Ik kom daar namelijk allemaal mensen tegen die ook in God zeggen te geloven. Maar ze zijn vaak zo anders dan ik. Ze hebben opvattingen die ik niet begrijp, waarbij ik denk ‘Hoe kun je als christen dat nu zeggen!’ Ze doen ook dingen waarvan ik denk: ‘Hoe kun je als christen dat nu doen!’ Ze geven uiting aan hun geloof op manieren die ik niet meemaak. Soms doen ze dat met woorden die mij al te plat en alledaags klinken voor het wonder van Gods liefde. Soms gebruiken ze juist zulke verheven taal dat ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat ze het nog over dezelfde God hebben. Sommigen schreeuwen als ze bidden of preken. Anderen praten op een wonderlijke verheven toon in een taal van een paar honderd jaar geleden. Sommige christenen lijken wel overal demonen, wonderen en engelen te zien, terwijl anderen weer zo rationeel zijn dat het soms lijkt alsof ze God zelf in hun zak hebben zitten.