Leonie, schrijver en zangeres van Nederlandse en Engelstalige luisterliedjes, vertelt hoe haar betrokkenheid bij World Vision begon. “Van kleins af aan voelde ik al een diepe verontwaardiging over onrecht, vooral voor kinderen in armoede. Toen ik hoorde van World Vision, sprak dit me aan. Ze richten zich op lange-termijndoelen en helpen gemeenschappen zelfredzaam te worden. Dat sprak me enorm aan.”

Door de jaren heen heeft Leonie niet alleen gesponsord, maar ook projecten bezocht in Zimbabwe en Oeganda. “In Zimbabwe zag ik pure overlevingsstrijd, dat maakte diepe indruk. In Oeganda heb ik gezien hoe World Vision structureel verandering brengt. Bij een dorpsvergadering kwamen christenen en moslims samen om te bespreken wat helpend zou zijn voor hun gemeenschap. Ze begonnen met gezamenlijk gebed voor een zegen over het project. Dat gaf me zoveel hoop.”

Het verschil maken, zelfs met kleine acties
Die hoop en daadkracht heeft Leonie doorgegeven aan haar kinderen. Renske, die in groep 7 zit, besloot op haar school een flessenactie te organiseren. “Elke week bracht ik een krat vol flessen mee, soms leverde dat wel 20 euro op. Samen met de leerlingenraad hebben we gekozen om World Vision te steunen. Ik gaf een presentatie over wat de organisatie doet en dat mama er ook bij hoort.”

Thuis is World Vision een vast onderdeel van het gezinsleven. Leonie: “We hebben twee sponsorkinderen, Faity en Lydia. We lezen samen hun brieven en openen de kerstpost. Voor Renske en haar zusje en broertje is het heel normaal om betrokken te zijn bij kinderen die minder hebben.”

Confronterende realiteit
Leonie herinnert zich een aangrijpend moment uit haar reis naar Uganda. “We waren ballonnen aan het uitdelen aan kinderen. Onder een boom zat een moeder met een kindje dat ernstig verbrand was door kokend water. Ze wachtten op hulp. Als het mijn kind was geweest, was er een helikopter gekomen. Dat contrast… Gelukkig kon World Vision direct hulp bieden. Die schrijnende verschillen maken duidelijk hoe groot de nood is, en hoe belangrijk het werk is dat World Vision doet. Ze konden daar direct een verschil maken.”

Voor Renske zijn de verhalen soms moeilijk te bevatten. Ze vertelt hoe ze met haar moeder meewerkte aan een actie, waarbij ze haar dagelijkse maaltijden vergeleek met die van een kind in armoede. "We kregen zakjes. In sommige zakjes zat meel of rijst. Wij maakten grapjes, dat we dachten dat er krekels in zaten." Leonie zegt: "Ik vergeet nooit de blik op jouw gezicht: je maakte een zakje open en toen keek je me aan met een verschrikt gezicht. Hij is leeg, zei je." Renske: "Dat raakte me wel, want wij krijgen wel drie keer te eten. Vaak zelfs een beetje meer. Ze eten daar maar een beetje in de ochtend, en een beetje in de avond. Ik vond het zo oneerlijk. Wij eten zoveel meer.”

Geloof in actie
Leonie ziet haar inzet voor World Vision als een uiting van haar geloof. “Voor mij is geloof vooral doen. Mooie woorden zijn niet genoeg. Ik geloof dat we, door voor elkaar te zorgen, het Koninkrijk van God dichterbij kunnen brengen.”
Ze voegt toe: “Soms raakt het me zwaar, vooral bij heftige verhalen over misbruik of extreme armoede. Dan lijkt het alsof we het nooit gaan redden. Maar ik houd vast aan de gedachte dat we lampjes in de nacht moeten zijn. Kleine acties maken een verschil, en dat geeft hoop.”

Hoop voor de toekomst
Die hoop deelt ze met Renske, die grote dromen heeft. “Ik hoop dat iedereen even rijk wordt en dat er supermarkten, tandartsen en dokters enzo zijn voor iedereen. Als God het niet oplost, ga ik het zelf doen!” Leonie glimlacht trots: “Ze heeft een breekbaar hartje, maar ook een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Ik ben dankbaar dat ik dit met mijn kinderen mag doen. Het moederschap heeft mijn betrokkenheid alleen maar verdiept. Ik kan niet meer naar beelden van moeders met stervende kinderen kijken zonder dat het me compleet raakt.”

Een oproep aan anderen
Leonie wil anderen aansporen om zich in te zetten. “We kunnen niet alles oplossen, maar we kunnen wel een verschil maken. Sponsor een kind, geef je tijd of je talenten. Het gaat er niet om wat je doet, maar dát je iets doet. Geen woorden maar daden. Samen kunnen we hoop brengen in de levens van kinderen die het zo hard nodig hebben.” Renske voegt daaraan toe: “Ik hoop dat meer mensen met mij mee gaan doen. Samen kunnen we armoede de wereld uit helpen!”

Wat staat er op jouw verlanglijstje deze feestdagen?
Voor veel kinderen staat eten bovenaan, omdat ze niet genoeg hebben om te groeien en hun dromen na te jagen. Geen enkel kind zou mogen lijden door honger en ondervoeding. Toch worden miljoenen kinderen geconfronteerd met de ergste hongercrisis in 50 jaar. Bijna elke 10 seconden sterft er een kind aan ondervoeding. Dit moet stoppen. Er is genoeg voor ieder kind als we samen in actie komen. Want ieder kind verdient genoeg eten. Vervul deze feestdagen een verlanglijstje van een kind: https://www.worldvision.nl/verlanglijstje/