“De christenen onderscheiden zich door taal en kledij. Ze gebruiken een afwijkend dialect en leven een uitzonderlijk leven. Hun leer was vindingrijk en ze hielden zich bezig met alledaagse problemen.”
Expres begin ik met deze woorden. Herkenning en onderscheid. 
Maar het is níét de manier waarop zij bekend stonden. 

Misschien dat je de brief aan Diognetus kent? Daarin staat geschreven dat de christenen zich niet onderscheiden van andere mensen door taal, vaderland of kledij.
Want de onbekende schrijver schrijft:
Zij wonen immers nergens in eigen steden, gebruiken geen afwijkend dialect en leven geen uitzonderlijk leven. Hun leer is niet uitgevonden door de vindingrijkheid of het overleg van mensen die zich met nutteloze problemen bezighouden en zij zijn niet, zoals sommigen, de verdedigers van een menselijke leer. 

De reden waarom ik in de pen geklommen ben is omdat ik mij erg zorgen maak over het huidige christendom. Van reformatorisch bekeerd of andersbekeerd.
Alle hoeken heb ik inmiddels wel gezien in mijn omzwerving.

Tegelijkertijd besef ik: wie ben ik om hierover te gaan schrijven? Allereerst een mens met een stem. Wellicht een roepende in de woestijn. Maar toch - een mens met een stem.
Wellicht van tevoren al gediskwalificeerd - of later - maar toch een roep van een mens, die een plek op deze aarde heeft gekregen.

Als ik de brief aan Diognetus lees, zijn dit enkele kernwoorden die terugkomen: trouw, toewijding, overtuigde gehoorzaamheid – niet uit angst, maar in volledige toewijding. 
Ze hebben lief, maar ze worden miskend en veroordeeld, met dikwijls de dood tot gevolg.

Ze doen goed en zij die hen haten kunnen geen reden opgegeven voor hun haat.
De laatste bovenstaande zin triggert mij. Want ik kan genoeg redenen bedenken waarom ik zou afhaken bij het zichtbaar getuigenis van mensen die belijden gelovig te zijn.

Sorry, maar ik vind het moeilijk om te zien. Ik hoef Facebook slechts te openen en reacties te lezen van medegelovigen op willekeurige artikelen.
Soms goedbedoelde woorden om iemand te vermanen, te troosten of op te beuren. Maar ook een hoop kritiek, negatieve feedback, en elkaar de oren te wassen met de leer, of met woorden van de Heer. 

Nog maar kortgeleden gaf een bekende Nederlandse popartiest (Anouk) aan elke dag een preek te luisteren van een vrouwelijk prediker (Joyce Meyer). Naast de jubeltonen klonk er ook kritiek.
Ze zou luisteren naar de verkeerde leer, ze moest zich bekeren, ze geloofde niet goed genoeg, en het moest maar blijken.

Oh my… mijn broek zakte er vanaf. Net zoals ik en jij legt ze een weg af en mogen we elke stap richting Jezus toejuichen - en niet afkraken - omdat het niet in ons gebaande straatje zou passen.
Wat een arrogantie door geliefde mensen en een miskenning van een geliefd mens die op zoek is naar de Weg.
Dit is een klein voorbeeld. En er zijn er helaas zovelen.

Er is ook een reden waarom ik wel een volgeling van Jezus wil zijn. Want Hij is goed. Hij schittert voor mij boven alle mensen uit en dat maakt dat ik volhard in geloof in Hem en mijn vertrouwen op Hem stel - elke keer weer. De liefde heeft mij getrokken.
Maar ik zou zo graag Zijn liefde collectief willen ervaren. Met alle gelovigen. En ik denk dat het ook de bedoeling van Jezus is: met alle heiligen de lengte, breedte, diepte van Hem leren begrijpen en dat gaan uitleven.

Hoe gaaf zou het zijn als we als collectief bekend staan vanwege goedheid, eerlijkheid, oprechtheid en trouw? Dat ons gedrag Jezus’ zou weerspiegelen – Hem die ons heeft laten zien wie God is.
Hoe mooi zou het zijn om anderen in deze tijd iets te laten zien van Zijn karakter. Daar hebben we allemaal zo’n schreeuwende behoefte aan.

Kijk maar eens naar jouw eigen basisbehoeften. Iedereen heeft behoefte aan volheid, goedheid, eerlijkheid, oprechtheid, trouw en liefde. Alles roept daarnaar - dat alles zoeken we, bij elkaar, bij iets anders en in God. Jouw behoefte is niet anders dan de menselijke behoefte van een ander, ook al uit iedereen dat anders. Maar we hebben het zo hard nodig.

Jezus liet ons die weg, die manier zien. Zijn hele wezen weerspiegelde goedheid. En Hij vraagt ons om Hem te volgen en aan hem gelijkvormig te worden.
Hij liet ons niet leeg, beroofd en verstrooid achter. Maar Hij gaf ons Zijn heilige Geest die permanent in ons wil wonen.

Laten we Jezus’ Geest de ruimte geven om door ons heen te werken op een aanmoedigende manier, voor gelovigen, zoekenden, mensen.
Voor alle mensen die allemaal op zoek zijn naar de Weg. Misschien weten ze dat, maar misschien ook niet. Maar laten wij alsjeblieft geen obstakel vormen om die Weg te vinden.

Arjanne Holsappel is kunstenaar en schrijfster. Bovenstaand artikel verscheen onlangs op haar website en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.