"Toen ik 4 jaar was, werden we nog wel een poosje naar de zondagsschool gestuurd. Ik was nog te jong om te lezen, maar ik kreeg een notitieboekje met stickers erin en Bijbelteksten. Eén van die teksten zei dat Jezus van kleine kinderen houdt. Sindsdien heb ik het altijd geweten, diep van binnen: God houdt van mij.
Na zes maanden werden we weer van die zondagsschool gehaald. Daarna heb ik vele jaren geen christenen meer ontmoet en we kwamen ook nooit in de kerk.
Het leven thuis was erg zwaar. Vanaf 7.00 uur ‘s morgens deed ik eerst anderhalf uur huiswerk en aan het eind van de middag moest ik twee uur meehelpen op de boerderij. We hadden meer dan 120 koeien en ik moest mee melken, elke dag. Op school voelde ik me heel alleen. Ik mocht niet mee op kamp, omdat ik thuis moest helpen op de boerderij."

Het Nieuwe Testament
"Op de middelbare school kreeg ik het Nieuwe Testament van de Gideons. Ik begon erin te lezen, maar begreep er niet veel van, behalve Johannes 3:16 - ‘Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.’
Ik wist dat God van me hield. Ik wist ook dat Jezus voor mij was gekomen en was gestorven en dat God met mij was. Maar jarenlang negeerde ik Hem.

Nadat ik de middelbare school had afgerond, ontmoette ik mijn toekomstige echtgenoot. Ik volgde toen een opleiding tot verpleegster. Verpleging is gebaseerd op de wetenschap, maar ik zag in het ziekenhuis veel dingen, ook wonderen, die niet strookten met wat ik leerde. Ik merkte dat wanneer mensen die in God geloofden, stierven, er vrede in hen was. Anderen stierven soms in grote angst, alsof ze tegen iets vochten. Het maakte mij nieuwsgierig. Vanwaar die verschillen?"

"Op een avond, op bezoek bij een patiënt, hoorde ik de stem van God, Die me waarschuwde voor iets in de gezondheidstoestand van deze patiënt. Dat maakte dat ik vanaf dat moment vaker in de Bijbel begon te lezen en me afvroeg hoe ik God kon leren kennen.

Ik kende geen enkele christen en was ook nog nooit in een kerk geweest. Dat gold ook voor mijn man. Zes jaar later kregen we onze eerste zoon, daarna onze tweede. Drie maanden nadat onze tweede zoon was geboren, hoorde ik, terwijl hij lag te slapen, weer Gods stem: “Ga je baby halen”.

Ik ging snel naar zijn bed en hij voelde al koud aan en was heel bleek. Ik schrok enorm, maar toen ik hem pakte, begon hij weer te ademen. Het bleek slaapapneu te zijn. De maanden daarna kreeg hij het soms wel tien tot twaalf keer per nacht. Dan ging het alarm af, dat we hadden.
Ik bad de hele tijd: “God, hij is van U, U kunt hem redden”. Ik kende God nog niet zo goed, maar ik bad de hele tijd, omdat ik wist dat het leven en de adem van God komen."

"Alstublieft, God, help ons"
"Achttien maanden later werd onze dochter geboren en zij had dezelfde aandoening. Het gebeurde voor het eerst toen ze twee weken oud was. Ik bad het Onze Vader, elke avond, onder de douche, met tranen in mijn ogen. “Alstublieft God, help ons de nacht door, geef ons kracht en wijsheid”.

In die tijd leerde ik echt met God wandelen. Hij was altijd aanwezig. We besloten naar de kerk te gaan en onze kinderen te laten dopen, ook als dank aan God. We kregen het advies de Alphacursus te volgen. Maar omdat we ’s avonds bij onze drie kinderen wilden zijn, nodigden we ze bij ons uit. Zo ontstond er bij ons thuis een Bijbelstudiegroep, die in totaal wel tien jaar door bleef gaan.

In al die jaren heb ik gezien dat God altijd goed is. Er gebeuren soms moeilijke dingen in ons leven, maar Hij gaat mij voor en draagt ons. Hij houdt van ons. Daarom kwam de Heere Jezus naar deze aarde. De liefde van God, die ik in mijn hart ervaar, wil ik graag overbrengen aan anderen, zodat ook zij verzekerd worden van Gods diepe liefde voor hen", maakt zij duidelijk.

Bovenstaand verhaal verscheen via Eternity News in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.

Foto credits: Eternity News