Lange tijd zag het er niet naar uit, dat ds. Van Tilburg als dominee door het leven zou gaan. Hij was zestien jaar werkzaam in de verpleging tot hij naar eigen zeggen werd "getrokken door de Heere". Nadat hij zich tot de Heere God wendde ontving hij enkele jaren later de roeping om predikant te worden. Preken schrijven, pastorale gesprekken voeren en diensten leiden zou zijn toekomst worden. "Ik preekte als kandidaat regelmatig in ‘vrije gemeenten’ (gemeenten die niet bij een kerkverband zijn aangesloten, red.)," zegt hij. Vastgelopen in het seminarie stopte ik met alles wat met de theologie te maken had en verhuisde ik met vrouw en negen kinderen naar Canada. Werkend op een witlofboerderij onderhield wij ons gezin. "De bedoeling was om daar een nieuw bestaan op te bouwen."

Tot inkeer gekomen
Maar het liep heel anders dan verwacht. "Daar in Canada kwam ik tot inkeer. Ik besefte dat ik bijna mijn roeping had weggegooid. Dat ene talent dat ik van de Heere had gekregen, begroef ik in de grond. God liet mij vanuit Zijn Woord zien dat ik ontrouw was en Hij ondanks alles trouw bleef. Doordat mijn ogen geopend werden voor mijn ontrouw leerde ik inzien dat ik zonder Jezus Christus niets kan doen. Hij is de Getrouwe getuige! Toen er na ruim een jaar vanuit onze kerk in Waddinxveen opnieuw een beroep volgde, heb ik ‘ja’ gezegd."

De voormalig christelijke afgescheiden gemeente te Waddinxveen bestaat sinds 1892. Als ‘vrije gemeente’ te Waddinxveen heeft ze zich in 2008 aangesloten bij de Hersteld Hervormde Kerk (HHK). Saillant detail: Tot die tijd preekte Van Tilburg 'op de zak' wat betekent, dat de zondagse collecten en die van eventuele weekdiensten zijn weekloon was. De gemeente kende haar verantwoordelijkheid en onderhield haar predikant met zijn gezin trouw, zodat ze nooit iets tekort zijn gekomen. Zijn gemeente telt 120 leden. Van Tilburg: "Naast onze zondagse diensten komen we ook op woensdagavond samen om vervolgstof door te nemen."

Zorgen over de tijdgeest
"Eenmaal terug in Nederland moet ik toegeven dat ik mij opgesloten voelde. In Canada beschikten we over een enorme lap grond. Wat een vrijheid. Wat een rust. In Nederland viel ik direct midden in een hectisch bestaan. De tijdgeest baarde mij grote zorgen. Ik zag hoe onze economie onze vrouwen ‘opeet’. Waar zijn de grote gezinnen? Onze hypotheek en vakantie lijken tegenwoordig belangrijker dan het gezin. Ook als predikant word je overal in meegezogen als je niet oppast."

Ook raakte Van Tilburg betrokken bij het Comité Herleving Gebed voor Israël. Vanuit dat kader roept hij op tot het houden van bidstonden voor de bekering van het Joodse volk en de vrede van Jeruzalem. "Bewogenheid met het Joodse volk vanuit Bijbels perspectief lijkt ook in onze kerken steeds minder te worden. De Palestijnen worden als de underdog gezien, als slachtoffers van de bezettingsmacht Israël. Al doen hun voorgangers voorkomen over verzoening en vrede te spreken, tegelijk propageren ze een grote afkeer van het Jodendom en de Thora. Maar God heeft Zijn volk niet verstoten!"

Ziek
In fysiek opzicht merkt de predikant op dat de jaren gaan tellen. "Al meer dan 10 jaar kamp ik met de ziekte van Parkinson. Daardoor loop ik erg moeizaam. Desondanks geeft de Heere mij nog steeds kracht om de kansel op te gaan. Begrijp mij niet verkeerd, de Heere heeft mij écht niet nodig. Psalm 68 maakt duidelijk dat Hij mensen ook in de woestijn gebruikt. Daarom beangstigt mij dit niet. Het gaat allemaal wat trager, maar de Heere schenkt mij kracht. Ja, het leven gaat zoals God het wil. Ik hoop alleen niet dat ik als een chagrijnige, oude man in een rolstoel mijn leven slijt."

"Dat sombere zit wel in mijn hart, hoor. Des te groter is het wonder dat ik uit genade in Christus mag roemen als mijn Leraar, mijn Hogepriester, mijn Koning en mijn Leidsman."