Nog maar enkele dagen geleden kwam hij in Nederland aan, mede om zijn indrukwekkende verhaal te doen tijdens een uitzending van Family7. Presentatrice Sara van Oordt vraagt Babiy hoe de situatie in Oekraïne eruit zag toen hij enkele dagen terug het land verliet. “Zoals u weet is er oorlog in Oekraïne. Er zijn veel vluchtelingen die of het land verlaten willen of zoeken naar een veiligere plaats binnen Oekraïne."

Waar veel Oekraïense vluchtelingen uit het oosten hun heil zoeken in het westen van het land, komen er nu ook steeds meer vluchtelingen in de stad Vinnitsa terecht, vertelt de voorganger. “De situatie is hier relatief veilig.” Babiy legt de nadruk op relatief, want zo zegt hij: “Je kunt nu niet spreken van veilige delen in Oekraïne.”

Russische tanks en soldaten
De inval van de Russische strijdkrachten heeft ook grote impact op het leven van Babiy zelf, vertelt hij. “We hadden plannen en wilden veel dingen doen, andere dingen dan dat we nu doen. Ons leven is compleet veranderd. We verlenen nu veel zorg aan vluchtelingen die vanuit het hele land komen. Ze komen niet alleen uit het oosten, maar ook vanuit het noorden. En dan met name vanuit onze hoofstad Kiev, want deze stond op het punt om aangevallen te worden. Gelukkig is de stad nooit bezet geweest, maar in de buitenwijken daaromheen hebben zich verschrikkelijke tragedies voorgedaan waarbij vele burgerslachtoffers vielen.”

“Gelukkig hebben wij geen Russische tanks en soldaten in onze stad gehad. Onze stad ligt precies in het midden van het land. Het is het kruispunt tussen noord en zuid, oost en west. De invloed die we merken van de huidige oorlog is het aantal vluchtelingen dat onze kant opkomt. Ze komen aan in Vinnitsa en blijven daar minimaal een of twee nachten. Ze brengen hier wat tijd door, rusten uit en reizen vervolgens weer verder.”

Ondanks dat de situatie naar verluidt relatief rustig is in de stad, vluchtten Babiy`s vrouw en kinderen onlangs wel naar Nederland. “Dat heb ik zelf geregeld nadat er een raketaanval plaatsvond op ons vliegveld, dat daarbij vernietigd werd. Naast deze aanval vond er ook een raketaanval plaats op ons tv-centrum."

Die raketaanvallen vonden op twee kilometer afstand plaats van de woning van Babiy. “Toch hebben we de explosie gezien. Onze kinderen werden wakker en onze jongste zoon, Pavlik, pakte zijn teddybeer en probeerde weg te rennen. Op dat moment begreep ik dat ik mijn gezin in veiligheid moest brengen.”

Het moment van afscheid nemen viel hem zwaar, zo vertelt hij. “Het was erg moeilijk, ik kon met hen meegaan. Doordat ik drie kinderen heb, had ik het land kunnen verlaten. Normaal moet je blijven, om zo mee te helpen bij het behalen van de overwinning. Maar ik ben in het land gebleven omdat ik dominee ben. Ik draag de zorg voor mijn kudde en voor de vluchtelingen die we in onze kerk opnemen.”

“Naast dat ik dominee ben van de grote kerk in Vinnitsa, ben ik ook zendingspredikant voor een kleine baptistengemeente in een ver afgelegen dorpje op het platteland. Ik ben daar een paar zondagen per maand en soms neem ik dan voedsel en medicijnen mee. Ik ben niet enkel hun dominee, maar ook min of meer hun maatschappelijk werker”, vervolgt hij zijn verhaal.

“Zoals ik al zei, zijn er veel vluchtelingen uit het oosten en zuiden in Vinnitsa. Velen geven aan dat ze in Vinnitsa willen blijven. De vluchtelingen die bij ons langskomen, geven we minstens een of meerdere nachten onderdak. Dat betreft dan de vluchtelingen die verder naar het westen willen reizen. Sommige vluchtelingen nemen we ook bij ons in huis. Daarbij moedigen we kerkleden aan om de vluchtelingen op alle mogelijke manieren te helpen.”

Naast het onderdak dat Babiy en zijn gemeente de vluchtelingen aanbiedt, zet men zich ook op andere gebieden in. “Soms helpen we hen bij het repareren van auto`s. Ze komen vaak aan met auto`s die enorm beschadigd zijn door de bombardementen. Pas hebben we nog een voorruit vervangen.”

De mensen die Babiy treft, brengen soms hartverscheurende verhalen met zich mee. “Er was een familie bij waarvan op een dag vijf mannen om het leven gekomen waren. Ze zaten bij elkaar in dezelfde auto die door een raket geraakt werd. Uiteindelijk zijn deze vijf mannen begraven op het terrein van een kerk, in hetzelfde graf.”

Ondanks het feit dat de oorlog al ruim twee maanden voortduurt en veel van de gemeenteleden ter plekke vraagt, zijn ze nog altijd bereid om vluchtelingen te helpen en op te nemen, vertelt Babiy. “Ze delen hun eten, ze delen hun bedden en ze delen hun woningen. We doen alles wat we kunnen voor de 'overwinning'. Dat is de meest kostbare term die nu bij ons centraal staat. En als dat betekent dat wij als kerk iets kunnen doen, dan doen we dat."

Benieuwd naar de volledige uitzending en het complete verhaal van Babiy? Deze is hieronder te zien.