Een christelijke start, maar zonder vader
Babette groeide op in een traditioneel christelijk gezin. “We praktiseerden echt ons geloof thuis, lazen uit de Bijbel en baden samen”, vertelt ze. Maar op haar vijfde veranderde alles toen haar vader onverwachts overleed. “Hij was pas 35 jaar. Ik was vijf. Als het hoofd van de familie wegvalt, valt ook de geestelijke bescherming weg”, legt ze uit. “Wij verklaarden God eigenlijk net zo goed dood als mijn vader.”

Die klap werkte diep door in haar jonge leven. “Ik heb op een gegeven moment die leugen aangenomen: als God dit toelaat, dan kan Hij niet een liefhebbende God zijn”, blikt Babette terug.

Vluchten in feesten, drugs en spiritualiteit
In haar puberteit en jongvolwassen jaren begon een zoektocht. “Ik zocht mijn heling en liefde bij jongens, in feesten, drugs, noem maar op”, vertelt ze openhartig. “Toen ik op mezelf ging wonen, ging dat van kwaad tot erger.” Ze raakte verstrikt in een patroon van wekelijks drugsgebruik. “Ik probeerde overdag nog een soort van normaal leven te leiden, maar dat hield geen stand. Ik was zo verdrietig over alles wat ik had meegemaakt.”

Die pijn maakte haar vatbaar voor spirituele verleidingen. “Ik was een ontzettend spiritueel zoekende jonge vrouw”, zegt ze. “Ik probeerde op allerlei gekke plekken naar herstel te zoeken. Yoga, reiki, klankschalen... zelfs bijna als hogepriesteres.”

Toch merkte Babette dat deze weg haar uiteindelijk niets blijvends bracht. “In die hoek zijn we allemaal op zoek naar genezing van onze ziel”, vertelt ze. “En ja, sommige praktijken lijken een stukje herstel te geven, maar uiteindelijk raak je juist meer gebonden. Je offert continu iets: vriendschappen, familiebanden, zelfs je gezondheid. Het gaat zo geniepig dat je het pas merkt als je alles aan het verliezen bent.”

De ommekeer
De ommekeer begon toen Babette de wortel van haar pijn onder ogen kwam. “Alles waar ik tegenaan liep, had te maken met het verlies van mijn vader”, zegt ze. “Ik ben twee jaar lang bezig geweest met rouwen, terwijl hij al twintig jaar overleden was. Door verhalen over hem te horen, leerde ik hem alsnog een beetje kennen – en daarmee leerde ik ook mezelf kennen.”

Juist die verwerking opende een deur terug naar God. “Doordat ik mijn eigen vader weer een plek kon geven, kon ik God opnieuw als liefdevolle Vader gaan zien”, zegt Babette. “Daarvoor dacht ik: God kan nooit een liefdevolle Vader zijn. Maar dat veranderde.”

Een avond die alles veranderde
Een avond in november 2023 was uiteindelijk een kantelpunt. “Thuis, tijdens een preek, werd ik aangeraakt”, herinnert ze zich. “Ik bestelde meteen een Bijbel. Eerst begreep ik er niks van, de letters dansten voor mijn ogen. Maar toen ik dingen in mijn leven ging belijden en opzij zette wat tussen mij en God instond, ben ik niet meer gestopt met lezen.”

Met zichtbaar enthousiasme vertelt Babette: “Gods woord is zo voedend. Ik word er helemaal blij van!” Haar favoriete tekst komt uit Maleachi 4 vers 6: ‘Hij zal het hart van de vaders tot de kinderen terugbrengen en het hart van de kinderen tot hun vaders.’ Ze legt uit: “Dat is zo’n mooie belofte. God wil herstel brengen in families, en ik geloof dat we naar Hem kijken door het beeld dat we van onze aardse vader hebben.

Thuiskomen bij de Vader
Inmiddels schrijft Babette ook over haar reis. “Ik heb een bundel gemaakt, eigenlijk geen gedichten, maar gedachten”, zegt ze. “Het beschrijft hoe mijn hart is gegaan van vaderloos naar thuiskomen bij God de Vader.” Ze noemt daarin thema’s als rouw, verbinden, hoop en het verlangen om thuis te komen.

Een van haar grootste dromen is dat anderen dezelfde hoop vinden. “Ik wil dat de vaderlozen de Vader leren kennen”, zegt Babette. “Dat ze ontdekken dat God echt een liefhebbende Vader is die hen thuis wil brengen.”

Daarnaast hoopt ze dat meer mannen hun rol serieus nemen. “Dat deze samenleving weer gevuld mag zijn met godvrezende mannen, die laten zien dat God een liefdevolle Vader is”, zegt ze vurig.

Hoop voor anderen
Babette kijkt niet met spijt terug op haar jarenlange zoektocht. “God kan alles ten goede gebruiken”, zegt ze vastberaden. “Die gebrokenheid maakt ook dat ik anderen nu kan bemoedigen. Er is altijd hoop.” Ze lacht: “En nee, mijn geloofsreis is echt niet klaar. Paulus zegt: ‘Ik jaag ernaar.’ Zo voelt het ook voor mij. Het lijden is niet weg, maar het is zoveel dragelijker met Jezus.”

Kijk hieronder het interview met Babette terug in Hour of Power.