Mirjam Moolhuizen heeft een zeldzame auto-immuunziekte: "Ik kan niet genezen; mijn toekomst ligt in Gods handen"

Jarenlang stond Mirjam Moolhuizen (56) met plezier in een drogisterij. Ze hield ervan om mensen te helpen, een luisterend oor te bieden en tijd voor klanten te nemen. Tot een ziekte haar leven ingrijpend veranderde. Door systemische sclerose, een zeldzame auto-immuunziekte, moest ze haar werk loslaten en haar leven opnieuw vormgeven. "Maar soms gebeurt er iets waardoor ik echt zie dat God voor mij zorgt.’"
Lees ook

Hanna Wapenaar maakt nieuwe start op Ameland: "God voelt hier dichterbij dan in de stad"
Al zes jaar gaat Mirjam niet meer naar de kerk, omdat iedere ontsteking een blijvende terugval kan veroorzaken. Daarom vermijdt ze contact met grote groepen mensen. "Dat vind ik heel jammer. Als ik verkouden of ziek word, weet ik nooit hoe ik daar weer uit kom. Vaak betekent het dat ik een stap achteruitga. Vrienden en familie houden daar rekening mee, en dat waardeer ik enorm. Als we een afspraak hebben en zij verkouden zijn of zich niet fit voelen, laten ze dat altijd weten. Dan kunnen we de afspraak verzetten."
Mirjams dagen draaien om rust en regelmaat. "Vooral omdat ik mijn medicijnen op vaste tijden moet innemen, vanaf negen uur ’s ochtends. Daarna ga ik in huis aan de slag." Ze verdeelt haar energie zorgvuldig. "Ik doe het huishouden nog steeds zelf, maar in etappes. Ik rust tussendoor en daarna ga ik weer verder. Meestal begin ik al om vier uur het eten voor te bereiden." Mirjams man Mathieu werkt als slaapspecialist in een beddenzaak en is vaak pas om zeven uur thuis. "Hij helpt me waar hij kan, ik heb een heel lieve man."
Diagnose
Het begon met een hoest die maar niet overging. Ze merkte dat haar klachten verergerden. De huisarts nam haar serieus en stuurde haar meteen door naar het ziekenhuis voor een longfoto. "Daar bleek dat ik een dubbele longontsteking had. Maar na een antibioticakuur ging het niet over. De longarts adviseerde een tweede antibioticakuur, maar mijn huisarts had daar geen goed gevoel bij. Zij wilde mij liever doorsturen naar een andere longarts. Achteraf was dat mijn geluk. Die arts was gespecialiseerd in zeldzame aandoeningen."
Mirjam kreeg ook steeds meer pijn in haar handen. "Ik kon mijn vingers niet goed meer buigen. De knoop van mijn broek dichtmaken ging bijvoorbeeld moeilijk. De arts wilde verder onderzoek doen en uiteindelijk kwam ik bij een reumatoloog terecht."
De diagnose in 2009 kwam hard aan: systemische sclerose. "Het is een auto-immuunziekte waarbij je bindweefsel verhardt. Omdat ik de systemische vorm heb, zit het door mijn hele lichaam en kunnen ook mijn organen worden aangetast. Het is een ziekte waaraan ze niets kunnen doen."
Loslaten
Voor Mirjam is het een rouwproces van loslaten. "Ik vond het moeilijk dat ik afscheid moest nemen van mijn oude leven, en vooral dat ik niet meer kon werken. Ik had daar veel verdriet om." Door haar vatbaarheid voor infecties kon ze ook geen aangepast werk binnen de drogisterij doen. Mirjam had de zaak vanaf het begin samen met de eigenaresse opgebouwd, en daardoor was een sterke band tussen hen ontstaan. "Toen ik moest stoppen, hebben we samen gehuild.
In de eerste jaren ging ik nog regelmatig langs voor een bakje koffie, nog even een paar klanten helpen. ‘O, ben je er weer?’ zeiden ze dan. Maar dan antwoordde ik: ‘Nee, ik kom gewoon even op visite.’ De klanten waren heel betrokken: ‘Wat jammer. Hoe gaat het nu met je?’" Mirjam hield zo’n bezoekje maar kort vol, omdat ze niet lang kan staan. "Overdag lig ik veel op de bank. Ik vind dat heel verdrietig."
Terugval
De eerste jaren na de diagnose sloegen de medicijnen gelukkig goed aan. Mirjams longfunctie bleef vijf jaar lang redelijk stabiel. Maar vorig jaar zorgde een poging om de medicatie af te bouwen voor een terugval. "Ik ging verder achteruit en kreeg meer ontstekingen. Mijn longen namen minder goed zuurstof op en de vermoeidheid werd veel erger. Als ik moe ben, voelen mijn armen als betonblokken en mijn benen alsof ik door de modder loop. En ik krijg een enorme hoofdpijn. Het enige wat helpt, is rust nemen."
Voor Mirjam betekende de terugval het opnieuw bepalen van grenzen. "Tijdens de revalidatie heb ik geleerd beter naar mijn lichaam te luisteren. Mijn fysiotherapeut zei regelmatig: ‘Stop maar Mirjam, je gaat over je grenzen heen.’ Ik voelde dat zelf niet. Ik ken mijn grenzen nu beter, maar ik blijf het lastig vinden dat ik veel minder kan dan vroeger."
Dat gegeven beïnvloedt soms Mirjams gevoel van eigenwaarde. "Op een slechte dag denk ik: ‘Ik ben nergens meer goed voor. Wat beteken ik nu nog?’ Maar over het algemeen probeer ik die gedachten te relativeren. Ik weet wie ik ben en wat ik kan. Dit is wat ik heb en hiermee moet ik het doen. Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen die me helpen en van me houden."
Vrolijke schilderijtjes
Een belangrijke uitlaatklep voor Mirjam is schilderen. Op stukjes afvalhout maakt ze vrolijke schilderijtjes van dieren. "Ik hoop altijd dat mensen een glimlach krijgen als ze mijn schilderijen zien. Daar word ik zelf ook blij van." Ze deelt haar werk via Instagram en geniet ervan wanneer anderen plezier beleven aan haar creaties. "Het zijn vaak de kleine dingen die zo waarde krijgen."
Diezelfde houding helpt haar ook in het dagelijks leven. "Ik kan genieten van een bloem in de tuin, een vlinder die voorbijkomt of een mooie vogel. Ook als iemand zomaar belt om even gezellig te praten, kan dat mijn dag mooi maken."
Bijzondere ervaring
Voor Mirjam is haar geloof een belangrijke bron van kracht. "Ik heb nooit gedacht: waarom ik? Ik vertrouw erop dat God mij niet méér geeft dan ik kan dragen en dat Hij mij helpt. Daar houd ik me aan vast. Natuurlijk zijn er ook momenten dat ik verdrietig ben of pieker. Ik weet dat ik niet kan genezen. Maar het helpt niet om me zorgen te maken over mijn toekomst. Ik leg het maar in Gods handen; dat is het enige wat ik kan doen."
Regelmatig ervaart ze Gods aanwezigheid, op verschillende manieren. "Soms krijg ik rust na het bidden. Soms gebeurt er iets waardoor ik merk dat God voor mij zorgt. Ik bid vaak of ik mag zien hoe Hij werkt. En ik heb het gevoel dat Hij dat ook laat zien."
Als voorbeeld noemt ze een bijzondere ervaring rond het overlijden van haar vader. Hij had jarenlang gezorgd voor haar moeder, die aan alzheimer leed. "Ik word er nog emotioneel van. Een dag voordat mijn vader overleed, kreeg ik een nieuwe vriendin. Zij werkte in een verzorgingshuis en heeft geholpen om daar voor mijn moeder een plek te regelen. Ik vind het zo bijzonder dat ik haar juist toen mocht ontmoeten en dat we nog steeds vriendinnen zijn. Ik zie daarin echt Gods leiding."
Een boodschap van hoop
Als Mirjam een boodschap mag meegeven aan anderen, is het deze: "Je bent nooit alleen. God laat je nooit los en Hij zorgt voor je." Ze denkt daarbij aan het bijbelverhaal van Jozef, die als slaaf verkocht werd en later een hoge positie bekleedde in een vreemd land. ,"Jozef begreep waarschijnlijk ook niet waarom dit allemaal gebeurde. Pas later zag hij hoe God hem inzette om het volk Israël te redden. Zo is het ook in ons leven. Wij zien maar een klein stukje, maar God overziet het geheel."
Mirjam weet niet wat de toekomst brengt. Maar ze heeft geleerd om niet alleen te kijken naar wat verloren is gegaan. "Ik ben dankbaar voor wat ik heb en nog kan. En ik vertrouw erop dat God mij vasthoudt."
Dit artikel is met toestemming overgenomen uit het Elisabeth Magazine. Benieuwd naar meer? Word abonnee!










































Praatmee