"Psalm 56 is een heerlijke Psalm. Het begint al met de aanhef: ‘David, een stil gebed’. Hij is op de vlucht. hij is gegrepen in de stad Gath door de Filistijnen. En dan zegt hij: ‘Op de wijs van een roerloze duif in de verte.’ In de oude vertaling staat er: ‘Een duif op de verre terebinten’. Dat is een beeld van eenzaamheid. Ergens in de verte zie je een duif in zijn eentje zitten. Er is niemand die bij hem is. ‘Ach’, denk je dan. Zo voelt David zich ook. Hij lijdt hier intens, is gegrepen en kan geen kant meer op", vertelt Van der Spoel.

"Mijn ervaring in de gesprekken met mensen die lijden is dat lijden eenzaam maakt. Je kunt het wel delen met een ander en vertellen dat je zo’n pijn en verdriet hebt, maar de ander voelt niet wat jij voelt. Dan ben je als een roerloze duif in de verte. Je kunt je in een gezelschap bevinden en je toch ontzettend alleen voelen. Wat zegt David dan? ‘Er is een Die mij wel ziet.’ Er is er Een die mij door en door kent en weet wat er van binnen gebeurt. Dan zegt hij in vers 9: ‘Mijn omzwervingen hebt U opgetekend, vang mijn tranen op in Uw kruik.'

Het tranenkruikje van Psalm 56. Het schijnt dat er vroeger in Palestina inderdaad van die kruikjes waren waarin mensen als een symbool van hun rouw en verdriet wat tranen opvingen en zo lieten blijken dat ze veel verdriet hadden. Je kon toen nog niets op Facebook posten

Het mooie van zo’n kruikje is dat God weet wanneer het vol is. Hij ziet elke traan, dat is wat David hier zegt. Ik voel mij stik alleen, maar U vangt mijn tranen op in Uw kruik. U ziet elke traan, U ziet als ik ‘s nachts in mijn eentje lig te huilen. U ziet het en U houdt het bij. Ik moet denken aan de belofte uit het Nieuwe Testament ‘God geeft mij niet meer te dragen dan dat ik aankan’ Hij weet wanneer het zover is, want dan is de kruik vol. Dank U Heere dat U al mijn tranen in Uw kruikje bewaart."

Bekijk in onderstaande video de bijdrage van Ron van der Spoel volledig terug.