Meerouderschap betekent dat een kind meer dan twee ouders heeft. Dit gebeurt bijvoorbeeld als een homostel een kind adopteert van een draagmoeder; dan heeft het kind dus feitelijk die ouders. De voorstanders van de wetswijziging hebben in ieder geval een mooi frame bedacht: ‘regenbooggezin’.

‘Gewoon’?
Het belangrijkste argument hiervoor is dat ook LHBTI’ers ‘gewoon’ kinderen moeten kunnen krijgen en opvoeden. De wet mag hiervoor niet in de weg staan door te stellen dat een kind ‘slechts’ twee ouders mag hebben. Valt jou ook iets op in deze redenatie? De argumentatie richt zich op het belang van de ‘ouders’. Die moeten kunnen doen en laten wat ze willen. Het belang van de kinderen is ondergeschikt. En of meerouderschap in het belang van het kind is, dat is maar zeer de vraag.

Kies voor het kind!
Immers: hoe meer ouders er zijn, hoe meer meningen en hoe meer kans op conflicten. Vaak wonen de verschillende ouders ook nog eens niet in één huis, wat de chaos voor een kind alleen maar groter maakt. Van chaos in familierelaties is het kind uiteindelijk de dupe. De overheid zou duidelijk stelling moeten nemen: elk kind is uiteindelijk het meest gebaat bij één vader en één moeder.

Ondanks dat de wens voor meerouderschap ergens wel begrijpelijk is, moet het belang van het kind toch zwaarder wegen. Daarom is meerouderschap ongewenst: laten we het gezin met één vader en één moeder koesteren!

Pieter Meijers is bestuurslid Politiek bij SGP-jongeren.