Dit gaat niet over een willekeurige voorganger uit een kerk waar niemand van heeft gehoord. Dit gaat over Philip Yancey.

De schrijver van What’s So Amazing About Grace?
Een van de meest invloedrijke christelijke boeken van de afgelopen dertig jaar.
Iemand wiens woorden miljoenen gelovigen hielpen om Gods genade te begrijpen.
Een man die 55 jaar met dezelfde vrouw getrouwd is.

En van die 55 jaar had hij er acht een affaire met de vrouw van een ander.

De timing doet ertoe.

In 2023 kreeg Yancey de diagnose Parkinson.
Zijn vrouw Janet bereidde zich voor op een leven als mantelzorger, terwijl zijn lichaam langzaam achteruit zou gaan.

En juist nu komt zijn bekentenis.

Nu, wanneer hij haar nodig heeft.
Nu, wanneer vertrekken zou betekenen dat zij een zieke man achterlaat.
Nu, wanneer zijn toekomst volledig afhankelijk is van haar genade.

Ik ben God niet.
Ik kan niet in zijn hart kijken en ik kan de oprechtheid van zijn berouw niet meten.

Maar ik durf wel de vraag te stellen die velen denken en nauwelijks hardop uitspreken: Is dit bekering? Of is dit strategie?

Er zit een wereld van verschil tussen belijden omdat je geraakt bent en belijden omdat je geen uitweg meer hebt.

En dan is er Janet.
De vrouw over wie bijna niemand het heeft.

Vijfenvijftig jaar huwelijk.
Vijfenvijftig jaar samen bouwen aan een leven.
Vijfenvijftig jaar naast een man staan terwijl hij schreef, sprak, reisde en de wereld onderwees over genade.

En nu zegt zij: “Ik spreek vanuit trauma en verwoesting die alleen mensen begrijpen die verraad hebben meegemaakt. Toch heb ik 55,5 jaar geleden een heilige en bindende huwelijksbelofte gedaan. Die belofte zal ik niet breken.”

Zij blijft niet omdat zij zwak is.
Zij blijft omdat zij een verbond sloot.

Maar laten we eerlijk zijn over wat er van haar gevraagd wordt.

Zij wordt gevraagd het ondenkbare te vergeven.
Zij wordt gevraagd te zorgen voor de man die haar bedroog.
Zij wordt gevraagd de genade te leven waarover haar man schreef, maar die hij zelf niet leefde.

Dat is niet mooi.
Dat is zwaar.
Dat is verpletterend.

En terwijl de kerk discussieert of Philip Yancey vergeving verdient, blijven andere vraag hangen: Wie zorgt er voor haar? Wie draagt haar? Wie ziet erop toe dat zij dit overleeft?

Dit zijn vragen waar de kerk niet omheen mag.

1. Een podiumbediening is geen garantie voor een heilig leven
We blijven deze fout maken.

Iemand schrijft goed en we denken dat hij goed leeft.
Iemand preekt krachtig en we nemen aan dat hij recht wandelt.
Iemand verkoopt miljoenen boeken en we veronderstellen dat God zijn integriteit bevestigt.

Maar gave en karakter zijn niet hetzelfde.
Zalving en gehoorzaamheid zijn niet hetzelfde.
Invloed en trouw zijn niet hetzelfde.

Jezus waarschuwde hier al voor: “Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heer, Heer, hebben wij niet in Uw naam geprofeteerd? Maar dan zal Ik hun zeggen: Ik heb jullie nooit gekend” - Mattheüs 7:22-23.

Je kunt een boek over genade schrijven en ondertussen in een leugen leven.

2. Belijden zonder gevolgen is geen bekering
Laat dit gezegd zijn.
Yancey gebruikte de juiste woorden.
Hij erkende zijn zonde.
Hij trekt zich terug uit het publieke leven.
Hij probeert het niet te bagatelliseren.

Dat is meer dan velen doen.

Maar echte bekering stopt niet bij woorden. Ze laat zich zien in wat volgt.

Verdwijnt hij uit de schijnwerpers om zijn resterende jaren te wijden aan herstel?
Of wordt dit opnieuw een keurig verpakt 'verlossingsverhaal' dat eindigt in een nieuw boek?

De tijd zal het leren.

“Breng vruchten voort die bij de bekering passen” - Lukas 3:8.

3. De schade is immens
Ja, Philip Yancey kan vergeving ontvangen.
Het bloed van Jezus is voldoende, ook hiervoor.

Maar vergeving ruimt het puin niet op.

Er is een vrouw die haar man nooit meer hetzelfde zal zien.
Er is een ander gezin waarvan het huwelijk acht jaar lang werd binnengedrongen.
Er zijn lezers die zich misleid voelen.
Er zijn jonge gelovigen die nu moeite hebben om christelijke stemmen te vertrouwen.

Genade wist de gevolgen niet uit.
Genade draagt je erdoorheen.

En de schade van acht jaar verraad verdwijnt niet door een goed geschreven verklaring.

4. We moeten ophouden verbaasd te zijn
Elke paar maanden valt er weer een naam.
Een voorganger.
Een auteur.
Een aanbiddingsleider.

En elke keer doen we alsof we verrast zijn.

Maar de Schrift heeft ons hier al voor gewaarschuwd.

“Er zal een tijd komen dat men de gezonde leer niet meer verdraagt” - 2 Timotheüs 4:3.

“Mensen zullen een schijn van godsvrucht hebben, maar de kracht ervan verloochenen” - 2 Timotheüs 3:1-5.

We leven niet in een tijd van uitzonderlijk falen.
We leven in een tijd van uitzonderlijke onthulling.

De zonden waren er altijd al.
Ze zijn alleen moeilijker te verbergen geworden.

Wat doen we nu?
We rouwen.

We bidden voor Janet.
Zij koos hier niet voor en moet er nu mee leven.

We tonen genade aan Philip.
Geen goedkope genade, maar genade die vrucht vraagt.

We onderzoeken onszelf.
Want als dit iemand kan overkomen die vijftig jaar over God schreef, kan het iedereen overkomen die stopt met waken over zijn hart.

“Wie meent te staan, zie toe dat hij niet valt” - 1 Korintiërs 10:12.

En boven alles herinneren we ons dit: Ons geloof was nooit bedoeld om te rusten op mensen.

Philip Yancey faalde.
Jezus niet.

De genade waar Yancey over schreef is nog steeds echt.
De God naar wie hij verwees is nog steeds trouw.

Laat het falen van een mens je geloof niet stelen.
Laat het je herinneren waar je geloof altijd al hoorde te zijn.

Genade is wonderlijk.
Maar zij was nooit bedoeld als excuus.
Zij was bedoeld als transformatie.

En transformatie gebeurt niet in het donker.
Zij gebeurt in het licht.

“Maar als wij in het licht wandelen, zoals Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkaar, en het bloed van Jezus reinigt ons van alle zonde” - 1 Johannes 1:7.

Philip Yancey leefde acht jaar in het donker.
Mogen wij de moed hebben om in het licht te blijven.