'Uw zoon mag van geluk spreken dat hij een moeder heeft die veel van hem houdt en die zo nodig ook voor hem opkomt', maakt Herman van Wijngaarden duidelijk. 'Helaas komt het in reformatorische kringen inderdaad nog steeds voor dat homo’s weggekeken worden. Er zijn ouders die het contact met hun homoseksuele kind verbreken; en kerken die alleen maar veroordelend spreken over homo’s en/of negeren dat er ook onder hen zijn die deze gevoelens hebben. Dat is ronduit gezegd niet in overeenstemming met het evangelie.

Dat de kerk verplicht is om goed te zorgen voor haar homoseksuele leden, neemt ondertussen niet weg dat die leden hun eigen verantwoordelijkheid houden voor hoe ze met hun homo-zijn omgaan. Dat besef mis ik eerlijk gezegd een beetje in uw verhaal. Hoe moeilijk uw zoon het, mede door de kerk, ook heeft gehad, hij blijft verantwoordelijk voor de keuzes die hij maakt. We zijn nooit alleen maar slachtoffers. En ook: we kunnen onze zonden niet goedpraten door te wijzen op de zonden van anderen, zo van: we zijn ten slotte allemaal zondaars.

Ik sluit niet uit dat God uw zoon vergeeft, maar ik vind het nogal wat om dat te zeggen van een zonde die (blijkbaar) tegen beter weten in gedaan wordt. Het kan ook een kwestie van liefde zijn om dan de Bijbelse waarheid over homoseksualiteit voor te houden. Ondertussen moet en mag u blijven liefhebben, ook als uw zoon een andere weg kiest', aldus de medewerker van stichting Hart van Homo’s.