In een interview met Hour of Power vertelt Justus over zijn zoektocht naar identiteit en de rol die zijn geloof daarin kreeg. Hij groeide op in een gezin waarin op zondag in de kerk werd gezongen, maar thuis de sfeer heel anders kon zijn. Zijn vader was betrokken bij de kerk, maar kon thuis plotseling omschakelen.

“Toen mijn ouders uit elkaar gingen, ben ik ook een zoektocht naar mezelf aangegaan. Wie ben ik? Mijn vader hield ons thuis altijd best wel strak. Die zoektocht was naar alles, behalve naar het geloof.”

De tegenstrijdigheid tussen het geloof in de kerk en de situatie thuis maakte hem boos op God. “Ik had wel een bepaald besef dat Hij bestond, maar ik wilde niets met Hem te maken hebben.”

Losbandiger leven
Justus zocht zijn geluk vervolgens in een losbandiger leven. Hij ging van festival naar festival en van krachttraining naar krachttraining. In de sportschool werkte hij aan zijn lichaam, maar ook aan zijn uitstraling. “Ik trainde veel en trok dan mijn shirt uit. Ik wilde flaneren op het festivalterrein en aandacht en aanzien krijgen. Dat was eigenlijk waarom ik het deed.”

Ook de aandacht van vrouwen speelde een rol. Toch bleek die zoektocht weinig op te leveren. “Ik denk dat de eigenwaarde steeds meer is geworden doordat ik weet hoe God naar mij kijkt. Niet hoe vrouwen naar mij kijken.”

Rond zijn 25e besloot Justus voor het eerst bewust tot God te bidden. “Ik had alles geprobeerd om rust en hoop te vinden. Alles wat ik deed, kostte iets. Toen dacht ik: misschien moet ik toch teruggaan naar wat ik vroeger heb meegekregen.”

Zijn gebed was kort: als God bestond, moest Hij hem helpen. Een wonder gebeurde er niet meteen. Wel besloot Justus een kleinere sportschool in Hoofddorp op te zoeken. "Ik dacht: misschien moet ik de rust opzoeken."

Een ontmoeting in de sportschool
Daar ontmoette hij Patrick van der Laan, een dominee in de baptistengemeente De Meerkerk. Die bleek al een tijd te bidden voor mensen die hij in de sportschool over God kon vertellen.

Justus herkende hem van een jeugddienst die hij jaren eerder had bezocht. De boodschap van Van der Laan was hem bijgebleven. Ze raakten bevriend, gingen samen sporten en aten regelmatig samen.

Tijdens hun gesprekken stelde de dominee hem een vraag die bleef hangen: had Justus God ooit een eerlijke kans gegeven? “Hij zei: ‘Je vertelt alleen over de moeilijke dingen die je hebt meegemaakt. Maar heb je God ook betrokken bij alle mooie dingen in je leven?’ Toen dacht ik: nee, dat heb ik niet gedaan. Ik heb Hem geen eerlijke kans gegeven.”

Uiteindelijk besloot Justus mee te doen aan een Alpha-cursus. Hij had daar aanvankelijk weinig zin in. Maar juist de ruimte om eerlijk te vertellen over zijn vragen en worstelingen raakte hem. "Er was daar geen veroordeling."

Een moment tijdens een bijeenkomst maakte diepe indruk. Tijdens het zingen hoorde hij de woorden dat hij alles in Gods handen mocht leggen. “'Al wat ik ben, leg ik in Uw hand. Heer, ik aanbid U.' Ik heb in mijn leven van alles aanbeden: mezelf, mijn lichaam, het sporten en mijn studie. Maar niets gaf mij de rust die Jezus mij kon geven. Toen besefte ik: dit is het. Ik moet Hem aanbidden.”

Vergeving vragen
Zijn geloof kreeg ook gevolgen voor de manier waarop hij met anderen omging. Justus vertelt dat hij op een dag twee vrouwen tegenkwam die hij in de sportschool niet goed had behandeld. Hij ervoer dat God hem aanspoorde om naar hen toe te gaan en vergeving te vragen. “Dat was best spannend, maar ik heb het toch gedaan. Ik merkte daarin een bepaald herstel. Dat heeft me getriggerd om me meer met het geloof bezig te houden.”

Ook in zijn werk probeert hij vanuit die houding te leven. Naast zijn werk als personal trainer begeleidt hij via Stichting Ontmoeting mensen die ondersteuning nodig hebben. Hij bezoekt hen thuis en helpt hen hun zelfredzaamheid en sociale netwerk te vergroten. “Zelf heb ik in mijn leven een punt ervaren waarop iemand een hand naar me uitstak, toen ik best diep zat. Daarom wil ik dat ook voor anderen betekenen.”

In de sportschool komt hij eveneens regelmatig in gesprek over geloof. Hij probeert dat niet op te leggen, maar mensen ruimte te geven voor hun eigen mening. “Het verschil zit tussen iets opleggen en getuigen. Ik heb vroeger zelf ook een mening over God gehad. Ik was boos op Hem en wilde niets met Hem te maken hebben.”

Aan jongeren die hun rust op dezelfde plekken zoeken als hij vroeger, geeft hij een eenvoudige boodschap mee: “Geef God een eerlijke kans. Ga eens mee naar de kerk, bid, lees de Bijbel, bid structureel en stel je open.”

De verhouding met zijn eigen vader is inmiddels hersteld. Hoewel ze elkaar niet vaak zien, heeft Justus hem vergeven. Dat blijft een bijzonder proces, omdat de ervaringen uit zijn jeugd ook invloed hebben op hoe hij naar God als Vader kijkt. “Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het makkelijk is. Wat je als kind meekrijgt, vormt ook hoe je naar andere mensen en naar God kijkt.”

Toch wil hij zich niet laten leiden door zijn gevoel. “Ik ben dankbaar dat ik een kind van Hem mag zijn. Hij staat me altijd bij en leidt mijn leven. Daarom is er vreugde in mijn hart.”

Zijn favoriete Bijbeltekst is 1 Johannes 4:19: “Wij hebben lief omdat God ons eerst heeft liefgehad.” Het is ook de trouwtekst van hem en zijn vrouw, met wie hij inmiddels drie jaar getrouwd is. “Samen zeggen we altijd: we zijn een goede nummer twee van elkaar, omdat Jezus op nummer één staat. Daardoor houden we meer van elkaar en hebben we het belang van de ander voor ogen.”

Zijn droom is om samen met zijn vrouw een gezin te stichten en mensen bij hen thuis uit te nodigen om over Gods liefde te vertellen. “Ik had nooit gedacht dat ik hier zou zitten. Mijn opa zei ooit dat hij voor me had gebeden, maar dat hij niet had gedacht dat ik tot geloof zou komen. Toch is het gebeurd. Dat is Gods kracht en een wonder in mijn leven.”

Het hele interview van Hour of Power met Justus Molenkamp: