"Momenteel ben ik in Odessa, waar het nog relatief rustig is. Een paar minuten geleden hoorde ik schoten vanuit de zee. Een raket raakte een huis niet ver van het huis waar mijn moeder is, maar gelukkig is hij niet ontploft. Wellicht weet u uit het nieuws wat er in andere steden gebeurt. Mijn vrouw en kinderen zijn naar Polen gegaan, dus over hen maak ik me nu geen zorgen", schrijft Valery Zadorozhnyy, predikant en docent Nieuwe Testament aan het Evangelisch Gereformeerd Seminarie van Oekraïne in Kiev.

"Hoe zit het met andere Oekraïense christenen? Hoe is de staat van de kerk in Oekraïne momenteel? Er zijn predikanten en kerken in Kiev die elke dag onder vuur liggen en de gebeden van Gods volk wereldwijd zijn heel hard nodig hebben. Eén van die kerken is de Holy Trinity Presbyterian Church in Kiev, met dominee Ivan Bespalov, en zijn gezin.
Een gereformeerde predikant in Kiev, dominee Sergey Nakul, vertelde dat zijn jonge zoon onlangs vroeg: ‘Pap, als Poetin ons vermoordt, gaan we dan naar de hemel?’ ‘Ja, jongen, dan gaan wij naar de hemel’, antwoordde de predikant."

De Oekraïense pastor vervolgt: "Vanwege de chaos denk ik dat de staat van de kerk hier als volgt kan worden omschreven: een staat van gebed, volledig vertrouwend op de Heere en bereid om tot het einde te vechten. Er is een gevoel van trots aan de kant van het Oekraïense volk, maar ook nederigheid voor de Heere, want wij christenen weten dat ons volk niet zonder zonde is en bekering en geloof in de Heere Jezus Christus nodig heeft.

Gisteren hoorde ik onze president voor het eerst duidelijk spreken over zijn geloof in God en de onvermijdelijkheid van Gods vergelding. Hij sprak zelfs zijn hoop op Hem uit. Dit is een heel goed teken. Maar we begrijpen dat dit bij hem nog steeds slechts een algemeen geloof in het bestaan van God is, en we bidden dat onze president, net als de hele natie, God zal leren kennen in de ware Messias, Jezus Christus.

We bidden omdat we een wonder nodig hebben. Het Oekraïense leger en de gewone mensen bieden heldhaftig verzet en we zijn als nooit tevoren vervuld van trots voor ons volk. We zijn dankbaar voor de steun die westerse landen hebben gegeven in de vorm van wapens, sancties en opvang van vluchtelingen. Maar we begrijpen heel goed dat we een wonder nodig hebben vanwege de heersende vijand. Rusland heeft nog steeds veel middelen en Poetin heeft nog steeds veel soldaten om de dood in te gooien. En hij heeft kernwapens. Onze hoop is alleen op God, en we hebben een wonder nodig om de dreiging waarmee we worden geconfronteerd te weerstaan en onze vernietiging te voorkomen.

We bidden en we zijn ook bereid om te vechten. Zelfs in de traditioneel pacifistische kerkgenootschappen zijn er steeds minder pacifisten. Veel broeders, jong en oud, zetten zich in voor het leger en de territoriale verdediging en vechten tot het einde. Niet omdat ze Russen haten, maar omdat er geen andere manier is om te beschermen wat ons dierbaar is: ons land, onze kinderen en onze vrijheid, inclusief de vrijheid om in de ene ware God te geloven en deze te aanbidden.

Voor elke christen is de volgende vraag nu vooral dringend: hoe haten we het kwaad en houden we ook van onze vijanden die grove misdaden begaan? En we benaderen deze vraag niet langer theoretisch. Wanneer haat in ons opborrelt, begrijpen we dat we moeten vergeven en liefhebben.

Twee waarheden zijn nu bijzonder waardevol voor ons: Gods rechtvaardige vergelding en het kruis van onze Heere. Onze harten worden getroost door de waarheid van Gods vergelding. Hij zal Zijn vijanden, die geen berouw tonen, vergelden op een manier die wij zelf nooit hadden kunnen doen. Onze harten zijn nederig voor het kruis van Golgotha. Wij, evenals onze vijanden, verdienen de toorn van God, maar God heeft ons met Zichzelf verzoend door het bloed van Zijn Zoon. We waren onder de macht van de duivel, net als iedereen, maar God verloste ons met het bloed van Christus.

Wij, als christenen, zijn nu getuigen van de bloedige vruchten van Poetins oorlog, en we zijn geschokt dat veel, maar niet alle Russen hem volgen. Wij christenen zijn ons ervan bewust dat de neiging om de waarheid door onwaarheid te onderdrukken en te geloven wat we willen geloven een eigenschap is van de gevallen menselijke natuur, en we zijn hier ook niet immuun voor. Daarom bidden we voor het berouw van onze vijanden, zodat God hen zal bevrijden van de macht van het bedrog van de duivel.

We geloven dat we als overwinnaars naar buiten zullen komen. We weten dat het kwaad wordt verslagen door het kruis en de opstanding van onze Heere. We weten dat wat onze vijanden ons ook aandoen, we zullen worden opgewekt, omdat God ons met Christus heeft verenigd. Daarom vieren we de overwinning van onze Heere. De belangrijkste vijand werd verslagen aan het kruis.

Bid voor ons, mijn geliefde broeders en zusters. Bid dat onze mensen weerstand zullen bieden, overleven en daarna vergeven. Onze hoop is alleen op de Heere. Jesaja zei ooit dat paarden en strijdwagens vlees zijn en geen geest (Jesaja 31:3). En dat zijn we niet vergeten. Tanks en vliegtuigen zijn gewoon ijzer, maar de echte overwinning komt van de Geest van God. ‘Ik riep tot de HEERE in mijn benauwdheid, en Hij verhoorde mij. HEERE, red mijn ziel van de valse lippen, van de tong vol bedrog (Psalm 120:1-2)’", aldus Zadorozhnyy.

Bovenstaand bericht verscheen onlangs via TableTalk Magazine in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.