"Zoals de meesten van u weten, tobt mijn vrouw natuurlijk al heel lang met haar psychische en fysieke zorgen, naar het lichaam en naar de geest. Dat is niet iets van vandaag, dat is waar we al heel lang met elkaar mee hebben geworsteld. Ook in het pastorieleven. Ik denk dat de meesten van u niet weten wat het precies inhoudt, en dat hoeft ook niet, maar door het verlies van kinderen en door het verlies van alle stormen die over ons heen gegaan zijn is mijn vrouw psychisch soms niet meer in staat om alleen te zijn. We zien het lichaam bijna letterlijk elke keer minder worden: geen trap kunnen lopen, niet meer in bad kunnen komen, geen energie en geen moed meer om verder te gaan", vertelt Simons allereerst. 

"U weet dat ik een jaar geleden door de kerkenraad gevraagd ben of ik nog een poosje wilde blijven. Dat wilde ik, want ik ben uit de dood herrezen. Ik uit de dood herrezen en mijn vrouw een wrak. Dus ik wilde graag nog een poosje hier blijven, mijn vrouw wilde dat ook. Ze wilde dat wel, maar ze kon het niet. Want ik durf te zeggen dat ze van u hield en houdt. Maar ik heb ook kinderen en kinderen hebben druk op ons uitgeoefend natuurlijk. Ik kan niet te veel zeggen, want anders wordt het een heel bekeringsverhaal en dat is helemaal mijn bedoeling niet. Dat wil ik helemaal niet. Maar er is al heel wat water door de rivier gegaan: in ons leven, in ons gezin, in de kerk, in het zakelijk leven en in het persoonlijk leven met onze kinderen.

Onze kinderen oefenen een bepaalde druk uit en zeggen: 'Pa, nu moet je eens aan je vrouw gaan denken, want daar heb je je hele leven nog niet aan gedacht.' Dat is natuurlijk niet waar,. Ik houd heel veel van mijn vrouw. Maar het heeft wel een dure prijs gekost. Totdat er een paar weken geleden iets gebeurde waar ik helemaal niet op gehoopt heb en waar ik zelfs van zei: daar doe ik niet aan mee. Ik blijf hier nog een poosje. Ik ben niet los van de gemeente, ik hou van jullie en ik zie dat God aan het werk is. Ik wil helemaal niet weg.

Maar mijn kinderen kochten een huis en ze zeiden: 'Dit is de plek waar een mantelzorgwoning komt te staan. Daar gaat u straks wonen. Binnen nu of wanneer dan ook, maar dat gaat straks gebeuren pa. Anders kan je straks je vrouw wegbrengen.' Dat doet natuurlijk wel wat met je, maar ik dacht het zal zo 'n vaart niet lopen. Want ik geloof dat God me hier nog een poosje wil houden. Tenminste dat dacht ik, totdat er vorige week iets gebeurde wat je niet voor mogelijk houdt.

Wij waren samen, toch onder druk van onze kinderen, wel gewillig natuurlijk, naar zo'n mantelzorg woning wezen kijken. Ik dacht: wat geeft het? Het gaat toch niet door. Maar we kwamen 's avonds thuis en we waren allebei helemaal op van zo'n uitje. Vreselijk. Ik dacht dat ik stikte. Ik zei: 'Heere, dit kan niet van U zijn. Dit kan Uw weg niet zijn.' De volgende morgen ging de telefoon. Iemand zei tegen ons: 'Er staat hier een mantelwoning op u te wachten, met een apart vertrek erbij voor een studeerkamer. Die kunt u gratis, spiksplinternieuw en nooit gebruikt, komen halen.'

Ik weet niet zo goed wat ik nu zeggen moet, maar het leek wel of dat het uit de hemel rechtstreeks in mijn hart viel, waar ik helemaal niet op zat te wachten en helemaal niet om gebeden heb, en helemaal niet om gevraagd heb. En toen volgde er nog iets na ook en dat was voor mij de klap die mij tot overgave bracht en dat ik me losgemaakt voelde van Valburg. Ik wil nu graag weg. De tekst was: 'Mij is het zilver en mij is het goud', spreekt de Heere', Haggai 2 vers 9. 'En de heerlijkheid van dit laatste huis zal groter zijn dan het eerste, zegt de Heere. En in deze plaats waar u zal wonen, zal Ik vrede geven, spreekt de Heere.' U begrijpt: ik was uitgepraat, ik heb mijn hoofd gebogen en gezegd: 'Heere, U wil geschiedde.' Ik ga u verlaten."

Bekijk het volledige fragment in onderstaande video van Evangelie Herauten terug: