Bastiaansens liefde voor dansen begon al op de basisschool. Tijdens het zingen in de kerk stond hij liever te bewegen dan stil te zitten. Hij ontdekte dat hij talent had en besloot dat verder te ontwikkelen. “Ik denk dat dat talent me ook toe is gevallen. Ik heb het van God gekregen en ben ermee aan de slag gegaan.”

Zijn passie bracht hem ver. Hij werd Nederlands kampioen ballroomdansen en maakte vervolgens kennis met exhibition dancing: een dansshow op muziek die vooral in Amerika populair was. Ook deed hij meerdere keren mee aan Dancing with the Stars. Daar danste hij onder anderen met Lieke van Lexmond, Inge de Bruijn, Aukje van Ginneken en Patricia Paay. “Het was fantastisch om in zo'n televisiestudio live televisie te mogen maken.”

Toen het leven niet meer maakbaar bleek
Het succes bracht ook een valkuil met zich mee. In de topsport is het volgens Bastiaansen nooit genoeg: je wilt steeds verder komen en grenzen verleggen. Dat kan positief zijn, zolang prestaties niet je identiteit bepalen. “Je moet ervoor zorgen dat het niet je ware identiteit wordt.”

In 2010 werd hij daar op een harde manier mee geconfronteerd. Na een optreden bij de RAI stond hij buiten na te praten met de producent. Plotseling reed een auto achteruit en kwam hij bekneld te zitten tussen twee auto's. Aanvankelijk leek het letsel mee te vallen, maar al snel kreeg hij uitval in zijn linkerbeen. Er bleek een vernauwing in zijn onderrug te zijn ontstaan.

De gevolgen waren ingrijpend. Hij kon geen lessen, workshops en trainingen meer geven. Zijn agenda liep leeg en zijn werk viel weg. “Mijn hele planning was gewoon weg. Terwijl het zo goed ging.” In die periode vroeg hij zich af waar God was. “Ik heb een paar keer gedacht: Hé God, waar ben je? Dit was niet de bedoeling.”

Bastiaansen kreeg een zware depressie en een posttraumatische stressstoornis. Hij sloot zich af van de buitenwereld en durfde op sommige plekken nauwelijks meer te komen. “Ik dacht ook: ik heb weinig te bieden. Wat heb je nou aan mij?” Juist dat was moeilijk voor iemand die jarenlang gewend was geweest om te presteren en anderen iets te laten zien.

Een nieuwe vraag aan Jezus
In die donkere periode stelde hij Jezus een vraag die zijn zoektocht naar een nieuwe identiteit markeerde: Wie ben ik nog? Het antwoord kwam niet in één keer, maar zijn geloof groeide. Hij begon op zondagochtend naar Hour of Power te kijken en pakte steeds vaker de Bijbel erbij. Verhalen van mensen die zelf door diepe dalen waren gegaan, hielpen hem om zich minder alleen te voelen.

Het Bijbelboek Job maakte bijzonder veel indruk. “Toen dat verhaal een beetje begon te landen, dacht ik: nou, dan valt dit nog mee. Het is zo'n gruwelijk verhaal, maar met een fantastische afloop. Daar heb ik heel veel kracht uit gehaald.”

Ook leerde hij anders bidden. Waar hij vroeger vooral voorzichtig en bescheiden was, durft hij nu grote en concrete gebeden uit te spreken. “Ik hoef me niet voor Hem te schamen. Ik ben vergeven, ik mag altijd bij Hem terugkomen en Hij kan alles. Dus waarom zou ik dan niet alles op tafel leggen?”

Hij bidt onder meer om hulp bij het ontwikkelen van een nieuwe identiteit en om zijn verhaal betekenis te geven voor anderen. Jezus noemt hij inmiddels zijn beste vriend. “Dat is de laatste tegen wie ik praat als ik naar bed ga en de eerste in de ochtend.”

Meer dan wat je presteert
Ook in zijn persoonlijke leven kreeg hij onverwacht iets moois. Kort voor het ongeluk verlangde hij naar een gezin, maar zag hij zichzelf niet als vader. Drie maanden na die gedachte ontmoette hij Amber. Vijf maanden later was ze zwanger. Inmiddels hebben ze een zoon en een dochter.

De overtuiging dat zijn waarde niet afhangt van wat hij doet, heeft hij zich niet zonder moeite eigen gemaakt. In de danswereld draait veel om prestaties en om wat je kunt laten zien. “Ik vond het lastig om los te koppelen van wie ik ben. In mijn vakgebied ben je wel degelijk wat je doet en hoe je presteert.”

Toch is hij daar de afgelopen jaren in gegroeid. Hij deelt op sociale media regelmatig Bijbelteksten en schrijft over waar zijn identiteit ligt. Een zin die hem daarbij helpt, luidt: “Ik ben niet wat ik doe, ik ben niet wat ik heb en ik ben niet wat mensen over mij zeggen. Ik ben geliefd door God.”

Bastiaansen heeft nog altijd ambities als danser. Hij hoopt opnieuw aan een wereldkampioenschap mee te doen. Maar zijn houding is veranderd: hij heeft eigen doelen, terwijl hij God de ruimte wil geven om hem een andere richting te wijzen. “Ik vertrouw meer op Hem dan op mezelf. Ik heb geleerd dat ik nooit alleen ben.”