg zit nu voor negentig procent op gewoon zorgen, liefhebben zoals ze nu is, en alles daaromheen regelen.” Tegelijk blijft hij openstaan voor een wonder. “Als ik hoor dat er ergens wonderen gebeuren, zeker rondom verstandelijke beperkingen, dan zou ik niet terughoudend zijn daarin.”

Koornstra spreekt ook eerlijk over de grenzen van zijn verwachting. Het idee dat zijn dochter ineens volledig genezen zou worden, vindt hij moeilijk voorstelbaar. “Ze heeft nu de ontwikkeling van een zesjarige. Stel dat ze morgen volledig genezen zou zijn, hoe moet dat dan?” Hij erkent dat hij weinig verhalen kent over zulke wonderen. “Ik heb geloof voor wonderen, maar ik ben minder verwachtingsvol dat dit nog gaat gebeuren. Dat is gewoon waar ik nu sta.”

Beluister het volledige podcastgesprek met Jan Pool en Martin Koornstra: