De Commissie maakte op 26 februari bekend het Europees Sociaal Fonds (ESF+) in te zetten om abortussen te betalen voor vrouwen die in de eigen lidstaat geen abortus kunnen krijgen. De SGP is hier fel op tegen en kondigde al aan vragen te stellen en andere juridische mogelijkheden tegen dit besluit te onderzoeken.

SGP’er Ruissen: “Ik wil nu alvast antwoord op een aantal belangrijke vragen. Zo noemt de Commissie abortus ‘zorg’ en is daarmee van mening dat ze abortussen kan betalen. Maar de Commissie mag niet eigenhandig zo’n definitie oprekken. In veel lidstaten is abortus strafbaar en zeker niet gekwalificeerd als zorg. En ik wil bijvoorbeeld ook weten hoe ver de Commissie van plan is te gaan. In Frankrijk is abortus mogelijk tot het einde van de zwangerschap bij een diagnose van syndroom van Down. Betekent dit dat de Commissie abortus tot einde zwangerschap gaat betalen en daarmee feitelijk ook bevordert? Dat moeten we niet willen.”

De schriftelijke vragen op een rijtje:
Door gebruik te willen gaan maken van het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) om abortussen te betalen in reactie op het ECI “My Voice, My Choice”, omzeilt de Europese Commissie de EU-verdragen, aangezien abortusbeleid onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. De Commissie handelt daarmee feitelijk buiten haar mandaat.

1. Kan de Commissie verduidelijken op welke grondslag zij heeft besloten om buiten haar mandaat te handelen en op welke rechtsgrondslag abortussen uit ESF+ zouden kunnen worden gefinancierd?

2. De Europese Commissie bestempelt abortus expliciet als gezondheidszorg en verwijst naar artikel 168, lid 7, VWEU en het ESF+. In veel lidstaten valt abortus juist onder het strafrecht en wordt dit zeker niet als gezondheidszorg gezien. Hoe kan de Commissie eenzijdig de definitie van gezondheidszorg uitbreiden zonder unanieme toestemming van de lidstaten?

3. Het ESF+ is bedoeld om armoede te bestrijden. Waarom heeft de Commissie er dan voor gekozen om de middelen uit dit fonds te gebruiken voor het betalen van abortussen in plaats van uitgebreide steun te bieden aan vrouwen in moeilijke omstandigheden zodat zij voor het moederschap kunnen kiezen en hun kinderen waardig kunnen grootbrengen?

4. Kan de Commissie verduidelijken hoe zij ervoor gaat zorgen dat middelen die worden toegewezen aan abortusdiensten op legale wijze worden gebruikt? Welke specifieke beperkingen, waarborgen of controlemechanismen neemt zij in acht om misbruik te voorkomen, en hoe zorgt de Commissie ervoor dat bij dergelijke financiering rekening wordt gehouden met de diversiteit aan ethische kaders en wettelijke bepalingen in de lidstaten?

5. De lidstaten kijken heel verschillend aan tegen abortus en de ethische grenzen ervan, hoe zorgt de Commissie ervoor dat ESF+-financiering de nationale kaders respecteert, met inbegrip van verschillen in zwangerschapslimieten, medische vereisten en wettelijke definities van abortus?

6. In bepaalde lidstaten, waaronder Frankrijk, mag een zwangerschap wettelijk worden afgebroken tot het einde van de zwangerschap bij een diagnose van het syndroom van Down. Hoe zorgt de Commissie ervoor, in het kader van de verplichtingen van de EU uit hoofde van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap en de artikelen 10, 21 en 26 van het Handvest van de grondrechten, dat deze financiering niet (in)direct bijdraagt aan discriminerend handelen op grond van handicap?