We kennen Pakistan de laatste jaren vooral door Asia Bibi, icoon van de geloofsvervolgden. Nu is ze opnieuw in het nieuws gekomen. Een beetje ingewikkeld. In een interview met een Amerikaanse nieuwszender lijkt ze het nu weer voor haar land op te nemen, zelfs voor de blasfemiewetten. Die zijn volgens Bibi niet slecht, het probleem is dat er misbruik van wordt gemaakt. Inmiddels heeft ze in een tweede interview met een Italiaanse hulporganisatie haar standpunt weer genuanceerd. In dat tweede interview roept ze de minister-president van Pakistan, Imran Khan, op om de blasfemiewetten op te heffen. Het lijkt allemaal niet erg evenwichtig. Wat moeten we er mee?

Ten eerste: je kunt niet bescheiden genoeg zijn als je hier in het vrije Westen over vervolgde christenen schrijft of spreekt. Wat weten wij van dreiging, marteling, ontvoering? Wat weten wij van angst voor de dood vanwege ons geloof? Niets. Wat weten we over het algemeen van de landen waar het plaatsvindt? Weinig. Toch moet het ons bezighouden. We moeten wegen vinden om dichter bij elkaar te komen. Gelukkig zijn er een handvol organisaties die ons daarbij willen helpen. En wat tegenwoordig ook een mogelijkheid is, er zijn talloze vluchtelingen in ons land. Onder hen zijn meerdere christenen, ook uit Pakistan. Ze willen graag in contact komen met Nederlandse christenen. Je zou denken, dat moet niet zo moeilijk zijn. Dat valt tegen. Het vraagt veel liefde en geduld om te helpen en om elkaar te begrijpen. Ja, we dienen dezelfde Heer, maar daarnaast zijn er wel erg veel verschillen. Die werken niet altijd mee om elkaar te verstaan. Dat geldt ook voor Asia Bibi. Gun haar rust en gun haar tijd.

Het moet voor vluchtelingen een sensatie zijn om hier in het Westen de vrijheid te omarmen. Maar na de eerste euforie gaat het verlies knagen. Als vluchteling verlies je veel. In de eerste plaats je familie en dat betekent in veel culturen veel meer dan bij ons. Een tweede groot verlies is je taal. Je kunt behalve met je naasten, als die bij je zijn, niet meer in je eigen taal je gevoel uiten. Een geweldige reductie. Dan heb je je geboorteland verloren, het land waar je hele levensgeschiedenis ligt.

Daarnaast je cultuur, die wonderlijke samenhang van dingen die je leven gevormd hebben. De meeste vluchtelingen hebben ook hun goederen verloren. Niet zo gek dat je weinig gelukkige vluchtelingen ziet. Veel van hen verlangen regelmatig terug naar hun vaderland. Dat lijkt ook bij Asia Bibi het geval te zijn. Het is goed om als westerse christenen dat verlies en het verdriet daarover te erkennen.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op Zaut.org, een initiatief om een christelijk, actueel, profetisch en nuchter geluid te laten horen in Nederland. Klik hier om de website te bezoeken.