Alphonse besloot die bewuste dag een van zijn vrienden op het werk te bezoeken. Maar toen hij aankwam, kwam hij in een spervuur van geweerschoten terecht. "Toen de kogels overal vandaan kwamen, renden mijn vriend en ik zijn opslagruimte in. Daar verstopten ons onder wat goederen”, vertelt Alphonse. 

De terroristen braken de deur van de opslagruimte open, maar zagen de twee mannen niet. "Bij de gratie Gods, zagen ze ons niet”, zegt de christen. Toen de terroristen het bewuste dorp binnenkwamen, was Alphons vrouw hout aan het sprokkelen. Toen ze de geweerschoten hoorde, rende ze naar een naburig dorp. Daar probeerde ze onmiddellijk haar man te bellen, maar zonder succes. Haar eerste gedachte was dat hij gedood was.

Uren later kon Alphonse zijn vrouw bellen en haar laten weten dat hij in orde was. Ze maakten plannen om elkaar te ontmoeten in een nabijgelegen dorp en dan naar Bobo te gaan, een stad ver weg, waar ze veilig zouden zijn.

Alphonse en zijn vrouw ontmoetten elkaar in het dorp en vertrokken in de nacht naar Bobo. Daarbij waren de twee in gezelschap van een kleine groep mensen. Kort nadat ze vertrokken, hoorde de groep dat ze door de terroristen achtervolgd werden. Ze lieten hun spullen noodgedwongen achter, vluchtten de rimboe in en renden voor hun leven.

De terroristen kwamen hun spullen tegen en verbrandden ze, maar ze verloren Alphonse en de anderen uit het oog. Over zijn ontsnapping zegt Alphonse: "Ik dank God die mijn leven heeft gered. We konden Bobo bereiken na drie dagen door het struikgewas te hebben gelopen."