Dit is echter niet de betekenis waarin het woord ‘euthanasie’ vandaag de dag gebruikt wordt. Het woord is een eufemisme, dat moet verhullen wat de werkelijke betekenis is. Euthanasie is in het moderne spraakgebruik: levensbeëindiging van een patiënt, en wel (uitsluitend) door een arts, en wel (uitsluitend) op verzoek van die patiënt. Zo’n verzoek van de patiënt wordt in de Nederlandse wet alleen toegestaan in gevallen van ‘ondraaglijk lijden’, lijden dat zo zwaar is dat hij/zij niet verder wil leven, en voor zijn/haar gevoel ook niet verder kán leven. Dat kan het geval zijn bij ernstige pijn of benauwdheid, of bij ernstige psychische klachten, zoals verwardheid, depressiviteit, angst.

Vroeger sprak men van een verschil tussen actieve euthanasie (actieve levensbeëindiging door een arts) en passieve euthanasie. In dit laatste geval spreekt men tegenwoordig liever van palliatieve sedatie; dat is een dure term voor het ‘opzettelijk verlagen van het bewustzijn van een patiënt die zich in zijn laatste levensfase bevindt’. Door dit te doen maak je dat de patiënt bepaalde ondraaglijke klachten, waarvoor toch geen behandeling meer beschikbaar is, niet meer bewust hoeft te beleven.