Mijn gedachten gaan terug naar mijn jongereninloop. Het is woensdagmiddag 19 maart 2014. De dag van de gemeenteraadsverkiezingen. Ik plof naast een Marokkaanse jongen neer en raak met hem in gesprek over politiek, democratie en stemmen.

Halverwege ons gesprek kijkt M. mij aan en zegt ‘Leenard, weet jij hoe het is dat je moeder wordt nagekeken omdat ze een hoofddoek draagt? Weet jij hoe het is om in de klas aangekeken te worden omdat er weer een telefoon kwijt is? Weet jij hoe het is om harder je best te moeten doen voor een stageplaats dan je klasgenoten? Weet jij hoe het is om na een nieuwe aanslag iedere keer het gevoel te hebben dat je 'sorry' moet zeggen? Weet jij hoe het voelt om iedere dag te horen dat jouw geloof achterlijk is?’

‘Nee’, zeg ik dat weet ik niet. Wat ik hem wel uitleg is dat ik mij als jongerenwerker inzet om naar hun verhaal te luisteren. Mijn inloop een plaats is waar jongeren met verschillende achtergronden, kleuren een samenleving in het klein vormen. Een plaats waar iedereen er toe doet en geluisterd wordt naar elkaars meningen. Dat ik ze wil helpen bij het zoeken naar hun stageplaats en ik hun struggles deel met zoveel mogelijk mensen. Zodat er meer begrip komt voor de positie van Marokkanen en moslims in Nederland.

Het gesprek duurde een uurtje. We hebben écht geluisterd naar elkaar. En ik geloof dat ik deze jongen voor even het idee heb gegeven dat hij erbij hoort in ons Nederland. Maar… dezelfde avond kijk ik verbijsterd naar de televisie. Ik ben er live getuige van dat Wilders ‘minder Marokkanen’ schreeuwt. En ik denk aan deze jongen. Het is zo frustrerend dat datgene wat je probeert op te bouwen in het klein met dezelfde vaart weer wordt afgebroken door bepaalde roeptoeters uit Den Haag.

Al vijf jaar ben ik jongerenwerker en zet ik mij samen met zoveel andere collega’s in het land in om deze jongens een volwaardige plaats in onze maatschappij in te laten nemen. Deze filmpjes en uitspraken kwetsen mij. Waar Wilders het over heeft, zijn mijn jongens. Die ’s avonds voetballen op een veldje en vragen of ik mee wil doen. Jongens met wie ik een spelletjes speel op mijn inloop. Waarbij we soms vals spelen en heel hard lachen. Jongens die binnen komen rennen om te vertellen dat ze een VWO-studieadvies hebben gekregen of problemen op school hebben. Die vragen of ik kom kijken naar hun zaalvoetbalwedstrijd. Mee doe met hun buurtiftar of lachend vertellen dat ze dit weekend weer twee keer hebben gescoord voor hun voetbalclub. Ik trek met hen op, ben trots op hun verhalen en zet me met alles in om hen het gevoel te geven dat ze erbij horen in onze maatschappij. Dat hun leven, identiteit en verhaal ertoe doet.

Want wat God wil, van mij vraagt, is dat ik liefheb. Dat de liefde maar blijft winnen. Daar zet ik mij voor in. Soms tegen beter weten of voelen in. Noem me maar naïef, maar ik geloof dat het dan allemaal wel goed komt.

PS.
En dan nog even een bericht voor alle mensen die heulen met partijen die zogenaamd opkomen voor de christelijke waarden en normen in ons land. Een Joodse Rabbi zei ooit. ‘Heb je naasten lief.’
Bam!
Auw!
Echt?
'Anders kun je mijn leerling niet zijn.’

Dit is een van de auch-Jezus-heeft-het-toch-echt-gezegd uitspraken. Niet eigen volk eerst, maar iedereen gelijk. Moslims zijn onze naasten. Onze medeburgers. Onze buren.
Je kunt hen niet liefhebben terwijl je systemen ondersteunt of accepteert die hen kansen ontneemt of ontmenselijkt. Je kunt hen niet liefhebben terwijl je minder vrijheid en rechten voor hen en hun familie gunt dan voor jezelf.

Deze blog van Leenard Kanselaar verscheen onlangs op zijn Facebookpagina.