Cavite, een stad op de Filipijnen, is vooral bekend om zijn beruchte gangsters, zoals de legendarische Nardong Putik. Een deel van Cavite werd door een bekende Filipijnse krant ooit omschreven als “moordvelden”. Juist in dit gebied zet dominee Jerome zich via Project Filippus in om mensen te bereiken met het Evangelie.

Dominee Jerome vertelt dat de gemeenschap lange tijd bekendstond als onrustig en gewelddadig. Veel inwoners hadden een strafblad, het gebied was allesbehalve gastvrij voor buitenstaanders. Op elke hoek waren dronken mensen te vinden, en er braken vaak gevechten uit – soms met messen, machetes of zelfs geïmproviseerde vuurwapens. Maar het geloof begint te bloeien. Steeds meer mensen erkennen Jezus als hun Redder. Mensen zijn vriendelijker geworden en zorgen voor elkaar. Onder hen Rafael, ooit berucht als onruststoker, nu een levend getuige.

Op zoek naar een beter leven
Rafael (40) komt oorspronkelijk uit Samar, een provincie op ongeveer 530 kilometer van Cavite, waar hij nu met zijn gezin woont. Hij migreerde naar Cavite op zoek naar werk en ontmoette daar Remilyn, zijn huidige vrouw. Zoals veel mensen uit de provincie dacht hij dat het leven in de stad beter zou zijn.

In Samar werkte Rafael als visser. In Cavite vond hij werk in de bouw, maar het leven bleek moeilijker dan verwacht. Zijn salaris was nauwelijks genoeg om zijn gezin dagelijks van eten te voorzien. De gemeenschap waarin ze terechtkwamen was arm en werd omringd door bergen mosselschelpen – de voornaamste inkomstenbron van de bewoners, dankzij het nabijgelegen meer. Remilyn vertelt dat ze Rafael ontmoette in Cavite en meteen wist dat hij de ware was. “Toen ik hem voor het eerst zag, voelde het alsof ik hem al heel lang kende. Het leek alsof God ons had voorbestemd om levenspartners te zijn, ook al waren we toen nog geen gelovigen.”

Vervreemding en geweld
Toch veranderde hun leven na het huwelijk in een nachtmerrie. “Het werd ellendiger dan ooit,” zegt Remilyn, die in tranen terugdenkt aan die periode. Ze vochten vaak, vooral wanneer Rafael dronken thuiskwam en ruzie zocht. Dominee Jerome, afkomstig uit een andere stad, voelde zich door God geroepen om in deze gemeenschap een missie te starten. Hij begon mensen uit te nodigen voor Bijbelstudies. Remilyn moedigde haar drie kinderen aan om deel te nemen. Zelf was ze niet geïnteresseerd, maar ze wilde wel dat haar kinderen zouden opgroeien met goede normen en waarden.

Haar kinderen kwamen tot geloof en begonnen thuis over Jezus te vertellen. In het begin aarzelde Remilyn, maar toen ze de impact van Gods Woord in het leven van haar kinderen zag, groeide haar nieuwsgierigheid. “Misschien kan Jezus mij ook veranderen,” dacht ze. Ze begon de Bijbelstudies te volgen, leerde over Gods liefde en kwam tot geloof. “Het was de gelukkigste dag van mijn leven,” vertelt ze. “Elke keer als ik terugdenk aan hoe God ons vond, moet ik huilen. Waarom zou Hij mensen als wij willen roepen? En toch deed Hij het.” Vanaf dat moment bezochten Remilyn en haar kinderen trouw de Bijbelstudies. Rafael daarentegen ging liever met zijn vrienden drinken.

Het dieptepunt
Wanneer Rafael over zijn verleden vertelt, houdt hij het niet droog. “Voordat ik christen werd, was ons leven ellendig. Mijn kinderen waren bang voor mij, vooral als ik dronken was.” Hij liep dan met een machete door de straten, op zoek naar een gevecht. De hele gemeenschap leefde in angst voor hem. Zijn grootste zorg was zijn onvermogen om financieel voor zijn gezin te zorgen. Roken en alcohol waren zijn manier om aan de werkelijkheid te ontsnappen. Soms was hij zo dronken dat hij op straat in slaap viel. Remilyn raakte op een dag zo wanhopig dat ze zijn kleren naar buiten gooide en hem de toegang tot het huis ontzegde. Rafael was vol woede. “Ik overwoog serieus om iemand iets aan te doen, maar ik wist nog niet wie.”
 
Het keerpunt
Tijdens een evangelisatiecampagne in de buurt gaven Rafaels kinderen hem een uitnodiging, maar die gooide hij weg. Toen hij later de luide zang en prediking hoorde, raakte hij geïrriteerd en wilde hij de samenkomst verstoren. Maar op dat moment raakte Jezus zijn hart. Nieuwsgierigheid won het van woede. Hij bleef luisteren, ging zitten in een hoek en begon te huilen toen hij hoorde dat Jezus van hem hield en bereid was zijn zonden te vergeven. Toen dominee Jerome een oproep deed aan mensen die hun leven aan Jezus wilden geven, stond Rafael zonder aarzeling op. “Het was de gelukkigste dag van mijn leven. Ik voelde een vreugde die ik nog nooit had ervaren. Mijn vrouw en kinderen huilden van blijdschap.”

Een nieuw leven geplant
Vanaf dat moment veranderde alles. Rafael brak met zijn oude leven en begon enthousiast zijn geloof te delen. “Ik wil dat je ervaart wat God met mij heeft gedaan,” zei hij. “Hij heeft mijn leven veranderd en het gevuld met vreugde die nooit opraakt.” Met een buurman sprak hij over de mogelijkheid om een kerk te bouwen op een stuk braakliggend land van die buurman. Hij gaf toestemming om het terrein gratis te gebruiken. Met bamboepalen en een plastic dak werd het eerste begin gemaakt. Regen verandert het terrein nog altijd in een modderpoel, maar het weerhoudt niemand ervan om God te aanbidden. Inmiddels staat er een bescheiden kerkgebouw. De gemeenschap bloeit. Wat ooit een plek van angst en agressie was, is nu een plek van aanbidding, verbondenheid en hoop. Gods Woord is geplant – en het draagt zichtbaar vrucht.

God voorziet nu in hun levensonderhoud: Rafael en Remilyn werken als mosselschelpenoogsters. Rafael leidt zijn gezin in dagelijks gebed en getuigt: “De HEERE is mijn herder, mij ontbreekt niets.” Zijn geloof straalt af op zijn omgeving. “Elke keer als ik zie wat God met ons gedaan heeft, kan ik het niet droog houden,” zegt hij. “We hebben nog steeds uitdagingen, maar met Gods leiding weten we hoe we ermee om moeten gaan.”

Vrucht dragen
Remilyn vertelt hoe de vrucht van de Geest nu hun huwelijk en gezinsleven bepaalt: “Liefde, vreugde, vrede, verdraagzaamheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing – dat is wat ons nu helpt bij meningsverschillen. Alle dank en glorie aan God.” Hun kinderen dienen in de muziekbediening, en hun oudste dochter is jeugdleider. Rafael en Remilyn dienen als vrijwilligers in de kerk. Soms wordt er over hen geroddeld door buren vanwege hun geloof, maar Rafael reageert daarop met woorden uit Mattheüs 5: “Keer hem ook de andere wang toe.”

Wat ooit een plek van duisternis was, is nu een baken van licht geworden. Rafael, eens gevreesd, is nu een verkondiger van het Evangelie. Dominee Jerome is dankbaar voor het vermenigvuldigende effect van Project Filippus. “Deze plek, ooit berucht en angstaanjagend, is nu een hoopvol licht voor omliggende gemeenschappen,” besluit Rafael. “Ik heb Gods goedheid ervaren – waarom zou ik die niet delen?”