Van der Spoel begint met de openingswoorden van de psalm: "Groot is de HEERE, Hem komt alle lof toe." Hij wijst erop dat de dichter God boven alle andere goden plaatst. In de tijd van het Oude Testament kende ieder volk zijn eigen goden, zoals Baäl en Astarte. Ook in de Germaanse wereld werden goden als Wodan en Donar vereerd.

Toch is afgoderij niet iets van vroeger, benadrukt hij. "Wij hebben in onze tijd ook afgoden." Als voorbeelden noemt Van der Spoel geld, seks en macht. "Als ik dat maar heb, als dat maar goed is, als ik daar maar meer en meer van heb, dan word ik echt gelukkig." Psalm 96 prikt die gedachte echter door. "De goden van de volken zijn minder dan niets."

In plaats van blijvende voldoening brengen zulke afgoden vooral onrust, zegt hij. "Het is hooguit verslavend. Je wilt steeds meer, maar het bevredigt niet." Daarmee waarschuwt Van der Spoel voor het najagen van zaken die uiteindelijk leeg blijken te zijn. De psalm wijst een andere weg. "Er is maar Eén die echte vrede geeft: de HEERE." Omdat Hij de Schepper is, kan Hij geven wat geen enkele afgod bieden kan.

Bekijk de video en neem een kijkje op de site van de IZB: