De verwoesting in Gaza en de duizenden Palestijnse doden in de oorlog die op 7 oktober begon, zijn een tragedie. En een einde van dit lijden van de Gazanen is nog steeds niet in zicht. Hartverscheurend.

Ik hoop dat iedereen met een beetje menselijk gevoel in het lijf dit ook zo voelt.
En dan kom ik nu bij de studenten die - in navolging van Amerikaanse studenten - tegen Israël zijn gaan protesteren en tegen banden met de alma mater van Yuval Harari en alle andere Israëlische universiteiten.

Ik heb het graag een andere keer over de voor mij onbegrijpelijke eenzijdigheid. Een genocide in het Soedanese Darfoer, de concentratiekampen voor Oeigoeren in China, de slachtpartijen onder Syriërs, Iraniërs; who cares? Maar de wereld ontploft als de enige, kleine Joodse staat zich verdedigt tegen een terreurorganisatie die volstrekt open is over zijn doel: eliminatie van Israël en Joden. Maar laten we het daar een andere keer over hebben.

Ik wil het ook niet hebben over de antisemieten onder de studenten. Niet over de Jodenhaters die heel goed weten wat ze roepen en dat ook echt bedoelen. Met hen valt niet te praten.

Nee, het gaat me om studenten die met oprechte intenties demonstreren en bewogen zijn met lijdende mensen in Gaza. Voordat je je opnieuw aansluit bij een demonstratie en opnieuw de geschreeuwde slogans overneemt, zou ik je graag twee kanaries willen laten zien. Ze zaten in de kolenmijn en zijn nu dood.

Allereerst. Overal waar anti-Israëlische protesten de terreinen van de universiteiten bezetten, moeten Joodse studenten vrezen voor hun fysieke veiligheid en kunnen ze in ieder geval niet zeggen wat ze vinden. Hoe is dat in vredesnaam mogelijk als gevolg van acties van studenten die anders zo gevoelig zijn voor racisme, inclusie en diversiteit? Hoe is het mogelijk dat je met al je goede bedoelingen schouderophalend voorbij kunt gaan aan het feit dat Joodse studenten nu hun identiteit moeten verbergen, hun universiteit mijden, vrezen voor een hatecrime omdat ze Jood zijn?

Verplaats je eens in de schoenen van een Joodse student die hoort hoe het zelfbeschikkingsrecht van Joden wordt ontkend. Die hoort dat - in een wereld waarin Jodenhaat altijd weer de kop op steekt - het enige land waarin Joden in de meerderheid zijn van de aardbodem moet worden geveegd. Die hoort hoe alle eeuwenoude, groezelige antisemitische vooroordelen - macht, geld, bloeddorst - weer schaamteloos worden gedeeld.

Deze kanarie is de afgelopen maanden gestikt in openlijke of heimelijke Jodenhaat. Ik kan me niet voorstellen dat dit een prijs is die goedwillende, humane studenten willen betalen.

Minstens zo belangrijk. Tijdens de anti-Israëlische demonstraties wordt ‘from the river to the sea, Palestine will be free’ geschreeuwd. Het is de aankondiging van het einde van Israël. De internationaal erkende Joodse staat, de laatste vrijhaven die Joden hebben, moet van de landkaart worden geveegd. Ook het deel tussen de grenzen van 1968. Dat in zichzelf vind ik al heel schokkend. Maar zouden deze studenten weten dat ze een leus schreeuwen die Hamas niets anders is dan een ‘license to kill’.

Ook de leiders van Hamas kijken tv. Ook zij zien de demonstraties. En ze horen de slogans die ze zelf ook gebruiken. En ze vatten het op als een aanmoediging.

Hamas is heel helder in zijn plannen. Heel Israël moet vernietigd worden. Alles is daarbij geoorloofd. En elke Jood is een legitiem doelwit. Ze zeggen het zelf. Hardop. Als de terreurorganisatie de kans krijgt, zal ze zo vaak als mogelijk 7 oktober herhalen.
Dus opnieuw kinderen vermoorden.
Vrouwen verkrachten.
Bejaarden door het hoofd schieten.
Gezinnen gijzelen.
De vader martelen en doden.
Wreedheden die sinds 7 oktober op beeld staan en zijn gedocumenteerd.

Dit is de tweede kanarie.
Als de strijders van Hamas in de toekomst weer zwaarbewapend de grens oversteken. Als de tienduizenden raketten die Hezbollah heeft dood en verderf gaan zaaien. Als de honderdduizenden raketten van Iran door de Iron Dome heenbreken en hun verwoestende werk gaan doen. Dan zullen de aanvallers tegen Westerse studenten die demonstreerden zeggen: ‘At your service.’

En zeg dan niet dat je het niet hebt geweten. Je hebt het zelf geroepen.

Twee kanaries in de kolenmijn.

Denk nog eens heel goed na voordat je weer gaat demonstreren. Weet je heel zeker dat je medeverantwoordelijk wilt zijn voor de intimidatie en bedreiging van Joodse studenten? Voor het herlevende antisemitisme?

Denk nog eens heel goed na voordat je weer een slogan in je mond neemt. Weet je heel zeker dat je terroristen echt die ‘licence to kill’ wilt geven?

Gert-Jan Segers was ruim tien jaar Tweede Kamerlid namens de ChristenUnie. Van november 2015 tot januari 2023 was hij fractievoorzitter. Ook heeft hij gewerkt als zendeling in Egypte en publiceerde hij enkele romans.