Ze krijgen opmerkingen die mannen waarschijnlijk amper horen, zegt een groot deel van de ruim vijftig (s)prekende vrouwen die reageerden op een enquête die ik rond Internationale Vrouwendag online zette. Vijf van zulke opmerkingen op een rij.

1. Je zult wel een feminist zijn
Gera* spreekt al meer dan twintig jaar. Toch krijgt ze er nog steeds opmerkingen over. Bijvoorbeeld dat ze niet anders spreekt dan een man. Bij doorvragen blijkt dan vaak dat mensen een feministische inhoud hadden verwacht.

Joke herkent dat. Ze loopt vaak tegen het vooroordeel aan dat vrouwen een minder Bijbelse boodschap zouden brengen. Ze heeft daardoor het idee dat mensen anders luisteren. Alsof ze zich moet bewijzen. Achteraf hoort ze weleens dat een toehoorder eigenlijk niet zo’n voorstander is van (s)prekende vrouwen, maar toch door haar preek is geraakt. Dat bemoedigt haar.

2. Wat zie je er mooi uit!
Meerdere vrouwen geven aan dat ze complimenten krijgen over hun kleding, haar of make-up. Na afloop van een preek kwam er een keer een zeventiger naar Tineke toe. ‘Je ziet er mooi uit. Mag ik dat tegen je zeggen op mijn leeftijd? Ik bedoel er verder niks mee, hoor. Maar het oog wil ook wat!’

De vrouwen krijgen niet alleen complimenten over hun uiterlijk. Angela zou te strakke blousejes dragen en bij Mirthe blijven mensen thuis omdat ze een broek draagt op de kansel.

3. Jij mag niet (s)preken
Barbara spreekt in allerlei kerken, maar niet in haar huisgemeente, want daar is geen ruimte voor (s)prekende vrouwen. Ook al kan ze daar begrip voor opbrengen, ze vindt het toch jammer.

Annemieke geeft aan dat het steekt dat ze in haar eigen gemeente geen ambtsdrager mag zijn.

Marieke vindt het niet zinvol de strijd aan te gaan. Ze moet innerlijk wel lachen als de oudsten haar om advies vragen.

Marjoke baalt ervan dat in haar gemeente geen vrouwen spreken. En dat terwijl er altijd oudsten waren die het debat over het onderwerp aanzwengelden. Dit heeft echter nooit geleid tot een beleidswijziging.

Ook Els vindt het jammer dat ze in veel kerken niet mag spreken. Ze zegt hierdoor kansen te missen in haar ontwikkeling als spreker.

4. We hebben toch liever een man
Loes loopt samen met een mannelijke collega een kerk binnen. Bezoekers spreken meteen Loes’ collega aan, omdat ze ervan uitgaan dat hij de spreker is. Bij een spreker lijken veel mensen toch als eerste aan een man te denken.

Meerdere vrouwen geven aan dat de voorkeur uitgaat naar een man.

‘Ik word minder vaak op het sprekersrooster gezet dan de mannen. De reden is dat er mensen thuisblijven als er een vrouw spreekt.’
‘Mijn man staat qua opleiding en ervaring gelijk aan mij. Toch wordt hij eerder gevraagd dan ik. Terwijl wij in een kerk zitten waar vrouwen en mannen dezelfde kansen hebben!’
Bij Kim werd zelfs een keer een spreekbeurt afgezegd nadat de uitnodigende partij erachter was gekomen dat Kim een vrouw was.

5. Knap, hoor!
Jennifer vertelt dat ze regelmatig de vraag krijgt of ze zenuwachtig is. Ze geniet juist van het spreken. Ze is bang dat mensen haar arrogant vinden als ze zegt dat ze niet zenuwachtig is. Ze gaat er daarom maar niet al te veel op in. Ze heeft het idee dat de vraag veel minder vaak aan mannen wordt gesteld.

Het valt Paula op dat ze na afloop nogal eens hoort dat mensen het knap vinden dat ze spreekt. Ze heeft erop gelet of mannen dit ook te horen krijgen na afloop. Maar nee.

Deze blog verscheen eerder op de website van Paulien Vervoorn.