Van Loon heeft inmiddels talloze wedstrijden gewonnen. Toch zal hij zichzelf niet snel "de beste van Europa" noemen. "Ik denk dat het gewoon een stukje nederigheid is. Ik wil niet overkomen als een soort macho die maar roept: 'Zie mij.' Ik denk niet dat het daarom gaat."

Dat betekent niet dat hij zijn prestaties onbelangrijk vindt. "Ik ben hartstikke trots op wat ik heb bereikt. Soms doe ik mezelf misschien een beetje tekort, omdat ik niet stilsta bij wat ik allemaal al wél heb bereikt."

Sociale media maken vergelijken alleen maar gemakkelijker. "Je ziet natuurlijk alles van het hele toernooicircuit en iedereen. Dan denk je soms: dit is een momentopname geweest en een ander was misschien op een ander moment ook wel beter geweest." Eén ding staat echter vast: "Een Europese titel heb ik gewonnen."

De topsporter kende als tiener een heel andere periode. Toen hij de baard in de keel kreeg, ontwikkelde hij een hoge piepstem. Op school werd hij daarmee gepest. "Je stem is natuurlijk iets wat heel kwetsbaar is. Als je die niet kunt gebruiken en jezelf niet kunt uiten, dus ook niet jezelf kunt uitspreken tegenover dingen die gebeuren, is het heel moeilijk."

Van Loon kon weinig tegen de pesters beginnen. "Ik heb heel veel geïncasseerd, omdat ik het heel moeilijk vond en mezelf niet verstaanbaar kon maken door mijn stem." Zodra hij zenuwachtig werd, lukte praten helemaal niet meer. "Dan kwam er gewoon geen geluid uit mijn stem."

Dat duurde ongeveer anderhalf jaar. Toch kijkt hij er twaalf jaar later niet uitsluitend negatief op terug. "Ik denk dat het mij alleen maar sterker heeft gemaakt. Ik durf nu juist meer dingen, omdat ik door zo'n kwetsbare periode heen ben gegaan."

Liefde voor de vechtsport
Zijn liefde voor de vechtsport begon opvallend genoeg met een Disney-serie waarin karate voorkwam. Vooral de bewegingen, wapens en het breken van planken fascineerden hem. Toen er een flyer voor taekwondolessen in Oudewater door de brievenbus kwam, bleek de sport precies te zijn wat hij zocht. "Ik was zo enthousiast dat ik het gewoon niet kon loslaten en eigenlijk elke dag ermee bezig was."

Toen zijn plaatselijke club stopte, dreigde zijn nieuwe passie alweer te eindigen. Van Loon was veertien jaar en kon niet zelfstandig naar Rotterdam, waar hij verder kon trainen. Zijn vader besloot daarom ongeveer twee keer per week met hem mee te rijden. "Hij deed zelf op een bankje administratie om ervoor te zorgen dat ik überhaupt de sport die ik zo leuk vond kon beoefenen."

Pas later besefte Van Loon hoeveel dat betekende. "Op dat moment sta je daar niet heel erg bij stil. Maar het heeft natuurlijk een enorme betekenis. Als hij dat niet had gedaan, had ik dit allemaal niet kunnen meemaken."

Het geloof speelt eveneens een belangrijke rol in het gezin. Wanneer Van den Bosch vraagt hoe Van Loon God als Vader zou omschrijven, noemt hij eerst Gods liefde. "Hij is heel liefdevol naar de mensen toe en houdt van elk mens, maar is ook rechtvaardig. Dat is een hele mooie balans."

Van Loon ziet God als Iemand Die vergeeft, maar mensen ook oproept het goede na te streven. "Je moet niet denken: het leven komt wel goed. Maar je moet je ook niet schuldig blijven voelen over dingen die je ooit hebt gedaan en die vergeven zijn. Hij vergeeft en denkt met mensen mee, maar wil ook dat je je best doet en streeft naar de dingen die goed zijn."

Nadenken over wat belangrijk is
Juist het afgelopen jaar ging Van Loon opnieuw nadenken over wat uiteindelijk waarde heeft. Zijn oma overleed. "Dat is natuurlijk een heel moeilijke periode. Dan ga je heel erg over het leven nadenken: wat is nou echt belangrijk?"

Na haar overlijden kwamen spullen die hij haar ooit had gegeven weer bij de familie terecht. "Die hadden waarde, maar daarna niet meer voor haar. Alles wat ze heeft, is haar eigen identiteit. Dat heeft ze meegenomen naar de hemel."

Het zette zijn sportieve successen in een ander perspectief. "Wat is nou echt de waarde van de dingen die je bereikt? Natuurlijk vind ik het hartstikke mooi en geniet ik ervan als ik dingen behaal. Maar het belangrijkste is hoe het je vormt en wat dat met je doet, in plaats van de dingen zelf."

Zijn oma was trots op zijn bekers en medailles, maar volgens Van Loon vooral op iets anders. "Op het proces waar ik doorheen ben gegaan en dat ik ben gegroeid, in plaats van op een beker zelf."

Goed genoeg
Die overtuiging bepaalt ook hoe Van Loon naar de zoektocht van veel leeftijdsgenoten kijkt. Vragen als 'wie ben ik?' en 'waar leef ik voor?' herkent hij, maar zelf zegt hij: "Ik heb het idee: ik ben goed genoeg."

Voor de Europees taekwondo zit betekenis niet in grootse prestaties. "Het gaat om het zien van de medemens. Om echt met elkaar in verbinding te blijven."

Zelf hoopt hij daarom niet alleen herinnerd te worden als kampioen. "Ik hoop gewoon dat ik iets toevoeg aan het welzijn van mensen." Ook door zijn verhaal te vertellen kan dat volgens hem gebeuren. "Er zal ongetwijfeld iemand zijn die denkt: wauw, wat een mooi verhaal, hier heb ik wat aan. Dat vind ik steeds belangrijker."

Een Bijbelgedeelte dat daar voor hem bij aansluit, zijn Jezus' woorden over het verzamelen van schatten. "Verzamel geen schatten op aarde, waar mot en roest ze verteren. Schatten op aarde zijn zo vergankelijk."

Dat betekent volgens Van Loon niet dat christenen niet mogen genieten van wat het leven brengt. Zelf geniet hij volop van zijn sport en successen. "Maar juist door mijn oma heb ik gezien: dat is ook maar een klein stukje binnen het veel grotere geheel."