De historische parallellen dringen zich op. Met het Congres van Wenen in 1815, waar na de val van Napoleon de Europese grenzen werden bepaald. Met de conferentie van Jalta in februari 1945, waar Stalin, Roosevelt en Churchill bepaalden dat Duitsland na de oorlog in bezettingszones zou worden opgedeeld. Maar vooral dringt de vergelijking zich op met het verdrag van München in 1938. Nadat Hitler Oostenrijk had ingelijfd bij Duitsland, stond hij op het punt het Sudetenland in te nemen, een onderdeel van Tsjechoslowakije waar relatief veel Duitsers woonden.

Tijdens een conferentie zonder vertegenwoordigers van Tsjechoslowakije boden Frankrijk en Groot-Brittannië het Sudetenland aan Hitler aan, in de hoop dat het daarbij zou blijven. Tsjechoslowakije stond er alleen voor en kon niet anders dan het verdrag accepteren en dus: gebied afstaan. Triomfantelijk keerde premier Chamberlain terug in het Verenigd Koninkrijk met een toespraak over ‘Peace for our time.’ Nog geen jaar later viel Duitsland Polen binnen en verklaarden Frankrijk en Groot-Brittannië de oorlog aan Duitsland. Dat toonde het failliet van een politiek van appeasement, het toegeven aan een agressor in de hoop dat hij zijn eisen zal matigen.