Er was een moment in de hof, toen God neerboog naar de mens die Hij gevormd had en zijn adem in Adams neusgaten blies. Dat was het begin van alles.

Hoe voelde dat eerste ademhalen? Was er een moment van stilte, een fractie van een seconde waarin de ziel nog niets wist van zorgen of verlangen? Een vrede die zo diep was dat er niets anders hoefde te zijn dan dit: gewoon zijn in de aanwezigheid van de Schepper, van El Shaddai. Zoals een kind dat net gevoed is, tevreden in de armen van zijn moeder.