In 2023 maakte evangelist Alexej Rsjanin met zijn boot en drie broeders een lange tocht naar de dorpen langs de rivier Toengoeska. Hij schrijft het volgende: ‘Wij stonden vroeg in de ochtend op, baden en startten de motoren van de twee boten waarmee wij voeren. Onderweg kwamen wij allerlei mensen tegen. Vissers, jagers en ook anderen. Iedereen die wij tegenkwamen, begroetten wij hartelijk en wij boden hen iets te lezen aan. Een traktaat of een Evangelie. Sommigen wilden het niet aannemen, anderen leken geïnteresseerd. Mensen in deze omgeving zijn niet gewend om veel te lezen. Maar als je de hele dag naar je dobber staart, is het soms wel fijn om iets te lezen te hebben. Al met al raakten we heel wat materiaal kwijt en af en toe konden we ook een goed woord van de Heiland spreken.’

Met de boot door Evenkië
‘Na een aantal dagen zo gereisd te hebben, kwamen wij bij het dorp Kislokan. De mensen keken ons eerst een beetje wantrouwend aan. Maar toen spraken wij het wachtwoord: ‘Wij zijn broeders van Alexej Nebisjnetz.’ Toen veranderde de stemming. Alexej heeft tot vorig jaar als evangelist in en rond dit dorp gewerkt. De mensen herinneren zich hem en zijn gezin met warmte. ‘Als jullie hem spreken, zeg hem dan dat hij weer bij ons komt wonen. Wij missen hem.’ De mensen getuigden spontaan van zijn godvruchtige levenswandel en de onderlinge liefde van zijn gezin. Dat getuigenis gaf ons goede ingang in het dorp, hoewel ik eerlijk moet zeggen dat ze ook graag spraken over de wilde dieren en nieuwtjes uit de bewoonde wereld.

Wij reisden verder en stopten op enig moment om aan land de nacht door te brengen. Dat kon prima onder de open hemel. Echter, toen een van ons hout ging sprokkelen voor het vuur, trof hij sporen van een beer aan. Verse sporen! Dat maakte ons ietwat nerveus. Wij spraken af dat we bij toerbeurt zouden waken. Gelukkig hebben wij de beer die nacht niet ontmoet. Maar toen wij in de ochtend samen uit de Bijbel lazen, hebben wij wel met stevige stem hardop het Bijbelgedeelte gelezen.

Wij reisden voort en kwamen aan in de nederzetting Joekhta. Daar waren veel mensen, maar ook veel honden die erg geïnteresseerd waren in de etenswaren die wij in onze boten hadden liggen. Maar hier was het mogelijk om een samenkomst te organiseren. Op deze afgelegen plek woont een zuster. Enige jaren geleden bekeerde zij zich en door Gods genade blijft zij de Heere trouw, ook al is zij helemaal alleen. In haar huis kwamen wij samen. Met haar kwamen nog twee belangstellende zielen. Dat zouden er meer geweest zijn als er niet juist die middag een helikopter in het dorp aangekomen was. Dat is voor de bewoners van deze afgelegen dorpen altijd een groot gebeuren. Dan komt er post en komen er goederen mee waar mensen vaak allang op wachten. Maar wij hadden toch een goede samenkomst. Verloren zielen hoorden het Evangelie en een zuster mocht bemoedigd worden. Wij hadden reden de Heere te danken.’

Met de boot door Jakoetië
In de provincie Jakoetië, de grootste provincie van Rusland, een paar duizend kilometers naar het oosten, vaart ook een boot. Over de machtige rivier Lena. Een broeder-evangelist waarvan ons de naam niet bekend is, schrijft daarover het volgende. ‘Om vijf uur in de ochtend werden wij gewekt door luid gebonk op de kajuit. Inheemse vissers hadden onze boot ontdekt en wilden weten wie wij waren en waarom wij daar waren. Wij vertelden hen dat wij met de Goede Boodschap van Christus waren gekomen en konden hen, naast ontbijt, voorzien van geestelijke lectuur. En zij konden ons vertellen over de meest geschikte route om onze reis verder te vervolgen. Zo kwamen wij in een redelijk groot dorp waar langs drie ‘straten’ huizen stonden. Wij verdeelden ons en gingen huis-aan-huis om de mensen te spreken en hen uit te nodigen voor een samenkomst. Wij vernamen dat er in het dorp 120 mensen woonden. Ruim een kwart van hen kwam naar de samenkomst. Wat een vreugde!

Stil en opmerkzaam luisterden zij naar het getuigenis en het gezang van onze zuster Antonina. Zij spreekt de taal van de Jakoeten en sprak hen in hun eigen taal toe. Na afloop van de samenkomst hadden de mensen geen zin om te vertrekken. Velen bleven nog een tijd om na te praten en vragen te stellen. De samenkomst hielden wij in het huis van een vriendelijke man, Alexej Timofejewitsj. Hij stelde zijn huis beschikbaar, maar zelf was hij niet bij de samenkomst. Wel bezocht hij ons na afloop op onze boot. Hij deelde de maaltijd met ons: de vissoep die wij gekookt hadden van zelf gevangen vis. Onder het eten hadden wij een goed en hartelijk gesprek met hem. Wij hopen hem later nog eens te bezoeken. Moge de Heere hem trekken tot Zichzelf.

De volgende dag voeren wij ongeveer veertig kilometer verder en kwamen aan in het dorp Doegdal. Dat is een groot dorp waar wel 300 mensen wonen. Ook hier bleek mogelijkheid te zijn voor een samenkomst. Dus wij verdeelden ons in drie groepen en gingen huis-aan-huis om de mensen uit te nodigen. De samenkomst zou gehouden worden in de ‘sportzaal’ van het dorp. In het dorp was een sportlerares die tevens de beheerder van de sportzaal was. Zuster Antonina sprak met haar en gaande het gesprek kwamen zij erachter dat zij in hetzelfde dorp waren opgegroeid. Meer nog, zij ontdekten dat zij verre familie van elkaar waren en dat zij elkaar vijftien jaar geleden voor het laatst hadden gezien. (Dat mag toch wel bijzonder heten in een provincie die zo groot is als heel India!). Zo kon Antonina haar familielid vertellen over de Redder der wereld. Ongeveer vijftien mensen bezochten de samenkomst.

Na afloop bezochten wij nog een oude vrouw die ons dringend gevraagd had haar een Bijbel te schenken. Moge de Heere haar zegenen en ook alle zielen die wij in dit dorp en op deze reis mochten ontmoeten. Het was voor ons een zegen om de jonge zuster Antonina bij ons te hebben. Zij is niet lang geleden uit het heidense volk van de Jakoeten tot God bekeerd. Het was bijzonder om haar, een inheemse christin, te zien spreken met mensen die om God niet geven, maar die zich wel christen noemen.’

Onderweg in Zuid-Siberië
Het evangelisatiewerk vindt niet alleen maar plaats met boten. Zeker in het zuiden van Siberië zijn dorpen en nederzettingen ook te bereiken per auto of zelfs te voet. Een groep van elf broeders ondernam een reis in de omgeving van Irkoetsk, nabij het Bajkal meer. Broeder Eduard schrijft het volgende: ‘Wij reisden langs de rivier Aldan, om daar de dorpen en nederzettingen te bezoeken. Er waren geen samenkomsten gepland, maar wij baden en vertrouwden dat de Heere ons de weg zou banen. Onder ons was een groep jonge mannen die samen een blaasorkest vormden en die een programma hadden voorbereid onder de titel: ‘Het goede spoor.’

In het eerste dorp waar wij kwamen, woonden ongeveer 120 mensen. Wij gingen naar de dorpsoudste en vroegen om toestemming om een samenkomst te beleggen. Dat vond hij prima. De samenkomst zou om vier uur beginnen en tot die tijd trokken wij het dorp door om de mensen uit te nodigen. Zestien mensen kwamen opdagen en luisterden vol belangstelling naar de muziek en naar het gepredikte Woord. Na afloop stelden zij vele vragen en namen graag onze lectuur in ontvangst. Moge de Heere het Woord zegenen aan hun harten.

Verderop ligt het dorp Oesjt-Miel. Daar is een dorpshuis. De beheerster ervan bleek een vriendelijke, goedmoedige vrouw. Graag gaf zij ons toestemming een samenkomst te houden. Zij stelde voor dat zij alle inwoners van het dorp via WhatsApp zou uitnodigen. Op haar uitnodiging kwamen vele jongeren en ouderen naar de bijeenkomst. Voor de meesten van hen was de boodschap van het Evangelie totaal nieuw. Zij hadden die nog nooit eerder gehoord. Wat luisterden zij met grote aandacht! Een oude oma was zo vol vreugde dat zij alle mannen van het blaasorkest een warme zoen gaf en zij vroeg hen nadrukkelijk: ‘Vergeet ons niet!’ De beheerster van het cultuurhuis had moeite afscheid van ons te nemen. Zij benadrukte dat de deur van het cultuurhuis altijd voor ons openstond. ‘Heere, open toch de harten van deze lieve mensen.’

In een volgend dorp zijn de meeste inwoners werkzaam in de gouddelf-industrie. Mannen en vrouwen beiden. Overal stonden zware machines. Wij gingen naar de directeur van de bouw en vroegen hem of wij een samenkomst mochten houden. Dat vond hij op zich prima, ‘maar de mannen en vrouwen die voor mij werken kan ik daar geen vrij voor geven. Hun kinderen mogen komen.’ Zo maakten wij er een kleine samenkomst van, speciaal voor de kinderen. Wij leerden hen het lied ‘Lees je Bijbel, bid elke dag.’ Wij vertelden een verhaal, zongen samen en speelden diverse liederen speciaal voor hen. Deze kinderen hebben niet veel om naar uit te zien en het was duidelijk dat zij van de bijeenkomst genoten.

Daarna reisden wij door naar de nederzetting Oesjt Nera waar het evangelistenechtpaar André en Maria Koksjarov woont en werkt. Daar werden wij gastvrij ontvangen en er was gelegenheid om een hete sauna te ondergaan en te genieten van wat ontspanning en lekker eten. Met de gemeente van André en Maria hadden wij een gezegende samenkomst, waar wij veel geestelijke gemeenschap ervoeren en die wederzijds tot zegen was.’

Zo werken en leven er tientallen evangelisten in Siberië, in dat onherbergzame land van sneeuw en ijs. Wilt u de evangelisten in Siberië en hun gezinnen bemoedigen? Vraag dan een adres of meerdere adressen aan via de website van Stichting Friedensstimme of via een email aan info@friedensstimme.nl. Deelnemers aan het schrijfabonnement krijgen informatie en adressen toegestuurd.