Vuur
Wilkin vervolgt: “De broers en zussen van Jezus waren er ook bij. In de bovenzaal van een huis waar ze zich verzameld hadden. Jezus had gezegd: ‘Bid en dan zullen jullie kracht ontvangen’. Ze hadden de ramen gesloten en de luiken dicht. Jeruzalem was nog erg gespannen vanwege wat er gebeurd was rond de kruisiging en opstanding van Jezus. Opeens hoorden ze het geluid van een windvlaag. Iedereen in de stad hoorde dat. Het kwam bij die bovenzaal vandaan. Mensen zagen vlammen als van vuur boven de hoofden van de discipelen. Zo zou de hele wereld zien en weten dat Jezus terug was gekomen in de vorm van Gods Geest in ons.”

Vergeving
Wilkin vertelt dat als Gods Geest in je komt wonen, Hij je allereerst vertelt dat je geliefd bent. En dat je daardoor ook gaat leven als iemand die geliefd is. Als het goed is tenminste. Wilkin worstelde er zelf namelijk lang mee om iemand te vergeven: “Dat was iemand die mij indirect heel veel pijn gedaan had. Hij had namelijk een persoon waarvan ik heel erg hou, pijn gedaan. Als ik die persoon tegenkwam dan ontweek ik, of negeerde ik hem. God wilde dat ik die persoon daar vergeving voor ging vragen. Maar ik was ontzettend boos en deed dat absoluut niet. Ik had er recht op dit niet te doen.”

Toch bleef het onderwerp bij Wilkin terugkomen: "Toen kwam er een keer een Aziatische spreker, een zendeling, in onze kerkdienst op bezoek. We zijn een charismatische kerk dus als iemand een woord van God heeft ontvangen mag hij dat doorgeven als hij het netjes doorgeeft aan de voorganger, zeker een zendeling. Hij had een woord en zei tegen de gemeente: ‘Er is hier iemand waarvan God zegt: ‘Ik heb je gevraagd om vergeving te vragen aan een bepaalde persoon voor je houding. Maar je bent nog niet gegaan. Ga’. Ik schrok me een hoedje. Ik dacht straks zegt hij nog: ‘Het is de dominee’. Maar dat doet God niet op die manier.”

Wilkin vervolgt: “Deed ik er vervolgens wat mee? Nee. Ik vond dat ik recht had op mijn boosheid. Maar het hield mij gevangen. De derde keer dat ik hoorde dat ik vergeving moest vragen was via mijn vrouw, die in de tuin aan het werk was. Ze zei: ‘Ga hem bellen. Nu.’ Ik wist dat als ik het alsnog niet zou doen, het gevolgen zou hebben. Ik besloot hem te bellen en deed een schietgebedje, dat hij niet thuis zou zijn. Maar hij nam op en wist dondersgoed waar het om ging. Ik was ontzettend gespannen maar ik vroeg hem om vergeving en hij vergaf mij. Een paar weken later zag ik hem de kerkzaal binnenkomen. Een paar weken daarna was hij er weer en deed ik een oproep om je leven aan Jezus te geven, dat deed hij. Ik heb hem zelfs gedoopt. Hij is ook nog met ons meegegaan op de conferenties die we hielden door het hele land. En ik ben duizend kilo lichter.”

Bekijk onderstaand gesprek en lees ook het CIP-interview met Wilkin van de Kamp over vergeving: