Een nieuwe terreurorganisatie
Alle vier de aanslagen worden door dezelfde organisatie opgeëist: Harakat Ashab Al Yamin Al Islamiyyah, letterlijk vertaald ‘De Beweging van de Rechterhand’ kortweg Ashab al-Yamin. Deze organisatie bestaat uit terreurcellen, vaak jonge mannen, die bereid zijn om tegen forse betaling aanslagen te plegen. Het verband tussen Iran en Ashab al-Yamin is niet ver weg: het logo vertoont sterke overeenkomsten met de logo’s van Hezbollah en de Iraanse Revolutionaire Garde: een geweer in een vuist naar boven gericht, bovenop een aardbol.

Beelden van de aanslagen worden verspreid op een pro-Iraans propagandakanaal en volgen op een oproep van het ayatollah-regime om aanslagen te plegen in het Westen en tegen Joodse doelen, als vergelding voor de aanvallen van de Verenigde Staten en Israël en de begripvolle reacties hierop van Europese landen. 

Toenemende dreiging in Nederland
Deze aanvallen op civiele en religieuze doelen in Nederland komen bovenop het jarenlang promoten en aanwakkeren van antisemitisme en steun aan criminele netwerken, waardoor veel Joodse en Iraanse Nederlanders hun leven niet zeker zijn. Om nog maar te zwijgen van het binnenlandse geweld door de milities van de Revolutionaire Garde, die in enkele weken tijd tienduizenden gewone burgers in koelen bloede hebben afgeslacht.

Deze Iraniërs hadden maar één wens: leven in vrijheid. En terwijl allerlei landen in de regio hun relaties met Israël proberen te normaliseren, is het geweld vanuit Iran via lokale terreurorganisaties alleen maar toegenomen. De Nederlandse regering moet alle mogelijke middelen inzetten om de Iraanse agressie een halt toe te roepen.      

De maat is vol
Met de aanslagen op eigen bodem is voor de SGP de maat vol en zijn we tot het standpunt gekomen dat de Iraanse ambassade in Nederland gesloten moet worden, inclusief uitzetting van alle Iraanse diplomaten. Hier hebben we deze week ook een motie over gesteund.

Tot nog toe zijn we terughoudend geweest met zulke stappen, omdat het sluiten van een ambassade een zwaar diplomatiek middel is. Diplomatieke relaties zijn bedoeld om communicatie open te houden, juist in moeilijke tijden. Het wegsturen van een ambassadeur of sluiten van een vertegenwoordiging wordt vrijwel altijd beantwoord met een vergelijkbare tegenmaatregel en kost Nederland dus zelf ook iets. 

Een nieuwe afweging
De SGP is echter tot de conclusie gekomen dat aanslagen op civiele en religieuze doelen een categorie apart is. Dit gaat om intimidatie van burgers, in dit geval van een religieuze gemeenschap wiens veiligheid al veel langer onder druk staat. De aanslagen op Joodse doelen worden gepleegd met als doel om angst aan te jagen. Dat laten we niet gebeuren en vraagt om herijking van die terughoudendheid. De combinatie van concrete oproepen tot geweld, de timing van opeenvolgende aanslagen in Nederland en de verspreiding van beelden hiervan in pro‑Iraanse netwerken creëert een sterke schijn van aanmoediging en betrokkenheid van de Iraanse Revolutionaire Garde.

Het sluiten van een ambassade is dus een zwaar, maar gerechtvaardigd middel wanneer nationale veiligheid en de bescherming van burgers in het geding zijn. Nederland staat daarin niet alleen: ook Australië koos voor een dergelijke stap na vergelijkbare terreur. Het argument dat aanwezigheid ter plaatse nodig is, weegt voor de SGP minder zwaar, omdat de ambassade inmiddels al vanuit Azerbeidzjan opereert. We moeten voorkomen dat op termijn heropening van de post in Teheran weer op tafel komt: dat zou een volstrekt onwenselijk signaal van normalisering richting Iran zijn. Daar is inmiddels te veel voor gebeurd.

Woorden en daden
Onze premier stelt dat voor antisemitisme geen plaats is in Nederland. Dat is terecht, maar blijft te vrijblijvend zolang het niet wordt ondersteund door concrete maatregelen. Ongewone tijden vragen om ongewone stappen. Als er aanwijzingen zijn dat een buitenlandse staat geweld aanjaagt of faciliteert tegen burgers en religieuze gemeenschappen, is het openhouden van diplomatieke kanalen geen neutrale keuze meer.

Het sluiten van de Iraanse ambassade en het uitzetten van diplomaten is daarom geen symbolische daad, maar een noodzakelijke grens: hier stopt het.