De jongeren verbleven in een woonhuis dat tijdelijk dienstdeed als retraiteplek. Buurtbewoners beschuldigden hen ervan zonder vergunning godsdienstige activiteiten te organiseren. De situatie escaleerde toen de menigte schreeuwde: “Vernietig dat huis, vernietig dat huis.” Ze vernielden ramen, een prieel, toiletten en de tuin, gooiden een motorfiets in de rivier en forceerden het toegangshek. Op videobeelden is te zien hoe een man een houten kruis van de muur rukt en ermee een raam inslaat.

Een lokale buurtbewoner verdedigde de aanval door te zeggen dat het hen niet om geloofsovertuiging ging, maar om de locatie: “Het is niet zo dat we intolerant zijn, maar als er in het geheim gebeden wordt, door mensen van buitenaf, en zonder toestemming, in een wijk die volledig islamitisch is, dan maken we ons zorgen. Waarom gaan ze niet naar een officiële gebedsplaats?”

De jongeren werden door de autoriteiten geëvacueerd, zichtbaar geschrokken en huilend, terwijl de menigte hen bleef naroepen. De lokale overheid noemde de aanval een “spontane reactie” van bezorgde burgers. “Deze woning is geen officiële gebedsruimte", aldus Tri Romadhono, hoofd van het overheidsorgaan voor nationale eenheid in Sukabumi. “Het gebruik van een woonhuis voor religieuze bijeenkomsten zonder vergunning heeft de gemeenschap ongerust gemaakt.”

Toch ligt er meer onder het oppervlak dan alleen de roep om een vergunning. Volgens mensenrechtenactivist Permadi Arya, bekend als Abu Janda, is het toegestaan om in woningen, winkelpanden of cafés samen te komen voor gebed. Hij benadrukte dat dit recht ook voor christenen geldt: “Moslims mogen zonder vergunning bidden in gebedsruimtes (musholla), dus christenen horen evenveel ruimte te krijgen.”

Permadi ziet het incident dan ook als onderdeel van een breder patroon: “Dit is geen zaak van vergunningen. Dit is puur christenfobie die door de staat wordt toegestaan — van de tijd van president Jokowi tot nu onder president Prabowo.”

Lokale functionarissen bevestigen dat het huis eerder al drie keer voor gebedsbijeenkomsten is gebruikt. “We hebben ze gewaarschuwd en verboden verder te gaan, maar ze gingen gewoon door", zei wijkhoofd Hendra. “De rust in de buurt is al een tijd verstoord. De mensen zijn het zat.” Dorpshoofd Ijang Sehabudin voegde daaraan toe dat het huis “volgens de wet alleen als woning mag worden gebruikt, niet als gebedsplaats.”

Na overleg tussen autoriteiten en betrokkenen is afgesproken dat de schade aan het huis wordt vergoed en dat de christelijke gemeenschap geen juridische stappen onderneemt. De autoriteiten benadrukten dat het volgens hen geen aanval op een kerk was, maar op een woonhuis dat onterecht als gebedsruimte werd gebruikt.

Toch klinkt in de christelijke gemeenschap bezorgdheid over de groeiende religieuze intolerantie in Indonesië. Kerkplanten, huissamenkomsten en jeugdwerk komen steeds vaker onder druk te staan, vooral in regio’s waar christenen een minderheid vormen.