Een zeer klein sociaal netwerk zonder relatie en zonder vrienden is mijn definitieve keuze.
Daaraan veranderen zal nooit gebeuren.
Ik zal daarom ook nooit treuren.
Jezelf kunnen redden, zolang het kan, is mijn leuze.

Steeds meer ga je in de loop der jaren jezelf ontdekken.
Allang erachter gekomen dat ik helemaal géén groepsmens ben.
Maar liever praat met een, twee, hooguit drie personen die ik ken.
Geheimen kan ik heel goed bewaren zonder dat daar één ander zal uitlekken.
Mezelf kan ik het beste omschrijven als iemand die veel van lezen en internetten houd.
Of ik lauw ben, warm of koud…
Dat kan ik natuurlijk niet van mijzelf zeggen of beschrijven.
De door mij gestelde grenzen zal ik nooit overschrijden.

Kortom, hoe stellig het allemaal ook klinkt en mensen zeggen: “zeg nooit nooit”, ikzelf heel gerust en zonder aarzelen het volgende kan zeggen en schrijven:

Ik heb heel bewust én definitief gekozen voor een zeer klein sociaal netwerk.
Géén vrienden en géén relatie.
Op mijn werk streef ik naar zoveel mogelijk hoge prestatie.
Ook ga ik zoveel mogelijk iedere zondag naar de kerk.
Door deze heel bewuste én definitieve keuze, ben ik niet eenzaam, wel veel alleen.
Gelukkig ben ik nog goed ter been.
Neen, ik wil niet in een hoekje gaan zitten mokken,
maar wat voor mij belangrijk is, ervoor willen knokken.

Bovenstaand gedicht is toegestuurd door Cvandaag-lezer Jan-Anne van Lunteren. Lees ook: Jan-Anne kiest er bewust voor alleen te blijven: "Ik ben niet eenzaam".