Hij is van ver gekomen. “Het is een wonder dat ik er nog ben.” Dat zegt Khalis, oud-gast van De Hoop, een christelijke ggz-instelling die hulp biedt aan kinderen, jongeren en volwassenen met psychische of verslavingsproblemen. Jaren was Khalis verslaafd, totdat hij, zoals hij het zelf aangeeft, verliefd werd op het Evangelie.

Sindsdien ging het bergopwaarts met zijn leven. “De Here Jezus heeft me gered.” Khalis deelt zijn verhaal met CIP.nl in kader van de Week van Hoop, waaraan hij ook zelf meewerkt. Hij is al ruim 17 jaar clean. Als ervaringsdeskundige deelt hij zijn verhaal. Dat hij ooit zelf werkzaam zou zijn bij De Hoop als huismeester had hij nooit durven dromen. “Het is een thuiswedstrijd”, zegt hij.

“Wat mooier is: ik schrijf geen behandelplannen ofzo, maar ben actief als huismeester/klusjesman. Ik bereid de kamers voor voor de gasten (zo worden cliënten bij De Hoop genoemd, red.), repareer een kraan die lekt, doe de postbezorging enzovoorts. Het is mijn huis geworden. Ik ken iedereen, iedereen kent mij.” Met zijn verhaal is hij gelijk tot voorbeeld voor de gasten die bij De Hoop verblijven. Hij vertelt hoe een gast zijn verhaal op Youtube had gezien. De reactie daarop vond hij mooi: “Hoe diep heb jij gezeten, en hoe ver ben je gekomen.” Dat deed hem wel wat. “Het is ook wonderlijk”, geeft hij toe. “Dat ik na De Hoop nooit teruggevallen ben. Natuurlijk moet ik alert blijven. Ik ben er nog niet. Ik zal altijd verslavingsgevoelig blijven.”

Hoop op God
Inmiddels is Khalis elf jaar getrouwd. Vijf jaar geleden kochten hij en zijn vrouw een koophuis. “Mijn vrouw werkt ook bij De Hoop als teamleidster facilitaire dienst. Ik heb nu focus. Ik zou graag nog mijn rijbewijs willen halen. Dat staat nog op mijn wensenlijstje.” Verdere plannen heeft hij nog niet. “Ik leef van dag tot dag. Ik kan plannen maken, maar ik weet niet wat morgen brengen zal. Ik stel mijn hoop op God.” Zijn diepste verlangen is dat veel mensen God ook zo zullen leren kennen. Dat ze weten wie Hij is en hoe Hij van mensen houdt.

Ontlading
Hij kan zich bijna niet meer voorstellen dat hij ooit verslaafd was aan harddrugs. Dat hij over straat zwierf, dat hij dingen stal uit winkels om te verkopen. Hoe het zo kwam dat hij zo diep kon zinken, weet hij niet. “Ik groeide op bij mijn oma en tante in Marokko. Mijn ouders waren naar Nederland gegaan om geld te verdienen”, zo begint hij zijn verhaal. Dat hakte er wel in bij hem. “Mijn ouders kwamen alleen in de vakantieperiode spullen brengen. Nu ik volwassen ben, merk ik dat ik daar nog steeds last van heb. Ik heb nooit echt een band kunnen opbouwen.”

Als tiener mocht hij eindelijk naar Nederland toekomen, en werd het gezin herenigd. Khalis herinnert zich dat nog goed: “Vader vertelde ons op een dag: ‘Het is mij gelukt’. Hij zei: ‘Ik neem jullie mee’. Wat een ontlading. Eindelijk weg van de bekrompenheid van Marokko naar Nederland. Voor ons een droomland. Ik was vol hoop, maar dat viel zwaar tegen. Waar ik in Marokko al softdrug gebruikte, zoals hasj en wiet, ging dat in Nederland gewoon verder. Ik heb toen een jaar thuis gewoond, en kwam vaak in aanraking met de politie. Ik stal namelijk dingen om aan geld te komen. Op een gegeven moment moest ik toen naar de gevangenis.”

Harddrugs
In die gevangenis kwam hij ook in aanraking met harddrugs. “Toen ik weer vrij kwam, had ik geen werk. Dan duurt een dag lang. Ik ging niet naar school, hing rond op straat. Daar leerde ik in een discotheek een Nederlandse vrouw kennen die verslaafd was aan drug. Met haar ben ik gaan samenwonen. Dat heb ik best lang vol gehouden, maar die relatie is niet goed geëindigd. Ik kwam weer op straat. Ik had geen onderdak. Mijn familie wou mij ook niet meer. Af en toe ging ik naar huis, en mocht ik van mijn moeder even douchen en eten. Daarna ging ik weer terug de straat op. Ik was toen 19 á 20 jaar”, aldus de inmiddels 46-jarige Khalis.

Hij zwierf vaak van portiek tot portiek. Alles wat los en vast zat stal hij. Zo verhaalt hij over een stofzuiger die hij meenam uit de winkel. “Het was zelfs zo dat de bewakers achter me aan renden. Echt een rare manier van leven. Soms denk ik dat ik nou in leven ben, is een wonder. Die tijd dat ik in Arnhem gezworven heb, ben ik wel eens bewusteloos geraakt op een toilet, omdat ik teveel had genomen.” Toch ging hij door met drugsgebruik. “Ik zat vast. Natuurlijk waren er mensen die me wilden helpen, en ik heb het ook geprobeerd. Dan was ik een half jaar clean en viel ik weer terug, als er iets tegen zat. Het werkte niet. Ik wilde het ook alleen doen.”

Zijn ouders wisten van zijn ellende, maar konden niets doen. “Het is zo dat mijn zus mij soms op straat tegen kwam met kleren vol bloedvlekken van het spuiten. Omdat ik niet douchte, was ik te vies om aan te pakken. Ik had het soms zo koud op straat. Continu werden we opgejaagd door de politie, en waren we eigenlijk op de vlucht." Zijn dieptepunt kwam toen hij weer in de gevangenis zat in Arnhem. “Het was met oud en nieuw. Ik weet niet meer welk jaar, maar ik weet nog dat ik schreeuwde vanuit mijn ziel, als het ware. Dat ik naar buiten keek en mijzelf helemaal leeg en ellendig voelde. Ik riep, misschien wel naar God die ik nog niet kende: ‘Ik wil hieruit!’ Maar ik wist niet hoe. Psalm 107 is mijn favoriete psalm. Daarin staat precies beschreven hoe ik mij voelde: ‘Uit de diepten van ellende, roep ik tot U o Heer.’

Grote verandering
Uiteindelijk kwam het verlossende antwoord van God op zijn smeekbeden in de vorm van woon- en leefgemeenschap Horeb in Beekbergen, die gelieerd is aan ggz-instelling De Hoop. “Daar ging ik alleen heen om onderdak te zoeken. Niet wetende dat ik daar de Here Jezus zou leren kennen. Het was de beste stap die ik ooit kon doen.” Khalis laat zich hier uiteindelijk opnemen. Het wordt het begin van een grote verandering in zijn leven.

“Die verandering of bekering kwam niet direct, maar geleidelijk. Er was daar ook een kapel, waar ik vaak diensten bezocht. In het begin vond ik het maar vreemd, al die mensen die zingen voor de Here Jezus. Het maakte me ook nieuwsgierig. Dus, deed ik maar mee. Als vanzelf ontstond er een soort verliefdheid. Ik wilde er graag meer van weten, en over die persoon, de Here Jezus, horen.” Uiteindelijk resulteert zijn bekering in zijn doop.

Werkervaringsplaats
“Bij De Hoop heb ik leren ontdekken wie ik ben”, zegt hij. “Met name ook echt als het gaat om de werkervaringsplaats, die ze me aanboden... Toentertijd heb ik een half jaar in keuken gewerkt. Dat was anders dan nu. Je was er gewoon om te dienen, werkervaring op te doen. Daarna ben ik de metaalbewerking ingegaan en kon ik een aantal opleidingen volgen, waardoor ik in een dagritme kwam. Zo ging ik op tijd naar bed, kreeg ik voldoening in mijn leven. Na een lange werkdag, kon ik echt met een moe gevoel gaan slapen.”

Ik heb drie jaar hier in het programma gezeten. Daarna ben ik op mijzelf gaan wonen. Ik heb toen een paar jaar een baan buiten De Hoop gehad en miste het ‘Dorp met de gasten’. Nou werk ik door een wonder van God weer bij De Hoop, en lijkt het cirkeltje rond." Ook met zijn familie zijn de contacten hersteld. “Mijn moeder is twee jaar geleden terug helaas overleden”, zegt hij. Toch hebben zijn ouders beiden gezien hoe hij zijn leven veranderde. Ondanks zijn moslimachtergrond heeft zijn familie geaccepteerd dat hij christen is geworden. “Ze hebben gezien waar ik vandaan kwam en hoe ik nu ben.”

“Ik ben gelukkig met leven nu met Hem, want zonder Hem had ik niet gered. Letterlijk en figuurlijk zat ik zwaar in de knoop. Jezus is mijn hemelse Vader. Hij is ook mijn Vriend. Sommige mensen zeggen: ‘Als je Jezus aanneemt, komen alle zegeningen naar je toe.' Juist toen ik Jezus leerde kennen, kwam ik erachter hoe zwart mijn hart is. Dat was erg confronterend. Hij ging met mijn hart aan de slag om er iets moois van te maken. Ik heb ontdekt: Ik heb de Here Jezus keihard nodig, elke dag weer opnieuw.” 

Voor meer informatie: www.weekvanhoop.nl