Refoweb-vragensteller is kinderclub van de kerk beu: 'Het kaarsje lijkt nu opgebrand'
'Geruime tijd, nu zo’n 12,5 jaar, geef ik leiding aan een club in onze kerk. Jarenlang deed ik dit met blijdschap. De laatste tijd is de vreugde langzaam weggeëbd. Het wordt een steeds grotere opgave. Het vlammetje brandde jarenlang fel, maar het kaarsje lijkt nu opgebrand. Ik voel me ook verantwoordelijk voor de club. En als God me op deze plek geroepen heeft, is het dan geen zonde als ik denk dat ik graag zou willen stoppen? Dit maakt dat ik met mijn geweten steeds meer in de knoop kom. Ik heb het gevoel dat ik in een klem zit. Heeft u advies?', aldus een vragensteller in de vragenrubriek van Refoweb.nl.
'Blijdschap is vrucht van de Geest (Gal. 5:22)', maakt ds. D. M. Elsman duidelijk. 'Die blijdschap kent de wereld niet, zij heeft een hemelse oorsprong en staat altijd in verband met de Heere Zelf. Hij is het Die die vreugde schenkt. Het eerste wat ik je dan ook zou willen vragen is jezelf daarop te onderzoeken. Je mocht jarenlang vreugde kennen in het leiden van een club, maar je merkt dat die vreugde langzaam wegebt. Wat is en was de oorsprong van die vreugde?
Je schrijft dat je snel last hebt van je geweten. Je wilt je belofte houden en trouw zijn. Dat is goed en dat is in je te prijzen. Daarbij wil ik je vragen: toen je belijdenis deed, was daar toen alleen jóuw belofte, of mocht jij beloven op grond van en als antwoord op Góds beloven? Ik bedoel: het is als met die blijdschap. Die kun jij niet in jezelf vinden en ook niet maken en toch beloof je die. Op grond waarvan? Op grond van Zijn belofte dat Hij je die schenken zal door het geloof. Daarom, ga met je aangeklaagde geweten naar Hem toe. Met al je dorst en lek en gebrek.
Betekent dat dan ook dat jij niet mag stoppen met het clubwerk? Je hebt dat inmiddels 12,5 jaar gedaan en het zou best zo kunnen zijn dat Hij je nu een andere roeping gaat geven, een andere plaats in Zijn lichaam. Vraag het Hem. Híj gaat daarover', aldus de hervormde predikant uit Rijssen.
Praatmee