De veertien minuten durende documentaire volgt Raymonds levensverhaal vanaf zijn jeugd. Als kind groeit hij op in een christelijk gezin, maar onder de oppervlakte stapelen de trauma’s zich op. Op tienjarige leeftijd wordt hij seksueel misbruikt, later voelt hij zich niet gezien en niet begrepen. De veilige, beschermde kerkelijke omgeving waarin hij opgroeit, blijkt hem onvoldoende toe te rusten op de wereld daarbuiten. Wat begint met stiekem roken en blowen, groeit uit tot een allesverwoestende verslaving.

Van verslaving naar gevangenis
Raymonds leven raakt steeds verder ontspoord. Relaties lopen stuk, hij komt op straat terecht en belandt uiteindelijk in de criminaliteit, onder meer door een wietplantage. Wanneer hij door de politie wordt aangehouden en opnieuw de gevangenis in moet, lijkt hij alles kwijt: zijn vrijheid, zijn toekomst en zijn hoop. Juist daar, op die plek van totale gebrokenheid, begint iets te kantelen.

In de cel schreeuwt Raymond het uit naar God. Niet vanuit zekerheid, maar vanuit wanhoop: “God, als U bestaat, help me dan.” Hij vraagt om een Bijbel: de oude Statenvertaling die hij nog kent uit zijn jeugd. Wanneer die Bijbel uiteindelijk in zijn handen wordt gelegd, ervaart hij dat als “een pot goud”. Gods Woord wordt voor hem, letterlijk, “een lamp voor zijn voet en een licht op zijn pad”.

God ontmoet hem achter tralies
Raymond herkent zichzelf in het Bijbelboek Jona: weglopen voor God, eigen wegen kiezen, en telkens weer vastlopen. De gevangenis wordt voor hem geen eindstation, maar een keerpunt. Na zijn vrijlating volgt echter opnieuw een moeilijke periode. Opvangplekken zitten vol, zijn ouders houden vast aan hun grenzen en Raymond moet opnieuw overleven.

Toch laat God hem niet los. Via het Leger des Heils krijgt hij hulp, en op 12 mei 2019 zet hij voor het eerst in jaren weer een stap een kerk binnen. Tot zijn verbazing gaat de preek opnieuw over Jona. Voor Raymond is het opnieuw een bevestiging: God ziet hem. Hij spreekt tot hem in de gevangenis, in de kerk en daarbuiten.

Genade in de rechtszaal
Een bijzonder moment in de documentaire is Raymonds rechtszaak. Doodsbang voor een zware straf luistert hij vlak daarvoor in de kerk naar Psalm 4: “Gij die mijn rechtszaak leidt…” Die woorden raken hem diep. Wanneer de rechter uiteindelijk een opvallend milde straf oplegt (een taakstraf en een relatief lage boete) ervaart Raymond dat als pure genade. De kerk springt zelfs bij om de boete te betalen. Voor Raymond is het helder: “God heeft mijn rechtszaak geleid.”

Van ontvangen naar doorgeven
Vandaag de dag staat Raymond aan de andere kant. Waar hij vroeger zelf afhankelijk was van hulp, deelt hij nu soep, koffie en aandacht uit aan dak- en thuislozen. Als vrijwilliger zet hij zich wekelijks in voor mensen die leven aan de rand van de samenleving. “Dat is goed voor mijn herstel”, zegt hij, “en het is waardevol om iets terug te mogen doen.”

Ook volgt hij een intensieve klinische opname om verder te werken aan zijn herstel. Daar ervaart hij opnieuw Gods nabijheid, juist temidden van andere gebroken levens. Raymond getuigt openlijk van zijn geloof en ziet zelfs daar hoe gebed en hoop harten raken.

Hoop voor wie vastzit
Licht in Duisternis eindigt met een bemoedigende boodschap. Raymond richt zich rechtstreeks tot mensen die worstelen met verslaving: “Vertrouwen boven angst. Als je de kans krijgt om hulp te aanvaarden, doe het. Houd vast. God bestaat.” Hij vergelijkt Gods genade met een kurk: hoe diep je ook zinkt, uiteindelijk komt hij weer boven.

Bekijk de documentaire: