Wendy is zo’n vrouw die jarenlang in een theehuis werkte, een plek waar alleen mannelijke klanten komen. Als klein meisje wilde ze graag zangeres worden. Ze had een mooie stem en toen ze ouder werd, leek haar droom ook even werkelijkheid te worden. Toen werd ze verkracht. Wendy bleek zwanger te zijn en dat was voor haar vader zo’n gezichtsverlies, dat hij naar de familie van de dader stapte en de man dwong om met zijn dochter te trouwen. De familie stemde toe en ook Wendy had geen keuze. Ze trouwden en na verloop van tijd kwam er na het eerste kind ook nog een tweede. Wendy voelde zich in haar huwelijk zo hopeloos dat ze van de vijfde verdieping naar beneden sprong. Ze overleefde het, maar kwam wel in de prostitutie terecht.  

Zoals Wendy zijn er nog veel meer vrouwen in Taiwan: ze komen als jong meisje of jonge tiener tegen wil en dank in de prostitutie terecht, vaak onder dwang, en kunnen er moeilijk uit ontsnappen.  

Vrouwen zoals Wendy lagen - en liggen - Tera na aan het hart. Ze verlangde ernaar om vriendschap te sluiten met de vrouwen in haar straat en om hen het evangelie te vertellen. Met dit doel begon Tera samen met een vrouw uit de lokale kerk de rosse buurt te bezoeken. In het begin ging het wat moeizaam: in zo’n wijk voel je je niet helemaal op je plek en de vrouwen waren wat achterdochtig. Maar Tera bleef terugkomen, nam iets lekkers voor ze mee, schreef hun bloemennamen op en vroeg naar het examen van een dochter. Zo bouwde ze langzaam maar zeker een relatie op met de vrouwen die ervoor openstonden.  

De Pareltuin
Waar het twintig jaar geleden begon met wekelijkse bezoekjes aan de rosse buurt, is het project uitgegroeid tot een organisatie – de Pareltuin – met vijf locaties die verspreid zijn door heel Taiwan, waarbij meerdere lokale kerken betrokken zijn. Het belangrijkste doel van de Pareltuin is om vrouwen die in de prostitutie werken te bereiken met het evangelie en hen vervolgens te helpen om een levende relatie met God te krijgen. Een andere kernwaarde is dat alle medewerkers, vrijwilligers en betrokken zendingswerkers met de vrouwen optrekken. Ook als de vrouwen geen interesse hebben in het evangelie, helpen ze hen in andere opzichten: vooral bewuste aandacht is cruciaal, maar ook doktersbezoekjes en het ondersteunen in zoeken naar ander werk horen erbij. Daarnaast organiseert de Pareltuin wekelijks Bijbelstudies, creatieve activiteiten en cursussen voor de vrouwen. Ook doen ze straatwerk en houden ze zich bezig met discipelschap. Op Tera’s locatie in Taipei, waar het allemaal begonnen is, komen elke week zo’n zestig vrouwen.  

Het werk brengt nog altijd veel uitdagingen met zich mee. Het is voor de vrouwen een geestelijke strijd om uit de wereld van prostitutie te stappen. De banden met familie zijn vaak slecht, dus ze worden op zichzelf teruggeworpen. Ook als ze zich laten dopen en ander werk willen doen, komt het geregeld voor dat ze nog één of twee klanten hebben. Het is voor de vrouwen een heel proces om in alles te vertrouwen op de God Die ze niet kunnen zien en om in dat vertrouwen het werk volledig los te laten. Voor de Pareltuin is het een uitdaging om met de vrouwen op te wandelen waar ze op dat moment zijn in hun proces. Ook is het van belang om te blijven geloven dat God in hun leven aan het werk is. Bovendien is het cruciaal om een relatie van vertrouwen te hebben met de vrouwen en niet te oordelen als ze dingen vertellen die schokkend zijn – zoals dat ze nog twee klanten hebben. Daarnaast zijn veel van de vrouwen met wie de Pareltuin werkt al relatief oud, maar de laatste tijd komen er steeds meer jonge meisjes bij, uit onder andere Thailand en Vietnam. Tera en haar collega’s willen hen ook graag bereiken in hun eigen taal en daar zijn ze nu oplossingen voor aan het bedenken.  

De impact
Ondanks de uitdagingen die er zijn, heeft de Pareltuin in meerdere opzichten al een enorme impact gehad in Taiwan. Ten eerste is er bij de kerken veel meer bewustwording rondom prostitutie. Waar Tera begon met twee vrouwen uit haar dichtstbijzijnde kerk, zijn er nu locaties waar meerdere kerken zich inzetten voor vrouwen aan de rand van de samenleving. Er zijn steeds meer mensen die visie krijgen voor dit werk en het bestaat nu dan ook overal op het eiland.  

Ten tweede zijn er duidelijk veranderingen zichtbaar in de vrouwen zelf. Zo is er Wendy. Na alle ellende die ze in haar leven heeft meegemaakt, is ze acht jaar geleden gedoopt en onlangs tot levend geloof gekomen. Nu zegt ze: “Jezus is in mijn hart en ik ben in Zijn hart.” Deze jaren zijn de beste jaren van haar leven en ze is nog nooit zo gelukkig geweest.  

Ook is er Dahlia*. Toen ze veertien jaar was, werd ze verkocht aan een bordeel. Ze heeft nooit leren lezen en schrijven, en kan dus ook de Bijbel niet lezen. Tijdens een cursus van de Pareltuin vullen de vrouwen een boek in over hun levensverhaal. Het laatste hoofdstuk gaat over het einde van hun leven: aan wie moet de Pareltuin het vertellen als je bent overleden en wat voor kleren wil je aan? Voor Dahlia is er niemand om een kaart aan te sturen, maar ze weet wel wat voor kleren ze aan wil: de kleren die Jezus voor haar heeft klaargelegd.  

Tot slot is er Christa*. Zij is inmiddels al in de zeventig en als jong meisje door haar vader verkocht aan een bordeel, waar ze zes jaar moest werken. Haar vader haalde elk jaar geld op voor wat ze deed en na die zes jaar heeft ze nog doorgewerkt om een huis voor haar ouders te kopen. Ze was eind vijftig toen ze voor het eerst bij de Pareltuin kwam. Na achttien jaar Bijbelstudie, verbinding en relatie heeft ze zich laten dopen. Het gaat nu lichamelijk niet zo goed met haar, maar ze ziet ernaar uit dat de reis hier over is. Ze weet dat ze welkom is in Gods koninkrijk.  

Tera’s ervaring
De verhalen en ervaringen van deze en andere vrouwen bemoedigen Tera enorm. De belangrijkste les die ze heeft geleerd is dat waar God aan het werk is, je daar met Hem moet gaan samenwerken. In 2006, vlak voordat ze het eerste kerstfeest voor de vrouwen uit de rosse buurt wilde organiseren, had ze twee dromen achter elkaar. In de eerste droom deed ze mee aan een Taiwanese Bijbelstudie en toen ze haar vers moet voorlezen, stonden er veel karakters die ze niet kende – en dat terwijl Tera toen al best goed was in Chinees. De anderen hielpen haar om het vers te lezen. In haar tweede droom wilde ze koken voor studenten die op bezoek kwamen, maar alle ingrediënten die in de ijskast lagen, waren onbekend: de studenten namen het over en bereidden de maaltijd. Tera besefte dat God iets tegen haar zei. Of ze nou goed was in haar taal, of niet goed in koken, voor alles had ze lokale mensen nodig om mee samen te werken.  

Voor het kerstfeest vroeg ze dan ook verschillende lokale mensen om mee te helpen: de dominee zou spreken en hij nam ook nog een collega mee. Tera ontmoette een christelijk echtpaar en mocht in hun restaurant het kerstfeest houden. Het kerstfeest werd een groot succes: de dominee sprak prachtig en zijn collega kreeg de twintig vrouwen die er waren al snel aan het dansen met haar gitaar. Wat is mijn rol hierin, dacht Tera onzeker na thuiskomst. Toen ze de hond uitliet, vroeg ze aan Jezus: bent U blij met wat we vandaag gedaan hebben? Ze kreeg meteen een boodschap terug: ben jij blij met wat Ik vandaag gedaan heb? Jezus liet haar zien dat het niet belangrijk was wat zij kan, maar dat het erom gaat wat Hij wil doen onder de vrouwen. Tera moest ontdekken waar Hij werkt en dan vervolgens daar met Hem samenwerken: “Ik ben zwak, maar Gij zijt sterk. Heere, doe in mij Uw werk.” 

De toekomst van de Pareltuin
De Pareltuin is inmiddels een lokaal geregistreerde organisatie onder een Taiwanees bestuur - waar Tera de voorzitter van is. Daarin zit meteen de grootste uitdaging: wie gaat in de toekomst de leiding nemen? Ze hoopt dat het Taiwanese mensen zijn, maar dat maakt het financieel wel zwaarder. Zendingswerkers van OMF - of andere organisaties - leven van giften en zijn voor de Pareltuin dus gratis, maar hoe meer lokale medewerkers er zijn, hoe meer kosten dat met zich meebrengt. Tegelijkertijd is dat wel het doel van de Pareltuin: dat het volledig in de handen komt te liggen van lokale bewoners.  

* Dahlia en Christa zijn de bloemennamen van de vrouwen: deze gebruiken ze in hun werk.