Het valt mij op dat deze crisistijd een verfrissend licht werpt op een fundamentele discussie die al jaren woedt.

Het is geen nieuws dat de wereld om ons heen steeds verder individualiseert. We zien mensen vereenzamen, families die als los zand aan elkaar hangen. Mensen die maanden dood in hun huis liggen, omdat niemand ze heeft gemist.

Sommigen wijzen met een waarschuwende vinger naar de tendens van zelfontplooiing. De stelling die ik veel hoor is dat die zelfontplooiing er de schuld van is dat mensen steeds meer op zichzelf gericht raken. Met kromme tenen hoorde ik onlangs een spreker sneren uitdelen richting de psychologie en persoonlijke ontwikkelingsbranche, omdat dat individualisering in de hand zou werken.

Maar klopt dit wel?

Mijn ervaring is anders. Jaren was ik aan het overleven en zocht ik naar wie ik was. Ik probeerde uit alle macht alle ballen hoog te houden en zoveel mogelijk te dienen, mijzelf en mijn behoeftes negerend. Tweemaal raakte ik burn-out. Het voelde alsof ik faalde. Ik kon niet goed omgaan met afwijzing en wat ik eigenlijk constant deed was mijn hart dichtzetten. Om het te beschermen voor teleurstelling en die afwijzing. Ik maakte steeds minder écht contact met anderen. En vereenzaamde in mijn hart. En diezelfde worsteling zie ik bij veel mensen om mij heen. Ik noem het de kosmische strijd tegen ontmoediging, afwijzing en pijn. En mensen zetten hun harten dicht en trekken zich terug. Met individualisering tot gevolg.

Het inzicht dat het leven een grote leerschool is, waarin je ontwikkelt (en dus geen statisch geheel is) gaf mij licht aan het einde van een donkere tunnel. Het lijkt mij ook een heel bijbelse stelling dat groei en bloei voorafgaat aan de fase van vruchtdragen. Niet voor niets wordt dit beeld zoveel malen aangehaald in de Bijbel.

Juist persoonlijke ontwikkeling zorgt ervoor dat je leert omgaan met pijn en verdriet, dat je vervolgens ontdekt wie jij eigenlijk bent in jouw uniek-zijn. Welke rol God daarin wil bekleden met Zijn liefde voor jou. Waardoor het mogelijk wordt om je hart steeds verder open te laten staan, omdat je minder bevattelijk wordt voor afwijzing en pijn veroorzaakt door derden. Omdat het je niet langer raakt in je identiteit. Die weet je besloten in God.

En met je hart open lukt het vervolgens zoveel beter om te luisteren naar de dromen en verlangens die God daarin legt. Zodra die verlangens en dromen te maken hebben met ‘liefhebben’ (het grote gebod) geloof ik dat die zijn ingegeven door Gods Geest en helemaal niets te maken hebben met ‘eigen verlangens die van nature slecht zijn’. Die (voor iedereen unieke) dromen en verlangens zorgen ervoor dat eenieder vanuit intrinsieke motivatie op de juiste plek terechtkomt in Gods grote puzzel van liefde.

Ik zie op dit moment om mij heen twee dingen gebeuren.

1) Mensen worden stilgezet, door het gedwongen thuiszitten. Dat kan zorgen voor onrust wanneer er nog pijn er verdriet ligt dat verwerkt moet worden. Mensen die vastzitten, maar nog voldoende afleiding vonden in de waan van alle dag, worden geconfronteerd met de onrust in hun hart. Wanneer dat niet het geval is gebeurt er iets anders:

2) Dromen en verlangens komen bovendrijven. Inspiratie komt vanzelf. En laten we nu zo zijn geschapen dat we ten diepste állemaal een liefde hebben voor een bepaalde doelgroep? Als ik mensen tijdens coaching vraag waar hun levensdoel aan moet voldoen, dan zeggen ze allemaal hetzelfde, namelijk ‘anderen verder helpen’, op welke unieke wijze ook. Of het is door het doen van de boekhouding, het zorgen voor veiligheid op straat, of het verplegen van mensen in het ziekenhuis. Ik vind dat gaaf.

En in tijden van crisis, waar veel mensen worden stilgezet zie ik dus de mooiste initiatieven ontstaan. We komen tot rust, waarna we vanzelf rennen voor de naasten die wij op ons hart hebben. Voordeuren gaan open. Voor eenzamen wordt boodschappen gedaan. Rode en groene duimpjes voor de ramen die aangeven waar wat nodig is.

Niet zelfontplooiing is de reden van individualisering. Individualisering komt doordat mensen hun harten sluiten en niet meer open durven zetten. Vooral het gebrek aan tijd dat ervoor zorgt dat we geen onderhoud plegen aan onze hartsgesteldheid is het probleem. Juist als we onszelf ontwikkelen, leren om te gaan met pijn, afwijzing en teleurstelling én ontdekken wie we nu eigenlijk zijn en voor welke doelgroep ons hart sneller klopt, zal ons hart open blijven staan. Dan vormen we onze identiteit én zijn we van daaruit van binnenuit gemotiveerd om te rennen voor onze naaste. Omdat God dat erin heeft gebakken. Ik vind het prachtig gemaakt!

Nelleke de Wit (39) is getrouwd met Marco (38) en moeder van Thomas (9) en Eva (6). In het dagelijkse leven is ze ondernemer, auteur en trainer bij Powervrouwen en TotalBalance. Persoonlijke ontwikkeling en levenskunst hebben haar hart en in haar dagboek beschrijft ze hoe ze de crisis rondom het Coronavirus beleeft nu ze noodgedwongen thuiszit met haar man en kinderen

Dagelijks het dagboekfragment ontvangen? Tijdens werkdagen ontvang je het fragment in je mailbox. Meld je hier aan. Alle dagboekfragmenten lezen? Kijk dan eens hier!