“Een enkeling van u weet dat ik een periode in Canada heb mogen dienen in een immigrantenkerk, de zusterkerk van ons eigen kerkverband”, vertelt de predikant aan zijn toehoorders. “In die periode hadden we nogal wat contact als kleine gemeente met enkele Schotse kerken. We namen wederkerig het besluit om samensprekingen te gaan houden. Voordat je dat doet, voer je eerst met elkaar een oriënterend gesprek. Samen met een collega ging ik naar Toronto waar de Schotse kerken waren, om daar te spreken. Onze ambtsbroeder met wie we in gesprek waren, vroeg: ‘Hoe zit jullie kerkelijk leven nou precies in elkaar?’ 

We vertelden wat en hij vertelde ook wat. Ineens stelde hij een vraag. ‘Je hebt het over de zondagse kerkdiensten. Dat is mooi en die hebben wij ook. Maar hebben jullie ook een wekelijkse gebedsdienst? We stotterden een beetje eigenlijk. Ik vertelde hem dat we aan het begin van het jaar een biddag hebben en aan het einde van het jaar een dankdag. ‘Maar geen wekelijkse gebedsdienst? Hoe kun je kerk zijn zonder een gebedsdienst?’ 

Goed, we hebben dat een beetje recht kunnen zetten, maar toen we terugreden in de auto stemde die vraag ons wel tot nadenken. Nu zeg ik niet dat ik meteen die Schotse gewoonte bij ons zou willen instellen, maar de gedachte zou ik toch wel mee willen nemen. Wat is het nodig dat wij regelmatig bidden in de diensten die we houden voor de nood van de wereld, de crises die zich overal aftekenen. Zeker ook weer de laatste weken. Wat is het ook nodig om te bidden voor de nood van de kerken en van de vervolgde kerken in het bijzonder. Maar ook persoonlijk, voor onze eigen vragen en zorgen. Voor die dingen die in ons leven of ons gezinsleven zo moeilijk liggen.” 

Bekijk in onderstaande video het bewuste preekfragment terug. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische dominees uit verschillende kerkverbanden.