Na de kerkdienst stuitte ik op een oranjezee op de hoek van onze straat

Zondagavond liep ik na de kerkdienst een ommetje door de wijk met de hond. Op de hoek van onze straat staat al sinds jaar en dag een café. Vanwege het WK-voetbal is het momenteel volledig in oranje gehuld; vlaggen, slingers en spandoeken. Binnen zaten mensen aan tafels, bierglazen in de hand en wachtend op de wedstrijd Nederland-Japan. Er werd gelachen, gezongen en gedronken. Het greep mij aan.
Terwijl ik voorbijliep, voelde ik me een vreemdeling. Terwijl ik nog nadacht over de preek die ik zojuist had gehoord, waarin met liefdevolle ernst de vraag gesteld werd hoe het met onze ziel is en of we die vraag ook wel eens aan elkaar stellen, passeerde ik een plek waar een heel andere 'boodschap' centraal staat, die van het genieten van het hier en nu, die van het opgaan in het moment en waar waarschijnlijk weinigen zich lijken te bekommeren om hun eeuwige bestemming na dit leven.







































Praatmee